Παύλος Χρηστίδης: «Πώς μπορούν να κάνουν μάθημα 27 παιδιά σε μια τάξη;» – Παρέμβαση για τις συγχωνεύσεις
Την άμεση παρέμβαση του Υπουργείου Παιδείας για τα οξυμένα προβλήματα στα σχολεία ζήτησε ο Παύλος Χρηστίδης, φέρνοντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τις κινητοποιήσεις στον Άλιμο ενάντια στα πολυμελή τμήματα.
- 25/09/2026 12:39
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σχολεία του Νοτίου Τομέα Αθηνών από την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ανέδειξε ο Βουλευτής & Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, Παύλος Χρηστίδης, σε τηλεοπτική συνέντευξη στην Ert News, μεταφέροντας την αγωνία μαθητών, εκπαιδευτικών και γονέων για τις συνθήκες που επικρατούν στις σχολικές αίθουσες.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του 4ου Γυμνασίου Αλίμου, όπου οι μαθητές προχώρησαν σε κατάληψη, αντιδρώντας στη συγχώνευση τμημάτων.
«Υπάρχουν σχολεία τα οποία έχουν 27 μαθητές σε κάθε τάξη και μπορεί να φτάσουν και μέχρι τους 30 μαθητές. Μπορούν να κάνουν αυτή τη στιγμή τόσα παιδιά μάθημα σε μια τάξη, όταν ένας δάσκαλος ή ένας καθηγητής γυρίζει δύο και τρία σχολεία;», διερωτήθηκε.
Υπογράμμισε, δε, ότι το ζήτημα δεν αφορά μόνο τον αριθμό των μαθητών ανά τάξη, αλλά συνολικά την ποιότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας και τη δυνατότητα των εκπαιδευτικών να ανταποκριθούν στις ανάγκες των μαθητών.
«Γίνονται ήδη καταλήψεις στον Νότιο Τομέα. Υπάρχουν τουλάχιστον 4-5 σχολεία στα οποία γονείς και μαθητές μαζί διαμαρτύρονται. Πού θα πάει αυτή η κατάσταση;» κατέληξε, καλώντας την κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας να επιληφθεί άμεσα της κατάστασης.
Γιώργος Ντσούτσουλης: «Το σχολείο δεν είναι ένα εξελάκι, ένα λογιστικό φύλλο»
Οι τοποθετήσεις για τις καταλήψεις και τις συγχωνεύσεις στον Άλιμο και την ευρύτερη περιοχή φέρνουν ξανά στο προσκήνιο τη συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο η Πολιτεία διαχειρίζεται το σχολικό χάρτη. Όπως ανέλυσε σε πρόσφατο άρθρο γνώμης στο NouPou ο Γιώργος Ντούτσουλης (Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων του 1ου Δημοτικού Σχολείου Βούλας και της Ένωσης Συλλόγων Γονέων Δήμου 3Β), το πρόβλημα ξεκινά όταν μια εκπαιδευτική απόφαση λαμβάνεται με όρους αμιγώς λογιστικούς: «Το σχολείο δεν είναι ένα εξελάκι, ένα λογιστικό φύλλο. Αν η Πολιτεία αποφασίζει με βάση τους αριθμούς, οφείλει να αποδείξει ότι εξέτασε και τις συνέπειες για τη μάθηση, τη ζωή της κοινότητας και την ασφάλεια των παιδιών».
Παράλληλα, θέτει στο τραπέζι την ανάγκη για πλήρη δημοσιοποίηση των δεδομένων πριν από κάθε απόφαση συγχώνευσης -από τον αριθμό μαθητών ανά τμήμα και τις διαθέσιμες αίθουσες, μέχρι τις ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και τις συνθήκες ασφαλείας- καλώντας ταυτόχρονα την κοινωνία σε διαρκή και όχι ευκαιριακή εγρήγορση για τα δημόσια σχολεία.
Διαβάστε αναλυτικά το κείμενό του εδώ:
