Αλεξανδρής: Το παντοπωλείο της Ηλιούπολης – σημείο αναφοράς για τους φίλους του τυριού
Με ιστορία που ξεκινά το 1947, ο Θύμιος Αλεξανδρής συνεχίζει στη δεύτερη γενιά την οικογενειακή παράδοση στο κατάστημά του στην Ηλιούπολη, συγκεντρώνοντας περισσότερα από 180 σπάνια και παλαιωμένα τυριά από τουλάχιστον 60 ελληνικά τυροκομεία, εκλεκτά αλλαντικά και όσπρια, ενώ μιλά στο NouPou για τη σχέση εμπιστοσύνης πίσω από τον πάγκο και μοιράζεται ιδέες για να απολαύσουμε το τυρί... αλλιώς.
- 07/11/2026 10:10
Σπάνια συγκινείται κανείς όταν μιλά για τη δουλειά του. Κι όταν συμβαίνει αυτό, δεν σημαίνει απλώς ότι αγαπά αυτό που κάνει ή ότι είναι παθιασμένος με το αντικείμενό του. Σημαίνει ότι αποτελεί ένα βαθιά προσωπικό κομμάτι της ζωής του, από το οποίο αντλεί πραγματική χαρά, ιδιαίτερα όταν νιώθει πως όσα προσφέρει έχουν αξία και βρίσκουν ανταπόκριση.
Κάπως έτσι μιλά ο Θύμιος Αλεξανδρής για την επιχείρησή του, το οικογενειακό παντοπωλείο που εδώ και σχεδόν οκτώ δεκαετίες αποτελεί μέρος της εμπορικής ιστορίας της Ηλιούπολης. Όχι μόνο για τα τυριά που επιλέγει, τα προϊόντα που αναζητά ή τις συνεργασίες που χτίζει με τους παραγωγούς, αλλά κυρίως για τους ανθρώπους που περνούν την πόρτα του καταστήματός του και του εμπιστεύονται τις επιλογές τους. Για εκείνους που φεύγουν με όσα τους έχει προτείνει και περιμένουν να φτάσουν στο σπίτι τους για να τα απολαύσουν ή, ακόμη καλύτερα, να τα μοιραστούν. Τέτοιες σχέσεις, όμως, δεν χτίζονται μέσα σε μια μέρα.
Μια οικογενειακή ιστορία σχεδόν 80 χρόνων
Η ιστορία του παντοπωλείου ξεκινά το 1947, όταν ο Αλέξανδρος Αλεξανδρής άνοιξε το πρώτο παντοπωλείο της Ηλιούπολης, η οποία τότε ήταν ακόμη μια μικρή κωμόπολη. Με καταγωγή από την Αγία Ευθυμία Φωκίδας, γνώριζε καλά το τυρί και τις ελιές, ενώ είχε ιδιαίτερη γνώση της φέτας. Το πρώτο κατάστημα βρισκόταν περίπου 100 μέτρα πιο κάτω από τη σημερινή του θέση, ενώ γύρω στο 1975-1977 η επιχείρηση μεταφέρθηκε στην Ηρώων Πολυτεχνείου 30, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.
«Είμαστε στη δεύτερη γενιά και ευελπιστούμε να υπάρξει και τρίτη», λέει ο Θύμιος Αλεξανδρής. Ο πατέρας του είχε ξεκινήσει από τα πρώτα μπακάλικα της Αθήνας και είχε συνδεθεί επαγγελματικά και με τα πρώτα σούπερ μάρκετ, μεταξύ των οποίων εκείνα του Κίκιζα.
Το 1971, μαζί με τον αδελφό του, δημιούργησε τυροκομείο στο χωριό. Ήταν η περίοδος της δικτατορίας, όταν, όπως εξηγεί ο Θύμιος Αλεξανδρής, επιβλήθηκε «καπέλο» στη φέτα. Ο πατέρας του δυσκολευόταν να επωμιστεί αυτή την επιβάρυνση, ενώ θεωρούσε αθέμιτο να τη μετακυλίσει στον πελάτη. Έτσι, αποφάσισε να στραφεί στη δική του παραγωγή, δημιουργώντας τυροκομείο μαζί με τον αδελφό του.
