Ένα «χαλαρό ποτάκι» με τον Νίκο Δένδια και τα παράλληλα μονόπρακτα του Νότου
Ήταν κυριολεκτικά όλοι εκεί. Στελέχη πρώτης γραμμής, καραμανλικοί, σαμαρικοί, μητσοτακικοί, βουλευτές, δήμαρχοι, κομματάρχες και όποιος γενικώς κυκλοφορεί στα πέριξ της γαλάζιας πολυκατοικίας, στριμωγμένοι στο Akanthus στον Άλιμο.
- 03/10/2026 09:54
Οι μισοί να τρώνε τη βροχή στη μάπα, οι άλλοι μισοί κολλημένοι σαν σαρδέλες κάτω από το υπόστεγο, κι εγώ κάπου ανάμεσα, κολλημένος σε ένα ψηλό σκαμπό να προσπαθώ να καταλάβω πώς ένα «χαλαρό ποτάκι μεταξύ φίλων» κατέληξε σε τέτοιο πολιτικό υπερθέαμα.
Μέσα σε δέκα μέρες, η υποτιθέμενη χαλαρή συνάντηση μεταμορφώθηκε με χειρουργική μαεστρία σε κανονική επίδειξη ισχύος. Ένα γενικό προσκλητήριο μάχης για τα 100.000 σταυρουδάκια του Νοτίου Τομέα. Τα τηλέφωνα πήραν φωτιά – φήμες μιλάνε για πάνω από τρεις χιλιάδες κλήσεις μέσα σε 48 ώρες, αν και σε μένα η πρόσκληση έσκασε απλά στο WhatsApp. Το αποτέλεσμα; Το παραλιακό μαγαζί βάφτηκε μπλε μέχρι τα θεμέλια, με τη φρουρά και τα μεγάφωνα να παρακαλούν απεγνωσμένα τον κόσμο να ξεκολλήσει από τις σκάλες για να μη θρηνήσουμε κανέναν τραυματία από το αδιαχώρητο.
Το πραγματικό ζουμί, φυσικά, παίχτηκε στο μικρόφωνο. Ο Νίκος Δένδιας, με εκείνο το κλασικό, απόλυτα ελεγχόμενο και μειλίχιο ύφος του ανθρώπου που δηλώνει θεσμικός στρατιώτης αλλά ξέρει πολύ καλά πού πατάει, έκανε ένα άψογο ζύγισμα: θυμήθηκε τον Κώστα Καραμανλή που τον έβαλε στα βαθιά, δεν ξέχασε τον Αντώνη Σαμαρά, μνημόνευσε φυσικά και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τρεις πρωθυπουργούς υπηρέτησε άλλωστε «με την ψυχή του», να μην το υπενθυμίσει;
Εκεί όμως που το πράγμα απέκτησε ουσία, ήταν στα δύο σημεία όπου οι χαμηλοί τόνοι έκρυβαν κανονικά καρφιά.
Πρώτο χτύπημα: «Εγώ δεν πλήγωσα την παράταξη, ούτε έβγαλα τα άπλυτα στα τηλεοπτικά παράθυρα». Μια φράση-δήλωση νομιμοφροσύνης, που όμως, ειπωμένη μπροστά σε μια λαοθάλασσα δικών του πιστών, μάλλον ανάγκασε το Μέγαρο Μαξίμου να παραγγείλει διπλό εσπρέσο για να τη χωνέψει.
Το δεύτερο καρφί ήταν ακόμα πιο στοχευμένο, απευθείας προς όσους επιχείρησαν αντίστοιχες επιδείξεις δύναμης στα νότια το καλοκαίρι: «Λέω πάντα αυτό που έλεγε ο Τσόρτσιλ, το περίεργο “όποιος νέος δεν είναι αριστερός κλπ.”. Εγώ λοιπόν δεν ήμουν ούτε νέος αριστερός. Ήμουν πάντα σε αυτό το κόμμα, με αυτούς τους ανθρώπους, με αυτές τις αξίες». Καθαρό μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, χωρίς να χρειαστεί να κατονομάσει κανέναν.
