Γιώργος Αμερικάνος: Από το αθλητικό content στα Νότια Προάστια, πάντα χωρίς φίλτρο
Ο Γιώργος Αμερικάνος, ιδρυτής του Amerikanos24, μιλά στο NouPou για τον τρόπο που θέλησε να κάνει διαφορετικά το αθλητικό content στην Ελλάδα, εξηγεί γιατί, έχοντας ζήσει και ταξιδέψει στο εξωτερικό, θεωρεί τα Νότια Προάστια “το ωραιότερο μέρος στον κόσμο” και μιλά για την αυθεντικότητα, το work ethic και το “extra juice” που του δίνουν ακόμη κι εκείνοι που τον αμφισβητούν.
- 06/10/2026 11:15
Ο Γιώργος Αμερικάνος μπορεί μέσα στην ίδια συζήτηση να περάσει από τον Τζέιμς Χάρντεν και τα podcast με παίκτες της EuroLeague στη θάλασσα της Βουλιαγμένης, από τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει έναν παίκτη για συνέντευξη στο πώς άλλαξε η διασκέδαση στα Νότια Προάστια μετά την οικονομική κρίση και από εκεί σε μια περίεργη ατάκα που άκουσε κάποτε για το content του και, αντί να την ξεχάσει, την κράτησε ως καύσιμο.
Κάπως έτσι λειτουργεί και ο ίδιος. Γρήγορος, εξωστρεφής και χωρίς ιδιαίτερα φίλτρα, με εμφανείς αμερικανικές επιρροές στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται το αθλητικό content, αλλά και με μια σχέση με την Ελλάδα –και ειδικά με τα Νότια– που μοιάζει να έγινε ισχυρότερη όσο περισσότερο έζησε μακριά τους.
Σήμερα βρίσκεται μπροστά από την κάμερα, εκφράζει ανοιχτά τις απόψεις του και έχει συνδέσει το όνομά του με έναν συγκεκριμένο τρόπο αθλητικής συζήτησης. Για χρόνια, όμως, ο άνθρωπος πίσω από όλο αυτό δεν ήταν καθόλου το πρόσωπο του brand.
Από ένα ανώνυμο brand στα αμερικανικά sports
Η ιστορία ξεκινά το 2015, όταν δημιούργησε το site Amerikanos24 με μια πολύ συγκεκριμένη ταυτότητα: την εξειδίκευση στα αμερικανικά sports, σε μια περίοδο κατά την οποία το συγκεκριμένο περιεχόμενο είχε πολύ μικρότερη παρουσία στην ελληνική αθλητική ενημέρωση. «Αυτό ήταν το ανταγωνιστικό μας πλεονέκτημα σε σχέση με όλα τα άλλα μέσα», θυμάται.
Και για αρκετά χρόνια, ο ίδιος παρέμενε ουσιαστικά πίσω από αυτό. Το brand είχε αποκτήσει τη δική του παρουσία, χωρίς εκείνος να χρειάζεται να αποτελεί το πρόσωπό του.
Η εξειδίκευση, όμως, άρχισε σταδιακά να δημιουργεί κοινό. Ο κόσμος κατάλαβε ότι μπορούσε να βρει εκεί πληροφορία που δεν υπήρχε αλλού και μαζί με το κοινό άρχισε να εξελίσσεται και η αρχική ιδέα.
Το επόμενο βήμα ήταν το video. Ο Αμερικάνος δεν ήθελε απλώς να μεταφέρει στην κάμερα ό,τι ήδη γινόταν στα παραδοσιακά αθλητικά media. Ήθελε να δημιουργήσει ένα debate show, γύρω από το οποίο θα μπορούσε να στηθεί η ταυτότητα του καναλιού. Ακολούθησαν τα podcasts. Η πρώτη σεζόν της εκπομπής “Over play show” έγινε μέσω Zoom, σε μια εποχή που το format δεν είχε ακόμη κατακλύσει το ελληνικό YouTube. «Δείξαμε στην αγορά πόσο εύκολο είναι να κάνεις podcast», λέει.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι εκπομπές πολλαπλασιάστηκαν. Για τον ίδιο, αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Το ότι κάποιος μπορεί πλέον με μια webcam και ένα μικρόφωνο να δημιουργήσει το δικό του περιεχόμενο είναι μέρος της εξέλιξης του μέσου. Η εύκολη πρόσβαση στην τεχνολογία, όμως, δεν σημαίνει αυτόματα και ενδιαφέρον content. Κι εκεί αρχίζει, για εκείνον, η ουσιαστική διαφοροποίηση.