Ο Θύμιος Αλεξανδρής σπούδασε μηχανική, αλλά επέλεξε να ασχοληθεί με την οικογενειακή επιχείρηση. Αξιοποίησε τις γνωριμίες του πατέρα του με περίπου 11 τυροκομεία και ανέπτυξε το δίκτυο συνεργασιών. Σήμερα συνεργάζεται με περισσότερα από 60 τυροκομεία, ενώ η γκάμα του καταστήματος περιλαμβάνει περίπου 180-190 ελληνικά και 30-40 ξένα τυριά. Εντυπωσιακή ποικιλία, αλλά το ίδιο και τα κριτήρια που την καθορίζουν.
Η φιλοσοφία πίσω από την επιλογή των τυριών
Για τον Αλεξανδρή, η επιλογή των προϊόντων δεν είναι απλώς ζήτημα ποικιλίας. «Τυριά όπως είναι η γκούντα τα σέβομαι και τα εκτιμώ. Τα έχει το σούπερ μάρκετ και αφήνω αυτό το κομμάτι στον ανταγωνισμό. Δεν θέλω να ασχοληθώ με αυτόν τον χώρο», λέει.
Η προσοχή του στρέφεται κυρίως στα δυσεύρετα και παλαιωμένα τυριά. Τα βασικά προϊόντα που επιλέγει θέλει να έχουν ωριμάσει για τουλάχιστον οκτώ με δέκα μήνες. Τον ενδιαφέρει, επίσης, η εποχή παραγωγής του γάλακτος. «Θέλουμε, όσο μπορούμε, να είναι από Απρίλιο και Μάιο, γιατί το ζώο έχει φάει το φρέσκο χορτάρι της εποχής και έχει βγάλει άλλο χρώμα, άλλο άρωμα», εξηγεί. Ιδιαίτερη προτίμηση έχει στα αιγοπρόβεια τυριά, στα κατσικίσια και στα πρόβεια, και λιγότερο στα αγελαδινά.
Η παλαίωση είναι μια διαδικασία στην οποία συμμετέχει και ο ίδιος. Όταν εντοπίσει ένα προϊόν που θεωρεί αξιόλογο, συνεννοείται με τον παραγωγό και μπορεί να το κρατήσει για επιπλέον ωρίμαση. «Όταν βρίσκουμε ένα προϊόν που μας αρέσει και είμαστε σίγουροι γι’ αυτό, το βάζουμε στα επαγγελματικά ψυγεία γαλακτοκομικών για πέντε-έξι μήνες», περιγράφει.
Η αναζήτηση δεν σταματά στα παραδοσιακά τυριά. Στο κατάστημα έχουν θέση και διαφορετικές γεύσεις: πιπεριά, μπούκοβο, μαύρο και φρέσκο σκόρδο, τυριά με καφέ, μαντζουράνα, καρύδα, σπιρουλίνα, ελιές, πορτοκάλι και τρούφα. Προσέχουν, ωστόσο, την ποσότητα των αρωματικών και των μπαχαρικών, ώστε να μην επηρεάζεται υπερβολικά η γεύση του τυριού. Ο ίδιος πιστεύει ότι ακόμη κι αν ένα τυρί δεν αρέσει σκέτο, μπορεί να αλλάξει γνώμη κανείς με τον κατάλληλο συνδυασμό. Και δεν μπορούσα να μην τον ρωτήσω αν θα μπορούσε να μοιραστεί μερικούς από τους πιο αγαπημένους του.
«Αν το συνδυάσουμε με μια μαρμελάδα ή με ένα φρούτο ή με ένα chutney, θα το αγαπήσουμε. Δεν μπορεί να μην το αγαπήσουμε».
Πέντε ιδέες για να δοκιμάσουμε το τυρί αλλιώς
Ο Αλεξανδρής προτείνει συνδυασμούς που μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο απολαμβάνουμε το τυρί.
- Ελληνικά μπλε τυριά και παγωμένο πορτοκάλι
Αναφέρεται σε τυριά με μύκητες, όπως τη Μπουρνιά της Άνδρου, που είναι μπλε τυρί κοπανιστή, το Κυανό της Θεσσαλονίκης που είναι κατσικίσιο μπλε τυρί, το Εύμαιος, το ροκφόρ της Ιθάκης που θα το ζήλευαν όπως λέει μέχρι και οι Γάλλοι, και το αγελαδινό Καρίκι που γίνεται στην Τήνο μέσα σε κολοκύθα.