Και για το μεγάλο φινάλε; Αγκαλιά με τους πιτσιρικάδες της ΟΝΝΕΔ να τραγουδάει συνθήματα, την ώρα που γύρω γινόταν το έλα να δεις για μια σέλφι. Μέσα στον χαμό ξεχώριζες γνώριμα πρόσωπα να δίνουν το παρών και να μετρούν κεφάλια: ο Γιάννης Κεφαλογιάννης, ο Γιώργος Αυτιάς, η Ζωή Ράπτη, η Σοφία Βούλτεψη, ο Νίκος Χαρδαλιάς, αλλά και οι τοπικοί άρχοντες, ο Ανδρέας Κονδύλης του Αλίμου και ο Γρηγόρης Κωνσταντέλλος των 3Β. Κανείς δεν ήθελε να λείπει από τη φωτογραφία
Το λαϊκό ευαγγέλιο του Τάκη
Ο Τάκης Θεοδωρικάκος αποφάσισε να ρίξει και μια γερή δόση παραδοσιακού «γαλάζιου» πατριωτισμού στο ακροατήριό του, στέλνοντας σαφή δημόσια μηνύματα. Την 1η Οκτωβρίου, λοιπόν, ο υπουργός Ανάπτυξης έσπευσε να υπογραμμίσει με νόημα ότι η Νέα Δημοκρατία είναι μια παράταξη που εκπροσωπεί ολόκληρη την κοινωνία, δίνοντας εμφατικό βάρος στη μεσαία τάξη και, κυρίως, στους οικονομικά ασθενέστερους. Κοινώς: επιστροφή στις γνήσιες λαϊκές ρίζες και στην κοινωνική ευαισθησία.
Επειδή η στήλη παρακολουθεί στενά τη σκακιέρα του Νοτίου Τομέα, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δει κανείς πώς διαμορφώνεται η πολυφωνία των μηνυμάτων στη Β3. Δεν χρειάζεται να ψάχνει κανείς για υπόγειες αιχμές ή να εφευρίσκει εσωκομματικούς πολέμους εκεί που δεν υπάρχουν τεκμήρια. Αρκεί να κοιτάξει τη δημόσια εικόνα: από τη μία έχεις τον Θεοδωρικάκο να επιμένει στο κλασικό κοινωνικό και λαϊκό προφίλ της παράταξης, απευθυνόμενος κατευθείαν στα στρώματα που δοκιμάζονται από την ακρίβεια και την καθημερινότητα, κι από την άλλη βλέπεις άλλα κορυφαία στελέχη της ίδιας περιφέρειας να προτάσσουν είτε την τεχνοκρατική τους επάρκεια είτε τα μεγάλα θεσμικά και εθνικά αφηγήματα.
Στην αχανή περιφέρεια του Νότου, όπου η ακριβή παραλιακή συνυπάρχει με τις παραδοσιακές λαϊκές γειτονιές, το να μιλάς για τους αδύναμους δεν είναι απλώς θεωρία, είναι ανάγκη επιβίωσης. Ο Τάκης ξέρει καλά ότι ο σταυρός κρίνεται στα πεζοδρόμια και στις λαϊκές αγορές, εκεί όπου ο κόσμος δεν συγκινείται από θεωρητικές αναλύσεις αλλά ζητάει απαντήσεις για την τσέπη του.
Το αν αυτή η γραμμή θα υπερισχύσει στην τελική ζυγαριά των νοτίων ψηφοφόρων έναντι άλλων πιο αποστειρωμένων προσεγγίσεων, θα φανεί στην κάλπη. Το βέβαιο είναι ότι στον «γαλάζιο» Νότιο Τομέα ο καθένας παίζει στο γήπεδο που γνωρίζει καλύτερα και ο Θεοδωρικάκος επέλεξε να θυμίσει σε όλους ποια είναι η παραδοσιακή ψυχή της παράταξης.
