Ταρτούφος: Ένας πρώην ζαχαροπλάστης, ο αγαπημένος ανιματέρ των παιδιών
Στα πάρτι του Ταρτούφου βγαίνουν όλοι νικητές, παιδιά και γονείς. Ο αγαπημένος ηθοποιός και εμψυχωτής των παιδικών party έχει ένα δημιουργικό νου, που δεν σταματά ποτέ να κατεβάζει φρέσκες ιδέες!
«Ήμουν ζαχαροπλάστης για 15 χρόνια», μου αποκαλύπτει ο Μάνος Τσεκούρας, καθώς διπλώνει ένα από τα αυτοσχέδια δημιουργικά γιλέκα του. Αν και ο πατέρας του ήταν εκείνος που τον «έσπρωξε» προς τη ζαχαροπλαστική, ο ίδιος ομολογεί πως την αγαπά σχεδόν όσο και τα παιδικά πάρτι και, με τον δικό του μοναδικό τρόπο, την εμπλέκει μέχρι σήμερα στις δράσεις του ως ανιματέρ. Όμως το κύριο επάγγελμα του Μάνου είναι τα πάρτι και οι παιδικές διαδραστικές παραστάσεις.
Όταν ήταν μικρός, έτυχε να παρακολουθήσει μια απλή παιδική παράσταση, όπου ο ηθοποιός καθόταν σε ένα σκρίνιο και μιλούσε. Βγαίνοντας από την παράσταση, ο Μάνος εντυπωσιασμένος άρχισε να λέει πως θέλει να γίνει ηθοποιός, χωρίς να γνωρίζει ακριβώς το πώς και το τι θέλει να κάνει. «Μου αρέσει πολύ η ζαχαροπλαστική, όμως αποφάσισα και πήγα στη Δραματική Σχολή, εκεί όπου γνώρισα και την Ανεστίνα, τη γυναίκα μου. Σκεφτόμασταν να κάνουμε μια θεατρική… ταρτερί! Δηλαδή, έναν χώρο που να συνδυάζει την τέχνη της ζαχαριοπλαστικής και την τέχνη του θεάτρου. Επειδή ο Μολιέρος είναι ο αγαπημένος μου, κι επειδή στη λέξη Ταρτούφος υπάρχει το λογοπαίγνιο της τάρτας, αλλά και της λέξης Art, προέκυψε η ονομασία Tartoufos».
Ο Μάνος αναλάμβανε την ψυχαγωγία των παιδιών στα πάρτι πριν από την ιδέα αυτή. Συνεργαζόταν με εταιρείες και πήγαινε ως ανιματέρ από μικρή ηλικία, παράλληλα με την εργασία του. «Δεν το ξεκίνησα για βιοποριστικούς λόγους, αλλά επειδή έβρισκα την ελευθερία μου μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Αγαπάω τα παιδιά γιατί μου αφήνουν ανοιχτό ένα κομμάτι του εαυτού μου, που συνήθως είναι κλειστό στους ενήλικες». Η Ανεστίνα, που είναι παρούσα στη συνέντευξη, τον κοιτάζει και χαμογελά. Κι έπειτα γυρίζει σε εμένα και συμφωνεί πως ο Μάνος είναι μέσα του ένα μεγάλο παιδί.
«Κάποια στιγμή, λέω στην Ανεστίνα θα το κάνω με δικό μου τρόπο, έχω μια ιδέα. Έτσι, στα πρώτα δύο πάρτι πήγα δειλά, δεν είχα ούτε κάρτες να μοιράσω, ακόμη και τώρα τις περισσότερες φορές το ξεχνάω. Όμως πήγε από στόμα σε στόμα, εξελίχθηκε γρήγορα και με έμαθε κόσμος. Το πάρτι που διοργανώνω έχει οικογενειακό χαρακτήρα, με stand up comedy που θα καταλάβουν και θα διασκεδάσουν μικροί και μεγάλοι. Οι γονείς σηκώνονται από τα τραπέζια τους κι έρχονται να λάβουν μέρος. Έχω μια αδυναμία στους μπαμπάδες, που γνωρίζοντάς με πλέον, με βλέπουν και ξεσηκώνονται!».
Ως μπαμπάς και ο ίδιος (ενός αγοριού κι ενός κοριτσιού, που είναι δίδυμα), εξηγεί: «Είναι δύσκολο να είσαι ο μπαμπάς που στα πάρτι λες όλα τα παιδάκια “αγάπη μου”. Κι εγώ και η Ανεστίνα μαθαίνουμε στα παιδιά μας ότι αγαπάμε τη δουλειά μας. Όμως πρέπει να μπορείς να κρατάς ισορροπία. Πιστεύω ότι το έχουμε καταφέρει, ο γιoς μου έχει πει ότι θα ήθελε να κάνει την ίδια δουλειά με εμένα, και νομίζω τελικά δεν νιώθουν ότι με μοιράζονται με άλλα παιδιά».
