Λουκία Λαιμού: «Η μητρότητα με έμαθε πως η αγάπη είναι κάποιες φορές σα ψίθυρος»
Ενώνοντας όλα τα κομμάτια του παζλ, από τα παιδικά χρόνια και τη δύσκολη σχέση με τη μητέρα της, μέχρι τη μητρότητα και την εικόνα του σώματός της πριν και μετά την εγκυμοσύνη, η Λουκία Λαιμού, στον νέο της ρόλο ως μητέρα, μοιράζεται μαζί μας το ταξίδι της αυταγάπης.
Πολλοί γνώρισαν τη Λουκία Λαιμού από τη συμμετοχή της στο «So you thing you can dance» το 2007. Αυτό που τράβηξε το ενδιαφέρον των media ήταν, εκτός από το έμφυτο ταλέντο της στο χορό, κυρίως το επίθετό της. Όσοι γνωρίζουν τη Λουκία από μικρό παιδί, θα ξέρουν ότι είχε πολλή ισχυρή θέληση να πορευθεί στη ζωή με τις δικές της δυνάμεις, πράγμα το οποίο και έκανε, αφού όπως έχει δηλώσει σε παλαιότερες συνεντεύξεις της, «θα μπορούσα να είμαι η κόρη οποιουδήποτε».
Το κορίτσι που γνώρισα όταν ήμασταν ακόμη παιδιά, ήταν ένα κορίτσι όμορφο, καλόκαρδο και αυτόφωτο, που όμως, αντιπαθούσε τον καθρέφτη. Είναι μια μικρή λεπτομέρεια, που βγάζει νόημα πολλά χρόνια μετά. Η σκέψη μου είναι πως ήθελε να δημιουργήσει τη δική της εικόνα, που δεν θα βασίζεται ούτε στην καταγωγή της, ούτε στα όμορφα φυσικά χαρακτηριστικά της. Θα ανακάλυπτε αργότερα ποια είναι πραγματικά και θα μπορούσε να κοιτάξει το είδωλό της με την αυτοπεποίθηση εκείνου που πέταξε από πάνω του τα κλισέ και τους ρηχούς προσδιορισμούς των άλλων. Γιατί, τελικά, το αν μας αρέσει αυτό που βλέπουμε στον καθρέφτη, ξεκινά από μέσα μας.
Ως μαθήτρια, η Λουκία Λαιμού ήταν πολύ δοτική με τους φίλους της και έκανε ό,τι μπορούσε για να νιώθουν οι γύρω της όμορφα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, πως συχνά στην παρέα επέβαλλε με τον δικό της τρόπο παιδιά που ίσως ένιωθαν περιθωριοποιημένα. Αργότερα, ξεκίνησε με σπουδές σε δραματική σχολή, και διπλώματα πάνω στον χορό και τη γυμναστική. Στο θέατρο, όπως και σε κάθε αίθουσα χορού και γυμναστικής, παρατηρούσε πως όλοι αναζητούσαν τη σύνδεση, την ουσιαστική επικοινωνία, για να μπορέσουν να αλλάξουν τη ζωή τους. Με αυτή τη συνειδητοποίηση αποφάσισε τελικά να ακολουθήσει σπουδές πάνω στη Συμβουλευτική Ψυχικής Υγείας και έπειτα να ολοκληρώσει το bachelor Ψυχολογίας. «Εργάζομαι ως ψυχολόγος και αναλαμβάνω ατομικές συνεδρίες, όπως και ομαδικές, και διοργανώνω συχνά σεμινάρια που εστιάζουν πάνω σε διάφορα θέματα, όπως η διαχείριση άγχους και η αυτοβελτίωση. Πολλές φορές εργάζομαι με χορευτές ή ηθοποιούς και γυμναστές, και έτσι ενώνω όλα τα κομμάτια της προσωπικής μου εμπειρίας και πορείας».
Το κομμάτι της μητρότητας συμπλήρωσε και το τελευταίο κενό στο προσωπικό της παζλ, για το ποια είναι σήμερα η Λουκία Λαιμού, ως κόρη, ως σύντροφος, ως ψυχοθεραπεύτρια και ως μητέρα.