Προτείνει να τα βγάλουμε από το ψυγείο 15-20 λεπτά ώστε να βγάλουν τα αρώματά τους πριν από το σερβίρισμα, και να τρίψουμε από πάνω παγωμένη φλούδα πορτοκαλιού.
- Σύκο, κοπανιστή και chutney
Ένας ακόμη συνδυασμός είναι το σύκο με κοπανιστή Μυκόνου, Τήνου ή Σκύρου, και chutney. Λίγα υλικά αρκούν για να δημιουργηθεί ένας διαφορετικός μεζές.
- Ένα γρήγορο cheesecake με λευκά, ελληνικά τυριά
Για την τρίτη πρόταση επιλέγει ανθότυρο, μανούρι και ανθούρι, ένα νέο τυρί από την Εύβοια που παντρεύει το ανθότυρο με το μανούρι. Τα τοποθετούμε σε στρώσεις, προσθέτουμε ενδιάμεσα μια καλή μαρμελάδα όπως από τη Μυτιλήνη, και ολοκληρώνουμε τρίβοντας παξιμάδι χαρουπιού από την Κρήτη. Το αποτέλεσμα, όπως το περιγράφει, θυμίζει ένα γρήγορο cheesecake.
- Μυζήθρα Κεφαλονιάς με μαρμελάδες και chutney
Η μυζήθρα Κεφαλονιάς είναι η τελευταία του πρόταση. Την περιγράφει ως πικάντικη, με υγρασία και όχι στεγνή και προτείνει να τη συνοδεύσουμε με κυδωνόπαστο. Μπορούμε να τη συνδυάσουμε και με μαρμελάδες, chutney,
- Καπνιστά τυριά
Στα ζωηρά και έντονα τυριά, ταιριάζουν οι μαρμελάδες με νότες από εσπεριδοειδή και περγαμόντο.
Οι παραγωγοί και η αξία της συνεργασίας
Η αναζήτηση ιδιαίτερων προϊόντων προϋποθέτει στενή σχέση με τους παραγωγούς. Ο Αλεξανδρής δεν διαθέτει δικό του τυροκομείο, αλλά δοκιμάζει τα προϊόντα τους και καταθέτει ιδέες για τη διαμόρφωσή τους. «Μου αρέσει ο κλάδος του εμπορίου. Θέλω να μπορώ να προσφέρω κάτι στον πελάτη και να του εξηγώ γιατί είναι καλό, ποιος είναι ο παραγωγός, πώς το σκέφτηκε και γιατί το δημιούργησε», λέει.
Αναφέρεται με εκτίμηση στην οικογένεια Σαρήμπογια, γνωστή και ως Sary, την οποία χαρακτηρίζει πρωτοπόρα στον χώρο των παραδοσιακών αλλαντικών. «Χαιρετίζουμε όσους άνοιξαν αυτούς τους δρόμους, αλλά ακόμη περισσότερο εκείνους που τους ακολούθησαν», σημειώνει. Η συνεργασία αυτή είναι μια διαρκής ανταλλαγή ιδεών και δοκιμών.
Οι πελάτες που εμπιστεύονται τις επιλογές του
Η σχέση με τους παραγωγούς είναι ένα κομμάτι της φιλοσοφίας του. Το άλλο, ίσως και το πιο προσωπικό, είναι η σχέση με τους πελάτες. Με τη βοήθεια της συζύγου του και των παιδιών τους προσπαθούν να εξελίσσουν την επιχείρηση, έχοντας ως βασική αρχή την άμεση και ειλικρινή επικοινωνία. «Έχουμε μάθει να κοιτάμε τον πελάτη στα μάτια. Θέλουμε να του πούμε αυτό που πρέπει να του πούμε», σημειώνει.
Η μεγαλύτερη ικανοποίησή του έρχεται όταν κάποιος μπαίνει στο κατάστημα και αφήνεται στις επιλογές τους. Όταν τους λέει ότι έχει ένα τραπέζι και θέλει να του ετοιμάσουν τρία ή τέσσερα τυριά και μερικά αλλαντικά. «Μας ενδιαφέρει ο πελάτης που μας εμπιστεύεται και μας λέει: “Αυτά που θέλετε, αυτά να μου βάλετε”».