Από το debate show στους NBAers και τους παίκτες πίσω από το μικρόφωνο
Ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της δουλειάς του είναι η άμεση συναναστροφή με τους ίδιους τους αθλητές. Η άνεση με την αγγλική γλώσσα και την αμερικανική κουλτούρα θα μπορούσε εύκολα να θεωρηθεί το «μυστικό» πίσω από αυτή τη σχέση. Ο ίδιος θεωρεί ότι είναι μόνο ένα μέρος της. «Νομίζω ότι ο κόσμος θεωρεί πως τα αγγλικά είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά. Σίγουρα κάνουν τους Αμερικανούς να αισθάνονται πιο άνετα. Αλλά η κατανόηση του αθλήματος παίζει τεράστιο ρόλο. Αν απλώς μιλούσαμε καλά αγγλικά χωρίς να καταλαβαίνουμε το μπάσκετ, πάλι δεν θα κάναμε καλές συζητήσεις».
Υπάρχει, όμως, κάτι που προηγείται ακόμη και της γνώσης. «Όλα ξεκινούν από το να αναγνωρίσεις ότι όλοι είμαστε άνθρωποι. Είτε είναι Έλληνας είτε Αμερικανός, ο άλλος μπορεί μια μέρα να είναι κουρασμένος, να μη θέλει να μιλήσει. Ξεκινάς με σεβασμό προς τον άνθρωπο και μετά τον προσεγγίζεις».
Ο Αμερικάνος κάλυπτε το NBA πριν μπει βαθύτερα στην καθημερινότητα της EuroLeague. Αυτό το background τού έδωσε και έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης στις συνεντεύξεις. Δεν τον ενδιαφέρει μόνο ο superstar ούτε η προφανής ερώτηση της ημέρας. Θυμάται χαρακτηριστικά μια συνέντευξη με τον Τζέιμς Χάρντεν. Κάποια στιγμή τον ρώτησε για έναν παίκτη πολύ χαμηλότερα στο rotation. Οι Αμερικανοί που βρίσκονταν γύρω τους άρχισαν να αντιδρούν μεταξύ τους, απορώντας πώς γνώριζε τη συγκεκριμένη λεπτομέρεια. Για τον ίδιο, εκεί βρίσκεται μεγάλο μέρος της διαφοράς. Η γνώση κάνει τον αθλητή να καταλάβει ότι απέναντί του δεν βρίσκεται απλώς κάποιος που μιλά καλά αγγλικά, αλλά κάποιος που γνωρίζει τον κόσμο στον οποίο κινείται.
Αυτή η αμερικανική επιρροή γίνεται ακόμη πιο εμφανής στα podcasts. Στις ΗΠΑ, εδώ και χρόνια οι ίδιοι οι αθλητές έχουν περάσει από τη θέση του ανθρώπου που απλώς απαντά σε ερωτήσεις στη θέση του δημιουργού. NBAers έχουν δικά τους shows, συζητούν μεταξύ τους και σχολιάζουν το ίδιο τους το άθλημα χωρίς τον κλασικό διαχωρισμό δημοσιογράφου και καλεσμένου. Στην Ευρώπη, αυτό το μοντέλο παραμένει λιγότερο συνηθισμένο.
Μαζί με τον στενό του συνεργάτη και φίλο Διονύση Αραβαντινό δημιούργησαν το αγγλόφωνο podcast Triple Threat Show, βάζοντας ενεργούς επαγγελματίες παίκτες μέσα στην ίδια τη συζήτηση. Ο Τσίμα Μονέκε του Ερυθρού Αστέρα αποτελεί ήδη μέρος του εγχειρήματος, ενώ το επόμενο βήμα είναι έτοιμο. «Από την περασμένη Δευτέρα έχουμε και τον Τζάρον Μπλοσομγκέιμ της Dubai BC μαζί μας κάθε εβδομάδα. Οπότε θα έχουμε δύο ενεργούς παίκτες σε podcast να σχολιάζουν κάθε εβδομάδα. Τι καλύτερο από αυτό;».
Το ζητούμενο για εκείνον δεν είναι απλώς να μεταφερθεί ένα αμερικανικό format αυτούσιο στην Ελλάδα. Είναι να δημιουργηθεί χώρος για περισσότερο αυθόρμητη συζήτηση και για ανθρώπους που έχουν πραγματικά κάτι να πουν. Το ίδιο κριτήριο, όπως εξηγεί, προσπαθεί να εφαρμόζει και στις επιλογές των ανθρώπων με τους οποίους συνεργάζεται. Όχι απαραίτητα τα μεγαλύτερα ονόματα ή τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα, αλλά ανθρώπους στους οποίους βλέπει το κατάλληλο talent.
Και όσο η επαγγελματική του ζωή άνοιγε προς τα έξω, τόσο περισσότερο ο ίδιος συνειδητοποιούσε πού ήθελε τελικά να βρίσκεται.
