Ο ηθοποιός με το «εγώ», η Ριβιέρα των υψηλών ενοικίων και ο κίνδυνος για ναυάγιο στην Εσπλανάδα
Το παρασκήνιο μιας επεισοδιακής «καλλιτεχνικής» διαμαρτυρίας στη Βούλα, οι ηχούσες απουσίες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από το 30ό Roundtable του Economist στο Λαγονήσι, οι δικαστικές εκκρεμότητες στον Άλιμο, τα στοιχήματα της Γλυφάδας και η πρόωρη προεκλογική κινητικότητα σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, είναι μόνο μερικά από όσα συμβαίνουν τώρα στα νότια.
- 11/07/2026 09:53
Θα ξεκινήσω σήμερα με μια ιστορία που μου μετέφεραν από τη Βούλα. Πρωταγωνιστής, όπως λένε οι αυτόπτες αφηγητές, ένας γνωστός ηθοποιός που τα τελευταία χρόνια ανακάλυψε και το τραγούδι. Δεν θα γράψω το όνομά του. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να του χαρίσω δημοσιότητα για μια σκηνή που, αν όντως εξελίχθηκε έτσι, μάλλον δεν θα ήθελε να θυμάται.
Το σκηνικό γνώριμο. Καλοκαιρινό πρωινό στη Βούλα. Από τις επτά, οι εργάτες μιας υπό ανέγερση οικοδομής πιάνουν δουλειά. Πακιστανοί, Ινδοί, Ρουμάνοι, μια μικρή Βαβέλ που συνεννοείται όπως μπορεί, με λίγα ελληνικά, λίγα αγγλικά και αρκετές χειρονομίες. Η οικοδομή, βλέπετε, δεν χτίζεται με θεωρίες αλλά με μπετόν.
Λίγο μετά τις οκτώ εμφανίζεται, σύμφωνα πάντα με τη διήγηση, ένας εμφανώς εκνευρισμένος γείτονας. Για τους εργάτες ήταν απλώς ένας ακόμη κύριος της περιοχής. Δεν είχαν ιδέα ότι απέναντί τους στεκόταν celebrity της ελληνικής showbiz. Άρχισε να διαμαρτύρεται με πάθος ότι οι εργασίες τού χαλάνε τον ύπνο και ότι στην ήσυχη γειτονιά δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση.
Το πρόβλημα ήταν ότι το ακροατήριό του δεν καταλάβαινε Χριστό, όπως λέμε στην ελληνική καθομιλουμένη. Μέχρι να εμφανιστεί ο εργολάβος, οι οικοδόμοι κοιτούσαν περισσότερο απορημένοι παρά ενοχλημένοι, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουν αν ο κύριος ζητούσε τσιμέντο ή κάτι άλλο.
Όταν ήρθε ο εργολάβος, η κουβέντα έγινε πιο… ελληνική. Από τη μία το κλασικό «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» σε συνδυασμό με τις ιδιαίτερες ώρες εργασίας του καλλιτέχνη και το πρόγραμμα ύπνου του. Από την άλλη η ψυχρή υπενθύμιση ότι οι εργασίες γίνονταν απολύτως νόμιμα, εκτός ωρών κοινής ησυχίας. Ο καλλιτέχνης, όμως, επέμενε. Η οικοδομή, κατά την άποψή του, όφειλε να προσαρμόσει το ωράριό της στον δικό του ύπνο.
Τελικά δεν ξέρω αν οι εργάτες έμαθαν ποιος ήταν ο άνθρωπος που τους έκανε παρατήρηση. Δεν ξέρω αν το ερώτημα ήταν πιο βαθύ, ότι αν και ο ίδιος δεν ήξερε ποιος πραγματικά είναι. Πιθανότατα όχι και στα δύο. Έμαθαν όμως οι εργάτες κάτι πολύ πιο χρήσιμο για την ελληνική πραγματικότητα. Ότι στη χώρα μας κάποιοι θεωρούν πως ακόμη και οι πολεοδομικές άδειες οφείλουν να σέβονται το πρόγραμμα ύπνου της διασημότητας της γειτονιάς.