Το «σήμα» Κυρανάκη για το 2027 και ο ξαφνικός ιδρώτας στον Νότο
Στο περιθώριο του Olympia Forum ο γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Κυρανάκης αποφάσισε να ρίξει μια προειδοποιητική βολή που ακούστηκε μέχρι την παραλιακή λεωφόρο. Με καθαρά λόγια, είπε πως «τρίτη τετραετία χωρίς ανανέωση δεν μπορεί να περπατήσει», στέλνοντας μήνυμα ότι ενόψει του 2027 οι πόρτες των ψηφοδελτίων θα ανοίξουν διάπλατα για νέο αίμα.
Και μπορεί ο γραμματέας να μην κατονόμασε συγκεκριμένες περιφέρειες ούτε να ανακοίνωσε πρόσωπα και πράγματα για τον Β3, όμως στη γαλάζια πιάτσα δεν χρειάζονται υποτιτλισμοί. Όταν ο καθ’ ύλην αρμόδιος για τη στελέχωση του κόμματος μιλάει δημοσίως για ανανέωση, στον Νότιο Τομέα αρχίζουν να κόβονται τα γόνατα πολλών.
Γιατί καλά τα μεγάλα λόγια στα συνέδρια, αλλά ας δούμε την πραγματικότητα: ο Νότος είναι ένα κανονικό «ναρκοπέδιο». Μιλάμε για μια περιφέρεια υπερφορτωμένη με πρωτοκλασάτους υπουργούς, βαριά ονόματα, εν ενεργεία βουλευτές με ισχυρά προσωπικά συστήματα και έναν μακρύ κατάλογο από επίδοξους υποψηφίους που περιμένουν χρόνια στην ουρά για να μπουν στη λίστα. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό: πού ακριβώς θα χωρέσει η περίφημη «ανανέωση» στον Νότιο Τομέα; Ποιοι από τους παλιούς θα δεχτούν να παραμερίσουν ευγενικά για να περάσουν οι νέοι; Ή μήπως το μήνυμα του Κυρανάκη ήταν ένα καμπανάκι προς τους σημερινούς ενοίκους των εδρών ότι η επανεκλογή τους δεν είναι συμβόλαιο με ρήτρα διαρκείας;
Προφανώς, ο ίδιος παίζει στο γήπεδο της προοπτικής και του εκσυγχρονισμού, δείχνοντας ότι το κόμμα αφουγκράζεται την κοινωνική φθορά. Στο παρασκήνιο του Νότου, όμως, τα τηλέφωνα πήραν ήδη φωτιά. Γιατί όταν ακούν για «νέο αίμα», οι παλιοί συνήθως ψάχνουν πού θα βρουν το κατάλληλο… αντίδοτο για να κρατήσουν το κάστρο τους.
Συντονιστείτε, γιατί το ξεκαθάρισμα λογαριασμών στον γαλάζιο Νότο μόλις έλαβε εκκίνηση από την Ολυμπία.
Η «κακομοιριά» του Χάρη και τα μαζέματα της παραλιακής
Μαθαίνω επίσης ότι στον Νότιο Τομέα ο Χάρης Θεοχάρης τρέχει και δεν φτάνει τις τελευταίες μέρες, προσπαθώντας να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Η περίφημη ατάκα περί «κακομοίρηδων» που πέταξε στον δημόσιο διάλογο δεν άργησε να ανάψει φωτιές, με την αντιπολίτευση να στήνει κανονικό πάρτι και τον ίδιο να τρέχει στις 28 Σεπτεμβρίου να βγάλει διευκρινίσεις ότι «παρεξηγήθηκε» και πως σε καμία περίπτωση δεν είχε πρόθεση να προσβάλει τους πολίτες.