«Για μένα δεν υπάρχει ωραιότερο μέρος στον κόσμο από τα Νότια Προάστια»
Έχει βρεθεί στο Λος Άντζελες και τη Νέα Υόρκη. Έχει γνωρίσει μεγάλες ευρωπαϊκές μητροπόλεις, από το Λονδίνο και τη Μαδρίτη μέχρι το Βερολίνο και τη Βαρκελώνη. Κι όμως, όταν η συζήτηση φτάνει στο μέρος που θα επέλεγε να ζει, δεν χρειάζεται ιδιαίτερο χρόνο για να απαντήσει. «Για μένα δεν υπάρχει πιο ωραίο μέρος στον κόσμο από τα Νότια Προάστια της Αθήνας».
Ο Αμερικάνος ανήκει στη γενιά των Ελλήνων που έφυγαν από τη χώρα στα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Η ζωή στο εξωτερικό μάλλον έκανε πιο ξεκάθαρο τι ακριβώς του έλειπε. «Ήμουν από τα παιδιά που έφυγαν λόγω της κρίσης και πάντα ονειρευόμουν να επιστρέψω στην πατρίδα και να μπορώ να ζω εδώ». Αυτό που ξεχωρίζει ο ίδιος περισσότερο ως σημαντικό παράγοντα για αυτήν την επιλογή είναι η ίδια η καθημερινότητα. Όχι απαραίτητα κάτι εντυπωσιακό. Η δυνατότητα να τελειώσεις μια απαιτητική ημέρα και μέσα σε λίγα λεπτά να βρίσκεσαι κοντά στη θάλασσα. Να περπατήσεις, να συναντήσεις φίλους, να καθίσεις για έναν καφέ ή απλώς να αλλάξεις εικόνα. «Όταν έχεις τη θάλασσα δίπλα σου, η αλήθεια είναι ότι δεν την εκτιμάς. Νομίζω ότι το 95% από εμάς που μένουμε στα Νότια δεν εκτιμάμε πραγματικά ότι μπορούμε να πάμε να περπατήσουμε δίπλα της, στη Βουλιαγμένη ή οπουδήποτε αλλού. Αν μπορείς να έχεις και μια οικονομική άνεση, γιατί καταλαβαίνω ότι δεν είναι το ίδιο για όλους, η ποιότητα ζωής εδώ δεν μπορεί να συγκριθεί με κανένα άλλο μέρος στον κόσμο. Για μένα εδώ είναι παράδεισος».
Η σχέση του με τα Νότια δεν περιορίζεται, βέβαια, στο τοπίο. Έχει παρακολουθήσει και την αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο η περιοχή ζει και διασκεδάζει. Για τον ίδιο, η κρίση του 2008 αποτελεί μια καθαρή διαχωριστική γραμμή. Η νυχτερινή ζωή των Νοτίων προηγούμενων δεκαετιών ήταν διαφορετική: μεγάλα clubs, όπως το Privillege, το Mercedes και μαγαζιά που έκαναν την παραλιακή έναν από τους βασικούς προορισμούς της αθηναϊκής διασκέδασης. Ακούγοντάς τον να μιλά για εκείνη την εποχή, το συμπέρασμα βγαίνει σχεδόν με παράπονο – αλλά κυρίως με χιούμορ. «Οι πιο μεγάλοι από εμένα έχουν κάνει μια ζωάρα την οποία εμείς δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε». Η δική του εκδοχή των Νοτίων είναι αρκετά πιο απλή. «Εμείς δίνουμε το κατιτίς μας. Καλή ώρα τώρα, δίπλα στη θάλασσα, πίνουμε τον freddo espresso μας με τέσσερα ευρώ και όλα καλά».
«Είμαι 100% αυθεντικός» – και το «sexy για Πέρσι» που δεν ξέχασε
Στην οθόνη, η παρουσία του είναι έντονη. Είναι εξωστρεφής, opinionated, συχνά απόλυτος και δεν δείχνει να φοβάται ιδιαίτερα το ενδεχόμενο μια άποψή του να προκαλέσει αντίδραση. Η εύλογη ερώτηση είναι αν όλο αυτό αποτελεί σε έναν βαθμό έναν ρόλο. Μια πιο δυνατή version του πραγματικού ανθρώπου, φτιαγμένη για την κάμερα και τα social media.
Η απάντηση έρχεται χωρίς περιστροφές. «Όχι. Έχω καταφέρει να έχω μόνο έναν τρόπο έκφρασης, ζωής και συμπεριφοράς».
Για εκείνον, δεν υπάρχει ουσιαστικός διαχωρισμός ανάμεσα στον Γιώργο που βλέπει κάποιος στο Instagram ή στο YouTube και σε εκείνον που γνωρίζουν οι άνθρωποι της καθημερινότητάς του. «Όλοι ξέρουν ότι είμαι 100% αυθεντικός. Δεν θα πω κάτι που δεν εννοώ και δεν θα κρατήσω κάτι μέσα μου που νιώθω. Όπως λέω ελεύθερα την άποψή μου μπροστά στην κάμερα, έτσι θα την πω και πίσω από την κάμερα».