Economist: Βαριά ονόματα, λαμπρό σκηνικό, καμία κουβέντα για τη Riviera
Πάμε όμως λίγο πιο κάτω από τον δήμο 3Β, στο Λαγονήσι. Το 30ό Government Roundtable του Economist στο Grand Resort Lagonissi που διοργανώθηκε από 8-10 Ιουλίου ήταν, χωρίς υπερβολή, ένα από τα βαρύτερα πολιτικοοικονομικά ραντεβού της χρονιάς. Πρωθυπουργοί, υπουργοί, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, τραπεζίτες, εφοπλιστές, ενεργειακοί παίκτες και τεχνοκράτες πέρασαν από το ίδιο βήμα. Με απλά λόγια, το Λαγονήσι έγινε για τρεις ημέρες το σαλόνι όπου η Αθήνα προσπάθησε να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς θεατής της νέας τάξης πραγμάτων, αλλά θέλει θέση στο τραπέζι. Και αυτό, ομολογουμένως, το πέτυχε. Το συνέδριο είχε βάρος, διεθνή σύνθεση και πραγματικό περιεχόμενο για άμυνα, ενέργεια, επενδύσεις, τεχνητή νοημοσύνη και ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα.
Για την Ριβιέρα που φιλοξένησε την εκδήλωση αυτή, όμως, το ενδιαφέρον ήταν πιο παραπολιτικό. Στην πρώτη γραμμή βρέθηκαν τρεις βουλευτές της περιφέρειας, ο Νίκος Δένδιας, ο Τάκης Θεοδωρικάκος και ο Χάρης Θεοχάρης. Ο πρώτος έφερε την ατζέντα της άμυνας και των drones, ο δεύτερος τις επενδύσεις και την παραγωγική ανασυγκρότηση, ο τρίτος την οικονομική διπλωματία και την εξωστρέφεια. Εντυπωσιακή όμως ήταν η απουσία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από την πρώτη γραμμή. Οι δήμαρχοι που καλούνται να διαχειριστούν την οικοδομική έκρηξη, το κυκλοφοριακό, τα απορρίμματα, το νερό και τον δημόσιο χώρο δεν είχαν αντίστοιχο βήμα. Προφανώς, στα μεγάλα τραπέζια οι μακέτες μιλούν πιο δυνατά από εκείνους που θα πληρώσουν τον λογαριασμό της καθημερινότητας. Αυτό ήταν φάουλ των διοργανωτών, οφείλουμε να το παραδεχτούμε.
Και εδώ βρίσκεται το ζουμί. Η Riviera ήταν παντού ως εικόνα, ως σκηνικό και ως επενδυτικό σύμβολο, αλλά σχεδόν πουθενά ως ολοκληρωμένη δημόσια πολιτική. Μίλησαν για τουρισμό, μεταφορές, υποδομές, ενέργεια και βιωσιμότητα, αλλά όχι για το κυκλοφοριακό της Ποσειδώνος, την πίεση στις υποδομές, τη στέγαση, την πρόσβαση στις ακτές ή τον συντονισμό των δήμων. Ωραίο το διεθνές σαλόνι, αλλά η Riviera που χρησιμοποιείται στα power points δεν χρειάζεται μόνο προβολείς. Χρειάζεται σχέδιο.
Η Ριβιέρα των επενδυτών και οι κάτοικοι στο… ενοίκιο που ανεβαίνει
Σε ένα τέτοιο λοιπόν πλαίσιο ενθουσιασμού και αφθονίας του συνεδρίου μας διαφεύγει ότι στα νότια προάστια συμβαίνει κάτι πολύ ελληνικό. Όλοι πανηγυρίζουν για την ανάπτυξη, μέχρι να έρθει ο λογαριασμός του τετραγωνικού. Και τότε ανακαλύπτουν ότι η Αθηναϊκή Ριβιέρα μπορεί να έγινε διεθνές επενδυτικό προϊόν, αλλά για τον μέσο κάτοικο εξελίσσεται σε περιοχή περιορισμένης πρόσβασης. Όχι με μπάρες, αλλά με τιμές.
Τα στοιχεία των αγγελιών της Indomio για τον Μάιο του 2026 είναι αποκαλυπτικά. Η Βούλα έφτασε τα 6.114 ευρώ ανά τετραγωνικό, το Ελληνικό τα 5.581, η Γλυφάδα τα 5.324 και το Παλαιό Φάληρο τα 4.013 ευρώ. Ακόμη και η «δεύτερη ζώνη» ακολουθεί με φόρα, Αργυρούπολη 3.726 ευρώ, Νέα Σμύρνη 3.463 και Ηλιούπολη 3.423 ευρώ ανά τετραγωνικό.