Κλασική συνταγή: πρώτα πετάμε την κοτσάνα, μετά διαπιστώνουμε ότι το πολιτικό θερμόμετρο χτυπάει κόκκινο, και στο τέλος ανακαλύπτουμε τη μαγική λέξη «παρερμηνεία». Μόνο που στη Β3 τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Ο Νότιος Τομέας είναι μια αχανής περιφέρεια που εκτείνεται από τα ακριβά ρετιρέ της Γλυφάδας μέχρι τις λαϊκές γειτονιές της Καλλιθέας, του Ταύρου και του Αγίου Δημητρίου. Και όταν σε αυτές τις περιοχές εκστομίζεις τέτοιες εκφράσεις, δεν θέλει και πολύ για να σου κολλήσουν τη ρετσινιά του αλαζόνα τεχνοκράτη.
Το πώς διαχειρίζεται ένας έμπειρος κοινοβουλευτικός μια τέτοια επικοινωνιακή γκέλα είναι παλιό μάθημα: ρίχνεις τους τόνους, παριστάνεις το θύμα της κομματικής εκμετάλλευσης των αντιπάλων και ελπίζεις ότι ο θόρυβος θα κοπάσει γρήγορα. Μόνο που τα «γαλάζια» μαχαίρια στον Νότο είναι ήδη ακονισμένα. Οι συνυποψήφιοί του στο ψηφοδέλτιο τρίβουν τα χέρια τους με κάτι τέτοια δώρα, βλέποντας τον πρώην υπουργό να βάζει τέτοιο αυτογκόλ.
Η Άννα και τα τηλέφωνα στους δημάρχους
Στον Νότιο Τομέα της Β3 Αθήνας έχει ανάψει για τα καλά (και) το πράσινο φιτίλι, με τους συντρόφους της Χαριλάου Τρικούπη να έχουν βγάλει τα μαχαίρια από τα θηκάρια με την απαραίτητη αστική ευγένεια.
Εκεί, λοιπόν, που όλοι νόμιζαν ότι ο Παύλος Χρηστίδης θα έκανε μοναχικό περίπατο παίζοντας στο γήπεδό του ως εν ενεργεία βουλευτής και εκφραστής της «νέας γενιάς», έσκασε μύτη η Άννα Διαμαντοπούλου. Η πρώην Επίτροπος, φρέσκια από το εσωκομματικό come-back, θυμήθηκε τα νότια και έχει πάρει σβάρνα τις περιοχές, ποντάροντας στο μεταρρυθμιστικό και «κεντρώο» της προφίλ.
Το ρεπορτάζ, μάλιστα, θέλει την Άννα να έχει ρίξει άγκυρα στον Άλιμο, με ορισμένους να διακινούν ότι έχει «κλειδώσει» τη στήριξη του δημάρχου Ανδρέα Κονδύλη.
Επειδή ξέρουμε πώς κινούνται οι έμπειροι αυτοδιοικητικοί, κρατάω εξαιρετικά μικρό καλάθι. Ο Κονδύλης δεν είναι χθεσινός να δεθεί στο άρμα κανενός υποψηφίου και να κάψει τα χαρτιά του.
Και μην νομίζετε ότι το παιχνίδι είναι για δύο. Ο Χρηστίδης έχει οργώσει τα στενά και τις οργανώσεις, όμως πίσω από τη γυαλιστερή βιτρίνα καραδοκούν οι παλιοί γνώριμοι του μηχανισμού.
Στη γωνία περιμένει η Τόνια Αντωνίου, που ξέρει το παραδοσιακό κομματικό ακροατήριο όσο λίγοι και δεν πρόκειται να παραδώσει τα όπλα αμαχητί στους «εκσυγχρονιστές».