«Μπορώ να πω, πως όσα βιβλία και να έχω ανοίξει πάνω στις όμορφες αλλά και δύσκολες αλλαγές που φέρνει η μητρότητα, κατανοώ τώρα που έγινα μητέρα, πόσο δεν είχα ιδέα τελικά, για την ουσία αυτού του ρόλου. Ομολογώ πως άκουγα γυναίκες να λένε ”κάτσε να γίνεις μάνα και θα δεις- δεν έχεις ξαναβιώσει τέτοια αγάπη” και ένιωθα πως αυτό δεν συμβαίνει δυστυχώς σε όλες, οπότε είναι άδικο να γίνεται μια υπεργενίκευση της αγάπη αυτής, γιατί στο μυαλό μου, πολλά παιδιά δυστυχώς δεν ζουν ποτέ την όμορφη αυτή εκδοχή της μητρότητας. Έχοντας η ίδια βιώσει μια πολύπλοκη σχέση με τη μητέρα μου, ένιωθα ίσως λιγότερο ρομαντικά για τον ρόλο αυτό και, αντί να νιώσω ανυπομονησία, ένιωθα έναν μικρό φόβο, σα να περίμενα πως κάτι άσχημο θα μου κλέψει τη χαρά του να γίνω η ίδια μητέρα. Μόλις όμως έμεινα έγκυος, τα πάντα άλλαξαν. Ξαφνικά η σχεδόν κυνική ματιά που είχα προς τη μητρότητα υπερχείλισε με αγάπη, και αντιλήφθηκα για πρώτη φορά το πόσο ανίδεη ήμουν όλα αυτά τα χρόνια. Η υποστήριξη που έδινα τόσα χρόνια στις θεραπευόμενές μου έκανε τον κύκλο της και μπόρεσα επιτέλους να τη βιώσω απέναντι στον εαυτό μου».
Σαν παιδί, η Λουκία δεν έπαιζε ποτέ με κούκλες, δεν τις φρόντιζε σαν “μωρά”. Προτιμούσε τα δεινοσαυράκια και τα λούτρινα ζωάκια. Όταν περπατούσε στο δρόμο με τις φίλες της, αν τύχαινε να περάσει δίπλα τους ζευγάρι με μωρό, όσο οι φίλες της θα παρατηρούσαν το μωρό, εκείνη έστρεφε την προσοχή της στα αδεσποτάκια στο δρόμο. «Δεν είχα καμία επαφή με μωρά, και ενώ υπήρξα σε πολυετείς σχέσεις, δεν ένιωθα ποτέ ότι θα κάναμε μαζί μια ευτυχισμένη οικογένεια. Μόλις όμως γνώρισα τον Μιχάλη, τον συζυγό μου, από τον πρώτο κιόλας μήνα ένιωσα ξαφνική επιθυμία και ενθουσιασμό στην ιδέα να κάνουμε μαζί ένα παιδί!».
Όμως δεν είναι μόνο ο ιδανικός σύντροφος, η συνθήκη μέσα στην οποία θα πρέπει να γεννηθεί ένα παιδί. Είναι κυρίως, η δουλειά που γίνεται μέσα μας, κατά την άποψή της. «Η αλήθεια είναι πως συναντάω συχνά ανθρώπους στη δουλειά μου ως ψυχολόγος που θέλουν να κάνουν παιδί, αλλά δεν αισθάνονται έτοιμοι. Η άποψή μου είναι πως πολλοί από εμάς δε θα νιώσουμε ποτέ έτοιμοι μέχρι να το τολμήσουμε και να βρεθούμε αντιμέτωποι με την κατάσταση. Από την άλλη, είμαι αντίθετη στο να κάνουν τα ζευγάρια παιδιά με απερισκεψία, χωρίς ίχνος αντίληψης περί των ευθυνών που θα προκύψουν με τις αποφάσεις τους. Αισθάνομαι πως το ιδανικό είναι να υπάρχει μια ισορροπία. Μπορώ να με φροντίσω; Έχω δουλέψει αρκετά τα κομμάτια μου που είναι σημαντικά για την ανατροφή ενός υγιούς παιδιού; Και, το κυριότερο, είμαι πρόθυμη να εξελίσσομαι διαρκώς, ώστε να μπορώ να ανταποκριθώ στις σωματικές αλλά και στις ψυχολογικές ανάγκες ενός παιδιού; Εάν κάπου η απάντηση είναι “όχι”, θεωρώ τίμιο να το αφήσει το άτομο ως σκέψη στη παρούσα φάση, μέχρι οι απαντήσεις στις ερωτήσεις αυτές να γίνουν ένα ηχηρό “ναι”».
Από το θετικό test εγκυμοσύνης μέχρι τη γέννηση του γιου της
«Είχα κάνει ένα τεστ εγκυμοσύνης και έτρεμα να δω το αποτέλεσμα. Μόλις το είδα θετικό, ο Μιχάλης με άρπαξε στην αγκαλιά του και με τράβηξε στο πάτωμα όπου μείναμε αγκαλιασμένοι και κλαίγαμε από τη χαρά μας! Πρώτα το είπαμε στη μητέρα του, που μας είδε και τους δυο κλαμμένους και πίστευε πως θα της ανακοινώναμε χωρισμό και όχι εγκυμοσύνη. Φυσικά, χάρηκε πολύ. Κι έπειτα το είπα στην κολλητή μου και στον αδερφό μου, όπου συνεχίστηκαν τα κλάματα. Αμέσως μετά, το είπα στη μητέρα μου, που είχε σοβαρά θέματα υγείας και δάκρυσε».
