Η τέχνη των καθυστερήσεων στο ποδόσφαιρο
H μπάλα στο κόρνερ, «κράμπες» στο σωστό λεπτό, καθυστέρηση στο πλάγιο. Πότε αποφασίζουν οι διαιτητές ότι έχει παραγίνει το κακό.
- 09/01/2026 12:03
Αν έχεις δει έστω και λίγη μπάλα, σίγουρα θα έχεις πετύχει το παρακάτω, η ομάδα που προηγείται στο τελευταίο δεκάλεπτο ξαφνικά παίζει και με τον χρόνο. Η μπάλα πηγαίνει μαγικά προς το κόρνερ, το πλάγιο καταντάει να γίνεται μια μικρή τελετουργία, ο τερματοφύλακας μετράει τις ανάσες του σαν να κάνει διαλογισμό, και κάπου εκεί εμφανίζεται και μια κράμπα που μοιάζει να ξέρει ακριβώς πότε πρέπει να χτυπήσει. Για να είμαστε ειλικρινείς δεν είναι πάντα απάτη η όλη φάση. Είναι σαν να λέμε ότι υπάρχει μια γκρίζα περιοχή ανάμεσα στην τακτική και στην αντιαθλητική συμπεριφορά των παικτών. Δεν μιλάμε για κάτι που είναι πάντα παράνομο και επισύρει κάποια ποινή από τον διαιτητή αλλά για κάτι που συχνά είναι φουλ πονηρό.
Διαχείριση χρόνου ή καθυστέρηση; Μια λεπτή γραμμή
Η διαχείριση χρόνου είναι μέρος του παιχνιδιού. Κρατάς την μπάλα, ρίχνεις τον ρυθμό με του αντιπάλου με κοντινές πασούλες, επιλέγεις πιο έξυπνα τρεξίματα, κερδίζεις μονομαχίες. Η καθυστέρηση αρχίζει όταν η ομάδα δεν προσπαθεί να παίξει ποδόσφαιρο, αλλά να ροκανίσει πολύτιμο χρόνο και να παίξει το λεγόμενο αντι-ποδόσφαιρο. Οι καθυστερήσεις μπορεί να έχουν αντίκτυπο από το αποτέλεσμα του αγώνα, τη διάθεση παικτών και οπαδών μέχρι και τα αθλητικά στοιχήματα, χορηγίες και τηλεοπτικά δικαιώματα.
Εκεί έχει το ηθικό χρέος να επέμβει ο διαιτητής, ο οποίος δεν πρέπει να κρίνει αυστηρά και μόνο με το χρονόμετρο. Αλλά πρέπει να βρει κάτι πιο υποκειμενικό, την πρόθεση. Αυτό είναι και το δύσκολο της υπόθεσης. Η πρόθεση δεν αποδεικνύεται εύκολα, όπως συμβαίνει και στα νομικά. Όμως η συμπεριφορά φαίνεται στην επανάληψη και στο πλαίσιο, πόσο είναι το σκορ, σε ποιο λεπτό είμαστε, αν υπάρχει ένταση και μοτίβο.
Η μπάλα να πάει στο κόρνερ
Το πιο γνωστό κόλπο είναι να πάει ο παίκτης με την μπάλα στο κόρνερ, να γυρίσει πλάτη, να χρησιμοποιήσει το σώμα του και τα χέρια του σαν ασπίδα και να αναγκάσει τον αντίπαλο είτε να κάνει φάουλ είτε να βγάλει την μπάλα άουτ. Αυτές οι μονομαχίες σώμα με σώμα είναι μέρος του παιχνιδιού.
Το θέμα είναι πότε αυτό το μαρκάρισμα μετατρέπεται σε ροκάνισμα χρόνου. Εκεί, ο διαιτητής κοιτάζει αν ο παίκτης όντως προστατεύει την μπάλα ή αν απλώς ψάχνει αφορμή για σπρώξιμο ή για να πέσει, να κάνει θέατρο και να πάρει το φάουλ. Αν δει υπερβολικές καταστάσεις και πολλά τραβήγματα χωρίς να υπάρχει κάποια ποδοσφαιρική λογική πρέπει να σταματήσει τη φάση με κάποιο φάουλ ή ακόμη και με κάρτα. Δεν είναι απαραίτητο να γίνει κάτι κραυγαλέο. Αρκεί να φαίνεται ότι υπάρχει πρόθεση να μην παιχτεί μπάλα.