Παράλληλα, στο παιχνίδι μπαίνει και ο Χρήστος Κακλαμάνης, κουβαλώντας το βαρύ επώνυμο του ιστορικού Απόστολου, μπας και συγκινήσει τους παλιούς νοσταλγούς του ορθόδοξου ΠΑΣΟΚ που ανατριχιάζουν με τα τεχνοκρατικά κοστούμια.
Στον Ταύρο μοίραζαν «αγάπη», αλλά μετρούσαν σταυρούς
Πάμε τώρα στην επετειακή εκδήλωση για τα 48 χρόνια από το «Σπιτικό της Αγάπης» στον «Ελληνικό Κόσμο», όπου η συγκίνηση περίσσευε, αλλά το πολιτικό παρασκήνιο περίσσευε ακόμα περισσότερο.
Γιατί όταν σε μια αίθουσα συνωστίζονται ταυτόχρονα ο «γαλάζιος» υφυπουργός Βασίλης Σπανάκης, ο «πράσινος» βουλευτής Παύλος Χρηστίδης και ο Νίκος Βρεττός, υπό το άγρυπνο βλέμμα του δημάρχου Μοσχάτου-Ταύρου Ανδρέα Ευθυμίου, μόνο για ανέμελη φιλανθρωπία δεν μπορούμε να μιλάμε.
Δεν τρώμε αμάσητο το αφήγημα περί «κοινών κοινωνικών διαδρομών» και υπερκομματικών συναινέσεων. Στον Νότιο Τομέα, όποιος πολιτευτής σέβεται το εκλογικό του σακούλι ξέρει ότι οι ιστορικοί κοινωνικοί θεσμοί του Μοσχάτου και του Ταύρου είναι προνομιακά γήπεδα. Εκεί χτίζονται οι επαφές με το παραδοσιακό ακροατήριο, εκεί μοιράζονται τα χαμόγελα στις πρώτες σειρές και εκεί δίνονται τα χέρια με την τοπική κοινωνία.
Προφανώς και η ταυτόχρονη παρουσία τους κάτω από την ίδια στέγη δεν σημαίνει ούτε πολιτικό γάμο, ούτε ξαφνική σύμπλευση της ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ και τους ανεξάρτητους. Αυτό που είδαμε ήταν ένα κλασικό, καλοστημένο παιχνίδι παρουσίας: να σε δει ο δήμαρχος, να σε καταγράψει το τοπικό ρεπορτάζ και, κυρίως, να μην αφήσεις τον απέναντι να αλωνίζει μόνος του στη γειτονιά.
Φυσικά, στο τέλος της βραδιάς, τα χειροκροτήματα πήγαν στο αξιέπαινο έργο του ιδρύματος.
Το αντάρτικο Παππά για τα κόκκινα δάνεια
Ο Νίκος Παππάς στον ΣΥΡΙΖΑ βγήκε να σηκώσει αντάρτικο ενάντια στα funds και τους servicers, μιλώντας για «μπίζνα 35 δισεκατομμυρίων» με κρατική εγγύηση και μοιράζοντας υποσχέσεις για προστασία των δανειοληπτών και των μικρομεσαίων. Βέβαια, τα δισεκατομμύρια είναι δικοί του υπολογισμοί και καλό είναι να κρατάμε πάρα πολύ μικρό καλάθι πριν τα πάρουμε τοις μετρητοίς. Προσπαθεί να πείσει τους επαγγελματίες και τα νοικοκυριά του Νότου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει το μαγικό ραβδί, ξεχνώντας βολικά ποιοι άνοιξαν τον δρόμο στα funds και στους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς.