Ο Μάνος έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να σπάσει τον πάγο με τον συνομιλητή του. Το ίδιο ταλέντο έχει προφανώς και με τα παιδιά. «Τα πλησιάζω με τρόπο αληθινό, για να μπορούν να ακουμπήσουν πάνω σε αυτό». Δεν είναι μόνο τα παιχνίδια και τα κοστούμια, που είναι χειροποίητα και ιδιαίτερα, αλλά κυρίως η ενέργεια του Ταρτούφου, που ακόμη κι αν ένα παιχνίδι το έχεις παρακολουθήσει ξανά και ξανά, το απολαμβάνεις εξίσου κάθε φορά, ενώ πάντα κάτι θα είναι διαφορετικό λόγω της αλληλεπίδρασης με το εκάστοτε κοινό.
Τα παιδικά πάρτι του Ταρτούφου
Ο Ταρτούφος οργανώνει βιωματικό παιχνίδι, περνώντας σημαντικά μηνύματα στα παιδιά, όπως η συνεργασία, η αλληλεγγύη, η αυτοπεποίθηση, η επιβράβευση της κάθε προσπάθειας. «Στα παιχνίδια μου δεν υπάρχει νικητής και χαμένος, είναι όλοι νικητές, κάνω ομαδικά παιχνίδια και θέλω όλοι να περνάνε καλά. Στο τέλος δίνω σε όλα τα παιδιά ένα δωράκι. Εξηγώ πως θα περάσουμε από μια διαδρομή με παιχνίδι και χορό. Επαναφέρω το παιδί που ήρθε για να μονοπωλήσει, κερδίζω τον σεβασμό ενός παιδιού που έρχεται με δηλώσεις και, φυσικά, ενθαρρύνω εκείνο που διστάζει. Το πραγματικό μου έπαθλο είναι όταν μια μαμά έρθει να μου να πει ότι το παιδί της σηκώθηκε πρώτη φορά σε ένα πάρτι για να συμμετάσχει».
Όπως εξηγεί ο Μάνος, ακόμη και τα μεγαλύτερα παιδιά, που κάποιες φορές φαίνονται πιο δύσκολα να τα κερδίσεις, παίζουν με ενθουσιασμό και αφήνονται στην παιδικότητά τους. «Η παιδικότητα είναι στοιχείο του DNA, όσα μεγαλίστικα ερεθίσματα και να έχει ένα παιδί. Η παιδικότητα, θεωρώ, φεύγει στην ώρα της. Ο εμψυχωτής πρέπει να βρει πώς θα προσεγγίσει το παιδί. Νομίζω ότι 12 ετών είναι το ανώτατο όριο στα παιδικά πάρτι αυτού του τύπου. Όμως και σε αυτά κάνω ακριβώς τα ίδια πράγματα, όπως ας πούμε, να κυνηγάμε καρχαρίες». Ο Μάνος τονίζει πως αν είσαι αυθεντικός με τα παιδιά, εκείνα συνεργάζονται. Και η Ανεστίνα συμπληρώνει: «Ο Μάνος ξέρει να μιλάει τη γλώσσα τους, βρίσκει τρόπο να συνδεθεί.»
Όσον αφορά το κατώτερο όριο ηλικίας στα παιδικά πάρτι του, ο Μάνος θεωρεί ότι η πλέον κατάλληλη ηλικία για ένα πιο ανοιχτό πάρτι, πέραν μιας οικογενειακής κατά βάση μάζωξης, είναι τα 5 έτη. «Σκοπός είναι να χαρεί το παιδί και να καταλαβαίνει του τι συμβαίνει. Ένα παιδί που είναι για παράδειγμα, 3 ετών, λαμβάνει δώρα, βλέπει μεγάλους να φωνάζουν ενθουσιασμένοι “τούρταααα” και ίσως νιώθει έντονη έκθεση, γι’ αυτό και συχνά βλέπουμε στα πάρτι των μικρών να κλαίνε στην ώρα της τούρτας. Στην ηλικία των 5+ έχουν φίλους, μια κοινή καθημερινότητα στο σχολείο, μια παρέα και μπορεί το παιδί να κάνει μια τέτοια δράση και να το ευχαριστηθεί. Το δομημένο πάρτι βοηθά το παιδί που θέλει να προσφέρει, έχει καλέσει τους φίλους του για να περάσουν καλά».
