Ένας Νότιος δήμος στη Σεούλ και η Κηφισίας στην Παραλιακή
Πολιτικά και παραπολιτικά ντεσού από την εβδομάδα που πέρασε.
- 05/09/2026 09:16
Στη δημοσιογραφία συνηθίζουμε να λέμε ότι δεν υπάρχουν καλές ειδήσεις, όχι γιατί πραγματικά δεν υπάρχουν, αλλά δεν αποδίδουν σε αναγνωσιμότητα όσο τα θέματα που αφορούν αίμα, σπέρμα, και στέμμα όπως έλεγαν οι παλιοί. Έλα όμως που υπάρχουν οι καλές ειδήσεις που μπορει να γινουν και καλύτερες.
Μια από αυτές είναι και η διεθνής διάκριση με ιδιαίτερη πολιτική και αυτοδιοικητική σημασία που καταγράφει ο Δήμος Ελληνικού-Αργυρούπολης, καθώς ο δήμαρχος ο Γιάννης Κωνσταντάτος βρίσκεται στην τελική τετράδα της κατηγορίας Leadership του Seoul Smart City Prize 2026
Ο διεθνής θεσμός διοργανώνεται από τη Σεούλ σε συνεργασία με τον World Smart Sustainable Cities Organization – WeGO και έχει ως αντικείμενο την ανάδειξη πόλεων και ηγεσιών που χρησιμοποιούν την τεχνολογία, τα δεδομένα και την καινοτομία για να αντιμετωπίσουν πραγματικά αστικά προβλήματα. Για το 2026, ο βασικός άξονας είναι ο ψηφιακός μετασχηματισμός μέσα από καινοτόμες και συμπεριληπτικές πολιτικές για βιώσιμες έξυπνες πόλεις.
Στην τελική τετράδα της κατηγορίας Leadership βρίσκονται ο Γιάννης Κωνσταντάτος, ο δήμαρχος του Escobar Ariel Sujarchuk, η επικεφαλής της κυβέρνησης της Mexico City Clara Marina Brugada Molina και ο δήμαρχος του Bandung Muhammad Farhan. Πρόκειται δηλαδή για μια τελική επιλογή με ισχυρό διεθνές αποτύπωμα, στην οποία ένας ελληνικός δήμος μεσαίου μεγέθους βρίσκεται δίπλα σε διοικήσεις πολύ μεγαλύτερων αστικών κέντρων.
Το ενδιαφέρον βρίσκεται όμως περισσότερο στο γιατί βρίσκεται εκεί το Ελληνικό-Αργυρούπολη.
Ο φάκελος της υποψηφιότητας δεν στηρίζεται μόνο στην τεχνολογία ως αυτοσκοπό. Η ίδια η φιλοσοφία του βραβείου εξετάζει αν μια δημοτική διοίκηση εντόπισε σωστά ένα πρόβλημα, αν χρησιμοποίησε τα κατάλληλα εργαλεία για να το λύσει και ποια δημόσια αξία, κοινωνική επίδραση και βιωσιμότητα παρήγαγε.
Εδώ ακριβώς εντάσσεται η στρατηγική Κωνσταντάτου. Ψηφιακές υπηρεσίες, Κέντρο Διαχείρισης Κρίσεων, πολιτική προστασία, κοινωνικές δομές, προσβασιμότητα, παρεμβάσεις βιωσιμότητας και smart-city εφαρμογές συνθέτουν μια προσπάθεια να μετατραπεί ο Δήμος Ελληνικού-Αργυρούπολης ισότιμα για κάθε γειτονιά, από απλός θεατή της επένδυσης σε ενεργό διαχειριστή της νέας αστικής πραγματικότητας.
Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία σήμερα, την ώρα που το The Ellinikon Project περνά σταδιακά από τη φάση της κατασκευής στη φάση των πρώτων παραδόσεων.