Το «πατριωτικό» real estate και το μπέρδεμα της Ριβιέρας
Ο Κυριάκος Βελόπουλος ανέβηκε την 1η Οκτωβρίου, όπως μου ψυθίρισαν, στο βήμα της Βουλής και αποφάσισε να μας παραδώσει μαθήματα εφαρμοσμένης οικονομίας. Με τον γνωστό του στόμφο, έβαλε στο στόχαστρο αυτό που ο ίδιος αποκάλεσε «ψευτοεπενδύσεις», κατακεραυνώνοντας τις εξαγορές επιχειρήσεων, τις εταιρικές αναδιαρθρώσεις και, φυσικά, τις αγορές ακινήτων. «Εμείς θέλουμε παραγωγικές επενδύσεις, όχι real estate και golden visa», φώναζε ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, ζητώντας παράλληλα να σβηστούν χρέη με ένα μαγικό ραβδί.
Όλα καλά μέχρι εδώ, τα ακροατήρια του λαϊκισμού χειροκροτούν πάντα όταν ακούν για «κακά funds» και «καταραμένα κεφάλαια». Μόνο που η στήλη, που ως γνωστόν δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω, έχει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα απορία. Επειδή ο Κυριάκος θέλει να εμφανίζεται ως ο μέγας υπερασπιστής της εθνικής παραγωγής, τι ακριβώς έχει να πει στους πολίτες του Νοτίου Τομέα;
Για να καταλάβουμε δηλαδή: η κοσμογονία που συντελείται στην Αθηναϊκή Ριβιέρα, με τα δισεκατομμύρια στο Ελληνικό, τις τεράστιες αναπλάσεις, τα ξενοδοχεία και το διεθνές real estate που αλλάζει επίπεδο σε όλη την παραλιακή, εμπίπτει στις «ψευτοεπενδύσεις» που εξοργίζουν τον αρχηγό; Ή μήπως εκεί είναι απλώς… Τετάρτη;
Καλές οι γενικολογίες και οι πύρινοι λόγοι εκ του ασφαλούς στο κοινοβουλευτικό μικρόφωνο. Όταν όμως έρθει η ώρα να κατέβει στα νότια, ο κ. Βελόπουλος θα πρέπει να μας εξηγήσει με καθαρά λόγια: θέλει τα κεφάλαια και τα έργα που εκτοξεύουν την αξία της παραλιακής ή προτιμά να μείνει η Ριβιέρα οικόπεδο με χαλάσματα στο όνομα της «πατριωτικής αυτάρκειας»;
Γιατί από θεωρία και καταγγελία χορτάσαμε. Στην πράξη, όμως, το πώς συνδυάζεται το «όχι στο real estate» με την ανάπτυξη των νοτίων προαστίων, μόνο ο ίδιος μπορεί να μας το λύσει, ίσως με κάποια από τις γνωστές θαυματουργές συνταγές του.
Το «μοντέλο Κωνσταντάτου» και η απάντηση για τα 800 χιλιάρικα της επένδυσης
Στο Ελληνικό και την Αργυρούπολη ο δήμαρχος Γιάννης Κωνσταντάτος συνεχίζει μια ατζέντα πολιτικής και όχι απλά επικοινωνίας και για πολλοστή φορά παραδίδει σεμινάριο σύγχρονης αυτοδιοίκησης, αποδεικνύοντας πώς η ανάπτυξη μπορεί να μεταφραστεί σε χειροπιαστό όφελος για την τοπική κοινωνία.
Πρώτα απ’ όλα, η πρωτοβουλία για το δημοτικό βοήθημα στα νεογέννητα από το 2027, που ξεκινά από τα 1.000 και φτάνει έως και τα 3.000 ευρώ για τις πιο ευάλωτες οικογένειες, δεν είναι μια απλή εξαγγελία.
Μάλιστα έχει και αυστηρά κοινωνικά κριτήρια, δίνοντας το μέγιστο ποσό σε εκείνους που έχουν πραγματική ανάγκη και είναι καταγεγραμμένοι στα κοινωνικά δίκτυα του δήμου, αντί να σκορπάει χρήματα χωρίς σχέδιο. Το ότι το μέτρο περνάει από τη θεσμική βάσανο της Αποκεντρωμένης Διοίκησης πιστοποιεί απλώς τη νομιμότητα και τη σοβαρότητα του σχεδιασμού.