Αν φέρεις τον Ταρτούφο στο πάρτι σου, είσαι ήσυχος, είναι το μόνο σίγουρο. Εκτός από την ψυχαγωγία, συμμετέχει και ελέγχει όλο το πάρτι, στην οργάνωση και το μοίρασμα του φαγητού, στην τούρτα. Στο τέλος του πάρτι, εκτός από τα δωράκια του παιδιού, δίνει για ενθύμιο ένα μπλοκ με ζωγραφιές των φίλων εκείνου που γιορτάζει και εκτυπώνει επιτόπου στο εξώφυλλο τη στιγμή της τούρτας, με τους φίλους συγκεντρωμένους γύρω από το παιδί. Είναι ένα υπέροχο λεύκωμα με αφιερώσεις, που συγκινεί πάντα τους γονείς, όσο και το ίδιο το παιδί. «Δίνω το λεύκωμα και το κρατάνε σφιχτά στην αγκαλιά τους. Τόσο το λεύκωμα, όσο και τα δωράκια που δίνω σε όλα τα παιδιά, είναι ένα ευχαριστώ από εμένα για τον χρόνο που περάσαμε μαζί».
Οι παιδικές παραστάσεις του Ταρτούφου
Κάθε παράσταση του Ταρτούφου είναι μια ιστορία με αρχή μέση και τέλος, σε σενάριο της Ανεστίνας Κοκκίνου. Πρόκειται για 9 μέχρι στιγμής παραστάσεις, που φιλοδοξούν να γίνουν παιδικά βιβλία – προς το παρόν υπάρχει διαθέσιμο το «Τα δώρα του… Βασίλη», μια ζεστή χριστουγεννιάτικη ιστορία.
Οι παραστάσεις γίνονται συνήθως σε σχολεία και είναι διαδραστικές, αφού τα παιδιά καλούνται να γίνου ηθοποιοί, πάντα με την υποστήριξη του Μάνου. Οι ίδιοι φτιάχνουν τα κοστούμια και τα σκηνικά, ενώ τα παιδιά φορούν στολές και συμμετέχουν στην ιστορία σε ζωντανό χρόνο. «Σκοπός είναι το παιδί να γίνει ηθοποιός. Με την καθοδήγησή μου, το παιδί είναι ασφαλές, απολαμβάνει τη στιγμή, δεν ματαιώνεται. Όλα τα παιδιά θα σηκωθούν, όλα θα ντυθούν. Όταν τυχαίνει να έχω ένα παιδί στο φάσμα, και το βλέπουμε να συμμετέχει με τόση χαρά, είναι για εμένα σα να πήρα βραβείο. Μια άλλη φορά, πήγα σε ένα σχολείο και μου είπε η δασκάλα πως ένα παιδάκι έχει έρθει από τον πόλεμο στην Ουκρανία, ούτε δύο εβδομάδες. Και πως δεν ήξερε να μιλήσει ελληνικά. Όμως, παρασυρμένος από την παράσταση το ξέχασα. Κάποια στιγμή, το παιδάκι σηκώνεται, το ντύνω χταπόδι, δεν κατάλαβα ότι ήταν αυτό το παιδί. Το παιδί άρχισε να λέει τα λόγια που του έλεγα, σε άπταιστα ελληνικά, και βλέπω μια μητέρα στο κοινό να κλαίει – ήταν η μαμά του. Έκλαιγε κι η δασκάλα. Το παιδί μιλούσε τη γλώσσα. Όταν είσαι στο συγκεκριμένο αυτό πλαίσιο, φορώντας κοστούμι, δεν νιώθεις ότι εκτίθεσαι. Τα παιδιά λοιπόν, λένε τα λόγια με δικό τους τρόπο, το κάνουν δικό τους. Ακόμη όμως κι αν δεν μιλήσει, μόνο που σηκώθηκε από την καρέκλα και ντύθηκε, ανέβηκε στη σκηνή, αυτό είναι επιτυχία. Θα μιλήσει την επόμενη φορά, κι αυτό είναι αρκετό».
Το Youtube channel του Ταρτούφου
Καθώς ο Μάνος διαθέτει ανεξάντλητη ενέργεια και ανάγκη για δημιουργία, έχει δημιουργήσει ένα κανάλι στο Youtube, όπου ανεβάζει πρωτότυπο, διαδραστικό περιεχόμενο για παιδιά. Με δικά του σκηνικά και green screen, μεταφέρει τα παιδιά σε έναν μαγικό κόσμο, όπου δεν παρακολουθούν παθητικά αλλά καλούνται να συμμετέχουν.
«Θέλω αυτό που κάνω στις παραστάσεις και στα πάρτι να έχει τη δυνατότητα να το δει ένα παιδί που ίσως βρίσκεται στην επαρχία και δεν έχει τη δυνατότητα να με παρακολουθήσει από κοντά, ή όταν θέλει να δει κάτι στο διαδίκτυο κατάλληλο για την ηλικία του και να συμμετέχει, να γίνει μέρος μιας ιστορίας και να νιώσει συναισθήματα».
Άραγε, θα γίνει μια μέρα πραγματικότητα και η θεατρική ταρτερί; Υπάρχουν άλλωστε και τόσες άλλες ιδέες που ο Μάνος θέλει να υλοποιήσει. «Προσπαθώ να συγκρατήσω το νου μου, γιατί αν το αφήνω ελεύθερο δεν ξέρει που να πρωτοπάει».