Δεν υποστηρίζει ότι αυτή η στάση τον δικαιώνει πάντοτε. Το αντίθετο. Μπορεί να κάνει λάθος. Μπορεί να υπερβάλει. Μπορεί κάποιος να παρεξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται. Αλλά η εναλλακτική, όπως τη βλέπει ο ίδιος, θα ήταν να κατασκευάσει μια περσόνα που αργά ή γρήγορα θα πρόδιδε τον εαυτό της. «Δεν θα μπορούσα να είμαι κάποιος άλλος μπροστά στην κάμερα, γιατί θα φαινόταν».
Αλήθεια, αυθεντικότητα και ειλικρίνεια είναι οι λέξεις που χρησιμοποιεί για να περιγράψει αυτή τη στάση. Ακόμη κι όταν η ειλικρίνεια δεν είναι ιδιαίτερα διπλωματική. «Αν ο καφές είναι χάλια, θα πω ότι είναι χάλια. Και μπορεί να μην το πω με τον πιο όμορφο τρόπο».
Πίσω από όλο αυτό υπάρχει και μια έντονα ανταγωνιστική πλευρά. Η επαγγελματική του πορεία τα τελευταία χρόνια είναι ανοδική, αλλά ο ίδιος δεν θέλει να παρουσιάζει την ιστορία του σαν μια διαδρομή στην οποία κάθε απόρριψη έγινε αυτομάτως κίνητρο για την επόμενη επιτυχία. Το κίνητρο, λέει, προϋπήρχε. «Υπάρχει μέσα μου από μικρό παιδί. Αυτό το φως υπάρχει μέσα μου ακόμα. Υπάρχει πάντα η δίψα για το κάτι καινούργιο». Και αυτό είναι που μπορεί να τον κάνει να ξυπνήσει το πρωί και να αφιερώσει αμέτρητες ώρες σε ένα νέο project. Όχι κάποιος που του είπε «όχι».
Οι άνθρωποι γύρω του, ωστόσο, μπορούν να προσθέσουν κάτι. Μερικές φορές θετικά. Θυμάται την πρώτη του αποστολή με ελληνική ομάδα, στη σειρά του Ολυμπιακού με τη Φενέρμπαχτσε στην Κωνσταντινούπολη. Τρεις-τέσσερις ημέρες, δύο παιχνίδια, συνεχές τρέξιμο και επιστροφή στην Αθήνα περίπου στις πέντε το πρωί. Δεν είχε ακόμη συνηθίσει τον ρυθμό των ταξιδιών. «Ήμουν διαλυμένος. Ξύπνησα το πρωί χάλια». Τότε είδε ότι η Δώρα Παντέλη είχε ήδη πάει στο γυμναστήριο. «Λέω “ρε φίλε, δεν γίνεται”. Ήμασταν όλοι χάλια, κομμάτια. Και εκείνη σηκώθηκε και πήγε γυμναστήριο». Δεν χρειάστηκε η ίδια να του πει τίποτα. Η εικόνα αρκούσε. «Σίγουρα το work ethic συναδέλφων μου με βοηθάει».
Και άλλες φορές, το ίδιο καύσιμο μπορεί να έρθει από την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Από ένα σχόλιο. Μια υποτίμηση. Ένα μικρό minor disrespect, όπως το αποκαλεί. Κάποια στιγμή, άνθρωποι που είχαν επιχειρήσει να εξαγοράσουν το Amerikanos24 τού πέταξαν μια φράση που, για κάποιον άλλο μπορεί να μην είχε ιδιαίτερη σημασία. Για τον Γιώργο όμως είχε τεράστια. Του είπαν ότι το content που παράγει είναι “sexy για πέρσι”..
Δεν την ξέχασε. «Έγινε. Ευχαριστώ πολύ». Και γελάει. Όχι επειδή αυτή η φράση δημιούργησε την ανάγκη του να πετύχει. Αυτό επιμένει ότι είναι κάτι πολύ βαθύτερο και πολύ παλαιότερο. Αλλά τέτοιες στιγμές τις κρατά. «Δεν μου δίνουν κίνητρο. Το κίνητρο υπάρχει από μόνο του. Μου δίνουν όμως ένα extra juice. Φουσκώνω λίγο περισσότερο για να αποδείξω πράγματα».
Ένα μικρό disrespect εδώ, μια εικόνα work ethic εκεί, μια καινούργια ιδέα που αξίζει να σηκωθείς το πρωί για να κυνηγήσεις. Και, όπως το θέτει ο ίδιος, λίγο παραπάνω «extra edge για να κλείσεις στόματα!».