Αυτή η εμπιστοσύνη συνοδεύεται από ευθύνη. Πολλοί πελάτες έρχονται από μακριά, όταν ετοιμάζουν ένα τραπέζι ή για τις γιορτές. Εκείνος θέλει να ξέρει ότι θα φτάσουν σπίτι, θα ανοίξουν όσα τους έχει ετοιμάσει και θα τα απολαύσουν. Σε αυτή τη στιγμή βρίσκεται μεγάλο μέρος της χαράς του.
Η ανταλλαγή ιδεών με τους σεφ
Έχει αναπτύξει επίσης μια αμφίδρομη σχέση με σεφ και ανθρώπους από βραβευμένα εστιατόρια, οι οποίοι προμηθεύονται προϊόντα από το κατάστημα και ανταλλάσσουν μαζί του ιδέες και προτάσεις. Και αυτή η διαρκής ανταλλαγή ιδεών, τον συναρπάζει και γεμίζει καθημερινά τη φαρέτρα του με νέους γευστικούς συνδυασμούς.
Πέρα από τα τυριά: προϊόντα από κάθε γωνιά της Ελλάδας
Η γκάμα του καταστήματος δεν περιορίζεται στα τυριά. Ο Αλεξανδρής αναζητά προϊόντα από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας, ώστε ο πελάτης να μπορεί να ανακαλύψει γεύσεις που ίσως δεν συναντά εύκολα αλλού.
Στα αλλαντικά αναφέρει, μεταξύ άλλων, τον Σαρήμπογια, την αλλαντοποιία Τσιανάβα από την Καρδίτσα, τα μοσχαρίσια αλλαντικά από τα Γιάννενα, τα χοιρινά αλλαντικά Prosou από την Εύβοια, το αέρος της Λευκάδας, τη λούντζα της Τήνου και το σύγκλινο και το απάκι της Κρήτης.
Στα ράφια βρίσκει κανείς ακόμη χωριάτικα ζυμαρικά από τον Ταΰγετο, γιαούρτι Καστοριάς, βούτυρο Μετσόβου, Τήνου και Νάξου, μέλι και κηρήθρα Γαλαξιδίου. Ο ίδιος ξεχωρίζει το ελατίσιο μέλι ως πιο αγαπημένο του.
Τα διαλεχτά τους όσπρια και το κόλπο με το μπρίκι
Αντίστοιχη είναι η λογική του στα όσπρια και ρύζια χύμα που φέρνει: φακές, ρεβίθια και μαυρομάτικα από τον Έβρο και την Λάρισα, γίγαντες και φακή μπελούγκα από τις Πρέσπες, ρύζι καρολίνα από τις Σέρρες, είναι μόνο κάποιες από τις επιλογές που θα βρείτε αυτή την περίοδο στου Αλεξανδρή.
Η επιλογή τους δεν γίνεται μόνο με βάση την προέλευση, αλλά και την ποιότητα. Αυτό είναι μια συνήθεια που κληρονόμησε από τον πατέρα του. Τα όσπρια δοκιμάζονται στο μπρίκι πριν φτάσουν στο ράφι. Ο Αλέκος Αλεξανδρής δεν προμηθευόταν ένα προϊόν αν δεν το είχε πρώτα δοκιμάσει. Καθόταν στο υπόγειο, έβαζε μια μικρή ποσότητα στο μπρίκι και την έβραζε στα γρήγορα για να τη δοκιμάσει. «Αυτή τη διαδικασία συνεχίζουμε μέχρι σήμερα», λέει εξηγώντας ότι το ίδιο κάνει και η σύζυγός του με κάθε νέα παραλαβή.
«Είμαστε ανοιχτοί σε οτιδήποτε, αρκεί να μας πεις ότι αξίζει τον κόπο για να μπορέσουμε να το εντάξουμε στη δική μας γκάμα», λέει. Γιατί, τελικά, αυτό που φαίνεται να τον ενδιαφέρει περισσότερο δεν είναι απλώς να γεμίσει τα ράφια του καταστήματος, αλλά να μπορεί να εξηγήσει στον άνθρωπο που θα περάσει την πόρτα του, ακριβώς τον λόγο αξίζει να δοκιμάσει αυτό που του προτείνει. Και η νοστιμιά του πρέπει πάντα να συμπορεύεται και με την αντίστοιχη ποιότητα. Αν δεν έχετε πάει στου Αλεξανδρή, στα ράφια του βρίσκονται λοιπόν, πολύ περισσότεροι από χίλιοι λόγοι. Ο ένας, πιο νόστιμος και χεράτα διαλεχτός από τον άλλο.