Ο πρωθυπουργός εγκαινιάζει το The Ellinikon Sports Park στις 17/09
Ας θυμηθούμε ωστόσο από που ξεκίνησε η ιστορία με το δήμο για να φτάσουμε στο σήμερα και την Σεούλ. Πριν από περίπου δεκατρία χρόνια, η τότε δημοτική αρχή στο δήμο Ελληνικού Αργυρούπολης, στεκόταν ανοιχτά απέναντι στην αξιοποίηση της έκτασης του παλιου αεροδρομίου που χείμαζε παρατημένο από την ημέρα που έκλεισε. Ο τότε δήμαρχος Χρήστος Κορτζίδης μιλούσε για «ξεπούλημα», προειδοποιούσε για τσιμεντοποίηση και έστελνε προς την κυβέρνηση και τους επενδυτές το μήνυμα «θα μας βρουν εκεί, απέναντί τους». Εκείνη την περίοδο το Ελληνικό είχε μετατραπεί σε σύμβολο μιας Ελλάδας που δυσκολευόταν να συμφωνήσει ακόμη και στο αν θέλει να προχωρήσει μπροστά.
Καταλήψεις, συγκρούσεις, πολιτικές αντιπαραθέσεις και ένα τεράστιο ακίνητο να παραμένει για χρόνια εγκλωβισμένο ανάμεσα σε ιδεολογικές μάχες και διοικητική αδράνεια.
Σήμερα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.
Στον ίδιο χώρο το The Ellinikon Sports Park έχει ήδη αρχίσει να παραδίδεται στους πολίτες και στις 17 Σεπτεμβρίου προγραμματίζονται τα επίσημα εγκαίνιά του. Πρόκειται για το πρώτο μεγάλο έργο ενός project που για δεκαετίες υπήρχε κυρίως σε μακέτες, εξαγγελίες και πολιτικές υποσχέσεις. Αθλητικές εγκαταστάσεις, πράσινο, υποδομές αναψυχής και χώροι ανοιχτοί στους πολίτες αντικαθιστούν σταδιακά την εικόνα της εγκατάλειψης.
Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη συμβολική αξία του Ελληνικού. Όχι μόνο οι ουρανοξύστες, οι μεγάλες επενδύσεις ή τα εντυπωσιακά renders, αλλά η απόδειξη ότι ένα έργο που κάποτε θεωρούνταν σχεδόν αδύνατο μπορεί τελικά να προχωρήσει και να αρχίσει να παραδίδει αποτέλεσμα.
Το ΑΕΝΑΟΝ και η παλιά τέχνη του «ήμουν κι εγώ εκεί»
Το ΑΕΝΑΟΝ μπαίνει πλέον από τη μακέτα στο εργοτάξιο και η μάχη της πολιτικής του πατρότητας συνεχίζεται. Μετά τον τέως περιφερειάρχη που βγήκε μέσα από το ΤικΤοκ και ζήτησε τα “πνευματικά δικαιώματα” του έργου, ο δήμαρχος Μοσχάτου–Ταύρου Ανδρέας Ευθυμίου έσπευσε, απολύτως λογικά, να μιλήσει για «δικαίωση αγώνων πολλών δεκαετιών».
Ο Ευθυμίου είναι ο δήμαρχος της περιοχής που για χρόνια έβλεπε το παραλιακό μέτωπο περισσότερο ως υπόσχεση παρά ως πραγματικότητα. Τώρα που το έργο περνά στην κατασκευή, δικαιούται να ζητήσει μερίδιο από την πολιτική υπεραξία. Το ερώτημα είναι πόσο μεγάλο θα είναι αυτό το μερίδιο. Γιατί στο ΑΕΝΑΟΝ συνωστίζονται Περιφέρεια, κυβέρνηση, βουλευτές και αυτοδιοικητικοί, όλοι πρόθυμοι να θυμίσουν ότι κάπου, κάποτε, έβαλαν κι αυτοί ένα λιθαράκι. Και μη ξεχνάμε έρχονται και βουλευτικές εκλογές. Ο Ευθυμίου, λοιπόν, καλά κάνει και κρατά θέση στην πρώτη σειρά. Στην πολιτική, άλλωστε, τα μεγάλα έργα έχουν έναν ανάδοχο, αλλά συνήθως πολλούς ιδιοκτήτες.