Με απλά λόγια, η οικογένεια που ψάχνει σπίτι στα νότια δεν χρειάζεται πλέον μεσίτη, αλλά χρηματοοικονομικό σύμβουλο και ίσως έναν εύπορο θείο. Η ίδια έρευνα δείχνει ότι το «οικογενειακό» σπίτι έγινε ακριβότερο κατά 7,18% μέσα σε έναν χρόνο, ενώ επτά στους δέκα ενδιαφερόμενους αναζητούν κατοικία έως 200.000 ευρώ. Ωστόσο η ανάλυση της Uniko, κοινοπραξίας της Qualco με την Εθνική Τράπεζα, σε 4.679 αγγελίες και 822 ολοκληρωμένες συναλλαγές, δείχνει ότι τα νότια προάστια παραμένουν η πιο δυναμική αγορά, με πιθανότητα πώλησης 21,7% και μέσο χρόνο 152 ημερών. Δηλαδή τα ακίνητα που οι περισσότεροι δεν μπορούν να αγοράσουν, πωλούνται μια χαρά.
Και κάπου εδώ αρχίζει η πολιτική ανάγνωση. Οι δήμαρχοι φωτογραφίζονται με αναπλάσεις, επενδύσεις και παραλιακά έργα, αλλά αποφεύγουν το δύσκολο ερώτημα, ποιος θα κατοικεί τελικά σε αυτές τις πόλεις; Οι εργαζόμενοι, οι νέες οικογένειες και τα παιδιά των σημερινών κατοίκων ή όσοι διαθέτουν επενδυτικό χαρτοφυλάκιο και δεύτερη κατοικία; Η Ριβιέρα πράγματι ανεβαίνει. Το πρόβλημα είναι ότι μαζί της ανεβαίνουν και οι τιμές, ενώ οι κάτοικοι κατεβαίνουν νοτιότερα, προς Σαρωνικό και Λαυρεωτική.
Η ζώνη του λυκόφωτος της Ριβιέρας
Τούτων λεχθέντων λοιπόν αξίζει να δούμε ότι υπάρχει μια κουβέντα που ακούω όλο και πιο συχνά από ανθρώπους της αγοράς ακινήτων, της αυτοδιοίκησης και των μεγάλων επενδύσεων. «Το Ελληνικό δεν θα αλλάξει μόνο το Ελληνικό». Και έχουν δίκιο. Γιατί το μεγάλο έργο δεν θα δημιουργήσει απλώς μια καινούργια γειτονιά. Θα αλλάξει ολόκληρη την Αθηναϊκή Ριβιέρα, από το Παλαιό Φάληρο μέχρι τη Λαυρεωτική. Και αυτή η αλλαγή δεν θα γίνει κάποια μακρινή μέρα. Έχει ήδη ξεκινήσει.
Τα πρώτα σπίτια παραδίδονται, οι πρώτοι κάτοικοι ετοιμάζονται να μετακομίσουν και οι τιμές των ακινήτων ανεβαίνουν πριν καν γεμίσουν οι δρόμοι. Όποιος νομίζει ότι το φαινόμενο θα σταματήσει στη Γλυφάδα ή στο Ελληνικό μάλλον δεν έχει δει τον χάρτη. Η πίεση θα κατέβει προς Βούλα, Βάρη, Σαρωνικό και, αργότερα, προς τη Λαυρεωτική. Εκεί θα μετακινηθούν όσοι δεν θα μπορούν πλέον να αγοράσουν ή να νοικιάσουν πιο βόρεια. Το πρώτο δολοφονικό ερώτημα ωστόσο είναι, από πιό δρόμο θα το κάνουν αυτό; Από την λεωφόρο Σουνίου χωρίς διάζωμα και με ανάποδες στροφές σε όλο το μήκος της;
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Οι δήμαρχοι συνεχίζουν να κόβουν κορδέλες, να εγκαινιάζουν παιδικές χαρές και να πανηγυρίζουν για κάθε νέα επένδυση. Όλα καλά και χρήσιμα. Το ερώτημα όμως είναι άλλο. Έχουν αντιληφθεί τι έρχεται τόσο αυτοί όσο και η Περιφέρεια; Γιατί σε λίγα χρόνια δεν θα τους ρωτούν πόσες πλάκες άλλαξαν στην πλατεία. Θα τους ρωτούν γιατί χρειάζεται μία ώρα για να φτάσεις από τη Βούλα στο Ελληνικό. Γιατί δεν βρίσκει σπίτι ο δάσκαλος, ο αστυνομικός ή ο νοσηλευτής. Γιατί οι υποδομές σχεδιάστηκαν για έναν πληθυσμό που δεν υπάρχει πια.