Η Λουκία περιγράφει πως είχε μια εύκολη εγκυμοσύνη, αλλά συνέβησαν πολλά μέσα σε εκείνους τους 9 μήνες, που την επιβάρυναν ψυχολογικά. Στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, έχασε τη μητέρα της. «Η μητέρα μου δυστυχώς πάλευε μια ζωή με τους δικούς της δαίμονες. Μεγάλωσα με μια μαμά-νάρκισσο, όμως ήταν η ίδια μητέρα που είχε κατά τη γνώμη μου το πιο υπέροχο χιούμορ στον κόσμο, και μια απέραντη αγάπη για τα ζώα. Εύχομαι να μπορέσω να μεταφέρω έστω και το 1% αυτών των όμορφων αξιών της στο γιο μου, και να του προσφέρω ένα χιούμορ που θα τον βοηθήσει να δει τη ζωή από άλλη ματιά, ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές του».
Έχοντας χάσει και τον πατέρα της εδώ και πολλά χρόνια, η Λουκία αναφέρει πως, αν και άνθρωπος σκληρός, εκείνος ήταν που της δίδαξε την υπομονή, τη σωματική και την ψυχική ανθεκτικότητα. Αξίες που επίσης εύχεται να μεταφέρει μια μέρα στον μικρό Ιάσονα.
Καθώς λοιπόν, προετοιμαζόταν με χαρά για έναν φυσιολογικό τοκετό και τίποτα δεν προμήνυε πως αυτό μπορεί να πάρει άλλη τροπή, η Λουκία χρειάστηκε όλα τα ψυχικά της αποθέματα για να ανταπεξέλθει. «Προσπάθησα να γεννήσω φυσιολογικά, για περίπου 17 ώρες. Είμαι τυχερή γιατί η γυναικολόγος-μαιευτήρας μου είναι απίστευτη επαγγελματίας και με έκανε να νιώσω τρομερή ασφάλεια την ημέρα της γέννας. Δυστυχώς όμως, μετά από τόσες ώρες, δεν γινόταν να πιέσουμε άλλο για φυσιολογικό τοκετό, το μωρό ήταν ταλαιπωρημένο, οπότε μπήκαμε για καισαρική. Δεν με έπιανε η επισκληρίδιος και επειδή ”ένιωθα”, άρχισα να πανικοβάλλομαι και να φωνάζω, μέχρι να αυξήσουμε τη δόση. Ένιωθα ότι θα πεθάνω, ήμουν πολύ φοβισμένη. Θυμάμαι να σκέφτομαι διαρκώς τον Μιχάλη και να κλαίω, σκεπτόμενη πως ίσως δε τον ξαναδώ και πως δεν θα γνωρίσω ποτέ τον γιο μας. Μόλις άκουσα όμως το κλάμα του, όλα αυτά εξαφανίστηκαν. Δεν νομίζω να έχω ξανακλάψει τόσο στη ζωή μου. Μου τον έφεραν κοντά στο πρόσωπό μου, έκλαιγε τόσο πολύ που σίγουρα τον άκουγαν σε όλους τους ορόφους του μαιευτηρίου. Με το που ακούμπησε τα χειλάκια του πάνω μου άρχισα να του ψιθυρίζω στα αγγλικά – τη μητρική μου γλώσσα, γιατί και στην εγκυμοσύνη με άκουγε διαρκώς να του τραγουδώ στη γλώσσα αυτή – και ξαφνικά σταμάτησε και μου ρουφούσε το πρόσωπο. Όποτε φέρνω αυτή την εικόνα στον νου μου, δακρύζω».