Άγιος Δημήτριος: Η αντιπολίτευση βλέπει «ιδιωτικοποίηση», ο Δήμος βλέπει δουλειά
Στον Άγιο Δημήτριο η δημοτική αρχή του Στέλιου Μαμαλάκη έχει μπροστά της ένα μάλλον απλό δίλημμα, να αφήσει τα προβλήματα να περιμένουν μέχρι να συμφωνήσουν όλοι ή να τα λύνει. Η συζήτηση για την καθαριότητα είναι χαρακτηριστική. Η επιλογή εξωτερικού συνεργάτη για ογκώδη και δομικά απορρίμματα χαρακτηρίστηκε από την αντιπολίτευση «ιδιωτικοποίηση». Εύηχος όρος, πολιτικά βολικός, αλλά όχι και ιδιαίτερα χρήσιμος για τον δημότη που θέλει απλώς να μην έχει παρατημένα αντικείμενα έξω από το σπίτι του.
Ο Μαμαλάκης απάντησε ότι ο Δήμος δεν αποδυναμώνει την υπηρεσία, αλλά τη θωρακίζει.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τον μεγάλο πεζόδρομο που προωθείται στην πόλη. Η διοίκηση επιχειρεί να δώσει στον Άγιο Δημήτριο κάτι περισσότερο από διαχείριση της καθημερινότητας, μια νέα εικόνα δημόσιου χώρου, περισσότερο περπάτημα, προσβασιμότητα και ποιότητα ζωής. Η αντιπολίτευση δικαιούται να ελέγχει. Αλλά ο έλεγχος δεν μπορεί να εξαντλείται σε ένα μόνιμο «όχι». Γιατί στο τέλος ο δημότης δεν θα θυμάται ποιος φώναξε περισσότερο στο δημοτικό συμβούλιο. Θα θυμάται αν ο δρόμος καθάρισε, αν ο πεζόδρομος έγινε και αν η πόλη του προχώρησε.
Αρχισαν τα όργανα… στον Β3 Νότιο Τομέα
Στον Νότιο Τομέα της ΝΔ οι δημοσκοπήσεις έχουν αποκτήσει ξαφνικά πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Όχι επειδή όλοι θέλουν να δουν μόνο πόσο πιάνει το κόμμα, αλλά κυρίως επειδή θέλουν να καταλάβουν πόσες έδρες θα υπάρχουν και ποιοι θα χωρέσουν σε αυτές. Και επειδή όπως όλα δείχνουν δεν χωράνε όλοι, μάλλον να τις φοβούνται. Ιδιαίτερα για ένα λόγο παραπάνω που εχει και ονοματεπώνυμο: Ανδρέας Λοβέρδος. Ο πρώην υπουργός μπήκε στο γαλάζιο ψηφοδέλτιο και, σύμφωνα με τις τελευταίες μετρήσεις, δεν μπήκε για να συμπληρώσει τον κατάλογο. Μπήκε κατευθείαν στην εκλόγιμη ζώνη. Και αυτό δεν αφορά την πρώτη γραμμή βουλευτών: Δένδιας, Θεοδωρικάκος και Κυρανάκης που δείχνουν να πατούν σε σχετικά στέρεο έδαφος. Αφορά από εκεί και κάτω που αρχίζει η περιοχή με τα προειδοποιητικά τρίγωνα.
Αν η ΝΔ χάσει μία ή δύο έδρες στον Β3 και αν ο Λοβέρδος κρατηθεί μέσα στην πρώτη εξάδα και στα εκλόγιμα όρια, τότε η πολιτική αριθμητική γίνεται απλή και μάλλον δυσάρεστη. Οι καρέκλες είναι συγκεκριμένες και οι υποψήφιοι περισσότεροι. Σπανάκης, Βούλτεψη, Λοβέρδος, Θεοχάρης, Καλλιάνος και Καραμανλή κοιτούν όχι μόνο προς τους απέναντι, αλλά και προς τα δεξιά και τα αριστερά τους. Γιατί στον Νότιο Τομέα το πρόβλημα δεν είναι αν θα πάει καλά η ΝΔ γενικώς. Το πρόβλημα είναι πόσες καρέκλες θα μείνουν όταν τελειώσει η καταμέτρηση. Και να μη ξεχνάμε Ρωμανό και Γαϊτάνη που έρχονται από τον πάγκο γεμάτοι ενέργεια και άπειρο χρόνο.