Όσο για την αντιπολίτευση που άρχισε πάλι τις γνωστές γκρίνιες στο Δημοτικό Συμβούλιο για το «πού θα βρεθούν τα λεφτά», ο Κωνσταντάτος τους έδωσε την απάντηση: έκλεισε το δεύτερο μνημόνιο συνεργασίας με την κοινοπραξία IRC, εξασφαλίζοντας 800.000 ευρώ για την περίοδο 2027–2028. Χρηματοδοτήσεις που θα κατευθυνθούν απευθείας σε αθλητικά και πολιτιστικά σωματεία, φορείς, αλλά και στους φοιτητές της περιοχής.
Το «AI» της Γλυφάδας, τα κυβερνητικά παράσημα του Γαϊτάνη και το νεύμα Παπανικολάου
Μαθαίνω ότι προχθες το βράδυ στο νέο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Γλυφάδας, στην οδό Μπακογιάννη, είχε στηθεί ένα άκρως ενδιαφέρον πολιτικο-τεχνοκρατικό σκηνικό. Η ήσυχη δύναμη Τάσος Γαϊτάνης, που οργώνει συστηματικά και μεθοδικά τον Νότιο Τομέα ενόψει των επόμενων εκλογικών αναμετρήσεων, αποφάσισε να μην ακολουθήσει την πεπατημένη των παλαιοκομματικών συγκεντρώσεων με τα κοινότοπα κλισέ και τα χτυπήματα στην πλάτη. Επέλεξε να μιλήσει για Τεχνητή Νοημοσύνη, κεφαλαιοποιώντας με το καλημέρα το πέρασμά του από τη Γενική Γραμματεία Έρευνας και Καινοτομίας.
Έξυπνη κίνηση. Στα νότια προάστια, όπου το ακροατήριο διαθέτει υψηλό μορφωτικό επίπεδο και απαιτήσεις, το να εμφανίζεσαι ως ο εκφραστής της σύγχρονης, ψηφιακής ατζέντας σου δίνει αμέσως πόντους διαφοροποίησης από τον παραδοσιακό κομματικό ανταγωνισμό.
Μόνο που το πραγματικό ζουμί ήταν στα πρόσωπα του πάνελ και στις παρουσίες. Το να φέρνεις στο ίδιο τραπέζι τον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου και τον ευρωβουλευτή Δημήτρη Τσιόδρα, υπό τον συντονισμό της Τίνας Μιχαηλίδου, δεν είναι απλώς μια ωραία συζήτηση. Είναι καθαρή επίδειξη ισχυρών διαύλων με το Μέγαρο Μαξίμου και τον κεντρικό κομματικό μηχανισμό. Ο Τάσος έδειξε ότι «σηκώνει» το τηλέφωνο και οι κορυφαίοι ανταποκρίνονται.
Και επειδή στη στήλη ξέρουμε να μετράμε τα αυτοδιοικητικά νεύματα, κρατήστε καλά αυτό: ο δήμαρχος Γλυφάδας Γιώργος Παπανικολάου όχι μόνο παραχώρησε το νέο «κόσμημα» της πόλης, αλλά βρέθηκε εκεί αυτοπροσώπως και απηύθυνε χαιρετισμό.
Για όσους θυμούνται, ο Γαϊτάνης είχε ανοίξει δίαυλο με το Δημαρχείο Γλυφάδας ήδη από τον διάλογο «Ας μιλήσουμε…» το 2025. Προφανώς, οι δήμαρχοι δεν μοιράζουν επίσημα εκλογικά χρίσματα, αλλά η ζεστή φιλοξενία και η φυσική παρουσία του Παπανικολάου σε μια κατάμεστη αίθουσα λένε πολλά για το ποιοι υποψήφιοι διαθέτουν πραγματική θεσμική πρόσβαση στα νότια.