Η Λουκία, που είχε πάντα καλή σχέση με τη γυμναστική, πήρε 23 κιλά στην εγκυμοσύνη της. «Λόγω του χορού και της γυμναστικής -και του θεάτρου θα πω!- ήμουν πάντα πολύ αυστηρή με το πώς φαίνομαι, και είχα μια σχέση μίσους με τη ζυγαριά. Είχα μάθει κάπως να μην αισθάνομαι ποτέ ότι φαίνομαι αρκετά όμορφη, και υπήρχε πάντα κάτι το οποίο μετά χαράς θα ”άλλαζα”. Όταν έμεινα έγκυος, και είδα το σώμα μου να αλλάζει, ενώ ήταν τρομερά πρωτόγνωρο για μένα, η υποστήριξη του Μιχάλη με έκανε να νιώσω πιο όμορφη από ποτέ. Εγώ έβλεπα παχάκια και κατακράτηση, και εκείνος με κοιτούσε σα να είμαι ένας άγγελος. Θυμάμαι να κοιτάζει τη κοιλιά μου και να χαμογελά, σα να είναι το ομορφότερο θέαμα του κόσμου. Αυτό με έκανε να δω τελικά όλες αυτές τις αλλαγές στο σώμα μου ως μικρά θαύματα, και για πρώτη φορά αγάπησα πραγματικά το σώμα μου και το πόσα μπορεί να καταφέρει.
»Σήμερα είμαι περίπου 13 κιλά πάνω από αυτό που ήμουν πριν το παιδί μου και αντί να με τιμωρώ με τη γυμναστική, το αποδέχομαι, ώστε με μικρούς εφικτούς στόχους και με πολλή αυταγάπη να ξαναμπώ σε τζιν. Τώρα, θα είναι το παλιό νούμερο που φορούσα; Ίσως όχι. Και για πρώτη φορά νιώθω οκ με αυτό».
Γνωρίζοντας τον εαυτό μας, μέσα από τα μάτια ενός παιδιού
«Το μωρό μου μού έχει διδάξει πολλά. Μου θυμίζει καθημερινά πόσο ανούσια είναι όλα τα ζητήματα που κατά καιρούς μας απασχολούν, μου έχει μάθει να σέβομαι το σώμα μου και τις δυνατότητές του, και με έχει κάνει να μαλακώσω ως άνθρωπος. Είναι παράξενο, ένιωθα πάντα πως η αγάπη είναι σαν ένα ξίφος, που βγαίνει και προστατεύει τους αγαπημένους μας από οτιδήποτε κακό. Όμως ο Ιάσονας μου θυμίζει πως η αγάπη πολλές φορές είναι σα ψίθυρος, και πως μπορείς να την ακούσεις στις πιο μικρές στιγμές…όπως είναι τα βράδια που με ξυπνάει για να θηλάσει, και μπορεί να ανταλλάξουμε ένα βλέμμα στο σκοτάδι και αρχίζουμε και οι δυο να γελάμε. Σα να χουμε ένα κρυφό μυστικό μεταξύ μας! Εκεί, για εμένα, βρίσκεται η απόλυτη αγάπη. Αν μια μέρα μάθουμε πως υπάρχει παράδεισος, στο δικό μου μυαλό ξέρω πως θα ναι έτσι».
Ως επαγγελματίας ψυχικής υγείας, η Λουκία επισημαίνει πως εκείνος που αληθινά αποδέχεται τον εαυτό του, έχει αντίληψη των ορίων του και των πραγμάτων που μπορεί να βελτιώσει και να αλλάξει στη ζωή του. «Το να τα βρούμε με τον εαυτό μας εμπεριέχει πολλά πράγματα. Το να με αγαπώ, να με αποδέχομαι, να με συγχωρώ και παράλληλα το να με “τσιγκλάω” διαρκώς να εξελίσσομαι. Είναι τόσο λάθος να νομίζουμε πως για να γίνουμε γονείς πρέπει να είμαστε τέλειοι. Δε χρειάζεται. Το μόνο που οφείλουμε να κάνουμε είναι ό,τι ”χαλάμε΄” μπροστά στα παιδιά μας, να το φτιάχνουμε μπροστά τους. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα. Όταν μεγαλώναμε, οι περισσότεροι από εμάς βλέπαμε τους γονείς μας να τσακώνονται. Πόσοι όμως από εμάς τους βλέπαμε να κάνουν τις δύσκολες συζητήσεις που χρειάζεται να γίνουν για να τα ξαναβρούν; Οι περισσότεροι απλά σταματούσαν κάποια στιγμή να κρατάνε μούτρα ο ένας στον άλλο, αλλά δεν υπήρχε μια συνειδητή επανόρθωση. Υπήρχε ένα ”ας το βάλουμε και αυτό κάτω από το χαλάκι”. Πόσοι από εμάς έγιναν ενήλικες που δεν έμαθαν ποτέ πώς να συζητούν, να διεκδικούν αυτό που τους αξίζει, και να ζητούν συγγνώμη. Οπότε ναι, είναι σημαντικό να τα χουμε βρει κάπως με τον εαυτό μας προτού γίνουμε γονείς, γιατί αν δεν δώσουμε εμείς το καλό παράδειγμα της αυταγάπης, το παιδί θα στερηθεί και τη δική του».