Δημοσίως, φυσικά, επικρατεί ενότητα, χαμόγελα και «όλοι μαζί για τη ΝΔ». Ιδιωτικώς, όμως, η κομματική συντροφικότητα σταματά εκεί που αρχίζει το ερώτημα: Ποιος θα σωθεί και ποιος θα γλιστρήσει;
Χρηστίδης–Διαμαντοπούλου: η πράσινη μονομαχία του Νότου
Στον Νότιο Τομέα το ΠΑΣΟΚ ονειρεύεται δεύτερη έδρα. Μέχρι να έρθει όμως η δεύτερη, καλό είναι να ξεκαθαρίσει ποιος θα πάρει την πρώτη. Ο Παύλος Χρηστίδης έχει το πλεονέκτημα του γηπέδου. Είναι ήδη βουλευτής της περιφέρειας, έχει δουλεμένο δίκτυο, κομματικές αναφορές και στενή σχέση με τη σημερινή ηγετική ομάδα. Στις προηγούμενες εκλογές ήταν πρώτος σε σταυρούς και αυτό στον Β3 μετρά περισσότερο από τα βιογραφικά.
Η Άννα Διαμαντοπούλου, όμως, δεν κατεβαίνει για τουρισμό. Μπαίνει με πανελλαδική αναγνωρισιμότητα, υπουργική διαδρομή και ισχυρές προσβάσεις στο κεντρώο και μεταρρυθμιστικό ακροατήριο. Οι έως τώρα δημοσιευμένες πληροφορίες για εσωτερικές μετρήσεις, πάντως, δίνουν προβάδισμα στον Χρηστίδη, γεγονός που κάνει τη μάχη ακόμη πιο ενδιαφέρουσα Οι άνθρωποι του Χρηστίδη ποντάρουν στην τοπική σχέση και στο οργανωμένο κομματικό ακροατήριο. Η Διαμαντοπούλου ποντάρει περισσότερο στον ψηφοφόρο που μπορεί να μη γνωρίζει τον τοπικό κομματάρχη, αλλά γνωρίζει πολύ καλά το όνομά της.
Και υπάρχει μία ακόμη λεπτομέρεια. Το ίδιο το ΠΑΣΟΚ θεωρεί τον Νότιο Τομέα μία από τις περιφέρειες όπου μπορεί να κερδίσει δεύτερη έδρα. Άρα, δημοσίως όλοι εύχονται δύο έδρες. Παρασκηνιακά όμως κανείς δεν θέλει να χρειαστεί τη δεύτερη για να εκλεγεί. Γιατί στην πολιτική είναι καλό να έχεις συναγωνιστή. Αρκεί να τερματίζει πίσω σου.
Στα Νότια χτίζεται καινούργια Ερμού και η Γλυφάδα μετρά ήδη τις βιτρίνες της
Μέχρι τώρα το Ελληνικό ήταν κυρίως μακέτες, renders, παρουσιάσεις και υποσχέσεις για το πώς θα είναι η «νέα πόλη». Τώρα, όμως, αρχίζει το πιο ενδιαφέρον μέρος, εκεί που οι μακέτες γίνονται μπετόν και οι υποσχέσεις μισθωτήρια. Η Trade Estates περνά το νέο Retail Park στη φάση της κατασκευής, με στόχο λειτουργίας το φθινόπωρο του 2029, την ώρα που η εταιρεία τρέχει επενδυτικό πρόγραμμα 250 εκατ. ευρώ και εμφανίζει καθαρά κέρδη 22,3 εκατ. ευρώ στο πρώτο εξάμηνο του 2026, αυξημένα κατά 59,1%. Με τέτοια νούμερα, δύσκολα λες ότι ψωνίζει απλώς οικόπεδα, περισσότερο μοιάζει να ψωνίζει κομμάτι από το μέλλον του λιανεμπορίου της Αθήνας.
Το Ελληνικό δεν ετοιμάζει άλλο ένα mall. Ετοιμάζει μια νέα εμπορική γεωγραφία. Το The Ellinikon Mall με περισσότερα από 340 καταστήματα, η Riviera Galleria με περίπου 100 εμπορικές και γαστρονομικές μονάδες και το Retail Park δημιουργούν μια μικρή «Ερμού» στον Νότο.