Οι «κράμπες» που όλως τυχαίως εμφανίζονται πάντα στο 88’
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι κάποιοι παίκτες μπορεί ενδεχομένως να πάθουν κάποια κράμπα, ειδικά κάποιοι πιο αγύμναστοι ή όταν έχουν κάνει ένα απαιτητικό παιχνίδι. Η ειρωνεία είναι ότι, στατιστικά, εμφανίζονται πολύ συχνότερα στους παίκτες της ομάδας που προηγείται στο σκορ και προς το τέλος του παιχνιδιού. Εκεί ακριβώς γεννιέται η δυσπιστία του κόσμου και ο διαιτητής έχει πιο δύσκολο έργο.
Ο διαιτητής σε καμία περίπτωση δεν είναι ορθοπεδικός, αλλά μπορούμε να πούμε πως έχει μία κάποια εμπειρία. Μπορεί να τσεκάρει αν η διακοπή γίνεται επανειλημμένα, αν το ιατρικό τιμ μπαίνει στο γήπεδο χωρίς λόγο και, κυρίως, τι γίνεται αμέσως μετά. Ένας παίκτης που σε 20 δευτερόλεπτα περνάει από το «δεν μπορώ να το πατήσω» στο «σπριντάρω να μπω πάλι μέσα» δίνει μόνος του λαβές εναντίον του.
Κινήσεις σε slow motion και τελετουργικά
Ας πούμε για παράδειγμα ένα πλάγιο που θα μπορούσε να εκτελεστεί σε 5 δευτερόλεπτα τώρα γίνεται σε 25 δευτερόλεπτα. Μια εκτέλεση φάουλ που μπορεί να γίνει γρήγορα και άμεσα τώρα περνάει από μίνι σύσκεψη, αλλάζει ο εκτελεστής και στο τέλος μπορεί να καταλήξει σε μια μακρινή σέντρα χωρίς στόχο, αλλά με κερδισμένο χρόνο.
Στο πλάγιο άουτ, ο παίκτης πιάνει την μπάλα, τη σκουπίζει στη φανέλα, τη στριφογυρνάει 2-3 φορές, ψάχνει τις επιλογές του, περιμένει να ανέβουν όλοι και τελικά εκτελεί με το πάσο του. Εκεί ο διαιτητής οφείλει να γίνει πιο αυστηρός, προειδοποιεί τους παίκτες και αν χρειαστεί θυμάται ότι έχει στο τσεπάκι του και κάρτες. Το ίδιο ισχύει και για τερματοφύλακες που κρατάνε τη μπάλα και αργούν να εκτελέσουν ένα ελεύθερο χτύπημα.
Πώς αποφασίζει ο διαιτητής ότι δεν πάει άλλο
Οι διαιτητές δουλεύουν πολύ με μοτίβα. Αν κάτι συμβεί μία φορά, μπορεί να το αφήσουν να περάσει. Αν γίνει δεύτερη και τρίτη, τότε αρχίζει να αχνοφαίνεται μια τακτική. Το σκορ και το λεπτό παίζουν ρόλο, αλλά το μεγαλύτερο βάρος πέφτει στη συνολική εικόνα, δηλ. αν διακόπτεται συνέχεια ο ρυθμός του παιχνιδιού, αν υπάρχει προσπάθεια να παιχτεί ποδόσφαιρο ή μόνο να κυλήσει ο χρόνος.
Είναι μέρος του παιχνιδιού ή κάνουν κακό στο άθλημα;
Θεωρούμε εδώ πως δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνεται κατάχρηση. Το ποδόσφαιρο πάντα θα κρύβει μια κάποια πονηριά και θα παίζεται με μυαλό και όπως πάντα θα έχει και φουλ ένταση. Όμως όταν το ματς γίνει ένα ατελείωτο σερί σειρά από διακοπές, ο θεατής νιώθει ότι του κλέβουν το παιχνίδι.
Γι’ αυτό βλέπουμε ολοένα και περισσότερο μια τάση για αυστηρότερη αντιμετώπιση και για πιο μεγάλες καθυστερήσεις, ώστε να μην ανταμείβεται η κωλυσιεργία και οι καθυστερήσεις. Τελικά, ισχύει κάτι πολύ απλό, η γραμμή ανάμεσα στο έξυπνο και στο υπερβολικό είναι λεπτή. Αλλά όταν την περάσεις, το καταλαβαίνουν όλοι και πρώτος απ’ όλους ο διαιτητής.