Στη Γλυφάδα, βεβαίως, κανείς δεν ανησυχεί. Επισήμως.
Ανεπισήμως, οι μεσίτες μετρούν βιτρίνες, οι retailers κοιτάζουν συμβόλαια και οι επιχειρηματίες κάνουν τον λογαριασμό: ποιος θα πάρει το νέο κοινό, ποιος θα χάσει πελατεία και ποιος θα καταφέρει να παίζει και στα δύο ταμπλό.
Η Κηφισίας κατεβαίνει Νότια
Για πολλά χρόνια, όποιος μιλούσε για επιχειρηματικό κέντρο της Αθήνας εννοούσε σχεδόν αυτονόητα Κηφισίας, Μαρούσι και βόρεια προάστια. Εκεί ήταν τα μεγάλα γραφεία, τα headquarters, τα business lunches και όλη η σχετική σοβαρότητα. Τώρα, όμως, κάτι αλλάζει. Και αλλάζει προς Νότο.
Από περίπου 104.000 τετραγωνικά νέων γραφείων που βρίσκονται στα σκαριά στην Αθήνα, τα 52.500 είναι στα Νότια Προάστια. Δηλαδή πάνω από τα μισά. Δεν το λες και λεπτομέρεια. Το Ελληνικό έχει αρχίσει να λειτουργεί σαν μαγνήτης. Δεν τραβά μόνο κατοικίες, malls και ακριβά διαμερίσματα. Τραβά εταιρείες, ξενοδοχεία, υπηρεσίες, εστίαση, στελέχη και φυσικά επενδυτές που έχουν ήδη καταλάβει προς τα πού φυσάει ο αέρας.
Και κάπου εκεί, χωρίς πολλές ανακοινώσεις και κορδέλες, αρχίζει να σχηματίζεται ένα δεύτερο επιχειρηματικό κέντρο της Αθήνας στον άξονα Συγγρού-Ποσειδώνος-Ελληνικού-Γλυφάδας. Στην Κηφισίας, βέβαια, δεν υπάρχει λόγος πανικού. Ακόμη. Αλλά όταν οι developers ψάχνουν γη στον Νότο, οι εταιρείες κοιτούν νέα γραφεία και οι μεσίτες μιλούν όλο και περισσότερο για την Παραλιακή, το μήνυμα έχει ήδη σταλεί.
Το νέο business status μπορεί τελικά να μην είναι «έχω γραφείο στο Μαρούσι». Μπορεί να γίνει «πόσα λεπτά είσαι από το Ελληνικό;»
Οι δήμοι βγαίνουν για ψώνια
Οι μεγάλες μπίζνες δεν γίνονται πάντα με ουρανοξύστες, malls και επενδυτές με powerpoint. Μερικές φορές ξεκινούν πολύ πιο ταπεινά, με έναν δημοτικό διαγωνισμό για χριστουγεννιάτικα λαμπάκια. Στον Δήμο Βάρης–Βούλας–Βουλιαγμένης έκλεισε στις 3 Σεπτεμβρίου η προθεσμία για τον διαγωνισμό του εορταστικού φωτεινού διακόσμου, με την αποσφράγιση των προσφορών να ακολουθεί στις 4 Σεπτεμβρίου. Μικρό θέμα; Ναι, αν το δεις μόνο σαν λαμπάκια.
Γιατί οι δήμοι είναι και αγοραστές. Με προμήθειες, αναδόχους, συμβάσεις, επαναλαμβανόμενες εταιρείες, απευθείας αναθέσεις και διαγωνισμούς που σπάνια γίνονται πρωτοσέλιδο, αλλά συχνά λένε πολλά για το πώς κινείται το τοπικό χρήμα. Και εκεί αρχίζει το καλό παρασκήνιο. Ποιος κερδίζει ξανά, ποιος εμφανίζεται πρώτη φορά, ποιος κατεβάζει τιμή, ποιος μένει μόνος στον διαγωνισμό και ποιος έχει γίνει σχεδόν μόνιμος προμηθευτής;
Τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια, λοιπόν, μπορεί να ανάβουν τον Δεκέμβριο. Τα επιχειρηματικά «φωτάκια», όμως, ανάβουν πολύ νωρίτερα.