Και μαζί με την κοινωνία θα αλλάξει και η πολιτική. Οι νέοι κάτοικοι δεν θα έχουν τις ίδιες συνήθειες ούτε τις ίδιες προσδοκίες από τους παλιούς. Δεν θα ψηφίζουν επειδή «τον ξέρουν». Θα απαιτούν αποτελέσματα, υπηρεσίες, ασφάλεια και ποιότητα ζωής. Με απλά λόγια, θα αξιολογούν τον δήμαρχο όπως αξιολογούν τον διαχειριστή μιας επένδυσης εκατομμυρίων. Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι άλλο. Οι περισσότεροι αιρετοί εξακολουθούν να κάνουν πολιτική για τη Ριβιέρα του χθες, ενώ η Ριβιέρα του αύριο χτίζεται μπροστά στα μάτια τους. Και η ιστορία διδάσκει κάτι απλό. Δεν χάνουν την εξουσία όσοι δεν βλέπουν το πρόβλημα. Τη χάνουν όσοι δεν καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος γύρω τους έχει ήδη αλλάξει.
Ο δήμαρχος Αλίμου, η έφεση και το βάρος των θεσμών
Ας προσγειωθούμε ωστόσο στην σκληρή πραγματικότητα για να δούμε πως εξελίχθηκε η εκδίκαση της έφεσης του δημάρχου Αλίμου, Ανδρέα Κονδύλη, για την υπόθεση παράβασης καθήκοντος που επανέφερε στο προσκήνιο μια σοβαρή θεσμική εκκρεμότητα. Ο δήμαρχος είχε καταδικαστεί πρωτοδίκως σε δέκα μήνες φυλάκιση με αναστολή, ενώ η υπόθεση συνδέεται με τη μη συμμόρφωση του Δήμου σε δικαστική απόφαση υπέρ δημοτικής υπαλλήλου. Σύμφωνα με πιο πρόσφατα δημοσιεύματα, η διαδικασία στο Εφετείο εξελίχθηκε σε υψηλούς τόνους, με αιτήσεις εξαίρεσης, αντιπαραθέσεις και μηνύσεις μεταξύ μαρτύρων. Η δίκη θα συνεχιστεί τον Σεπτέμβριο και με βάση το αποτέλεσμά της ο Δήμαρχος Αλίμου κινδυνεύει ακόμα και με έκπτωση από τη θέση του.
Η καταδίκη ωστόσο είναι πρωτόδικη, ενώ η απόφαση για την έφεση εκκρεμεί και ο δήμαρχος καλύπτεται από το τεκμήριο αθωότητας μέχρι την τελεσίδικη κρίση. Το πολιτικό ζήτημα, όμως, παραμένει. Ένας αιρετός δεν κρίνεται μόνο από έργα, αναπλάσεις και κορδέλες, αλλά και από τη σχέση του με τους θεσμούς. Ο Ανδρέας Κονδύλης έχει, άλλωστε, δικαιωθεί σε διαφορετική δικαστική διαμάχη με επιχειρηματικά συμφέροντα στην παραλία του Αλίμου. Άρα δεν χωρούν εύκολες ετυμηγορίες. Χωρά, όμως, ένα απλό ερώτημα, όταν ένας δήμαρχος ζητά από τους πολίτες να σέβονται τους κανόνες, πόσο καθαρά πρέπει να δείχνει ότι τους σέβεται και ο ίδιος;
Γλυφάδα: Οι κορδέλες έχουν ιδιοκτήτη, όπως και τα ναυάγια
Με την ίδια βαριά διάθεση, μέσα στη θερινή ραστώνη όπου τα μπάνια του λαού λειτουργούν ως φυσικό αναισθητικό της επικαιρότητας, θα συνεχίσω με τον γόρδιο δεσμό του δημοτικού πάρκινγκ και της Εσπλανάδας στη Γλυφάδα. Όταν ξεκινούσε η μεγάλη ανάπλαση του εμπορικού κέντρου, οι περισσότεροι θαύμαζαν τις μακέτες, τα φωτισμένα σχέδια και τις υποσχέσεις για τη νέα Γλυφάδα. Σήμερα δεν κοιτούν τις μακέτες, αλλά το ημερολόγιο. Διότι ο Ιούλιος δεν είναι ένας ακόμη μήνας. Είναι ο μήνας που θα φανεί αν το έργο θα γίνει πραγματικότητα ή αν θα ενταχθεί στη μεγάλη εθνική συλλογή έργων που ζουν περισσότερο από τις παρατάσεις τους παρά από τα εργοτάξιά τους.
Η νέα, περιορισμένη παράταση, που προέκυψε μετά την επιμήκυνση του Ταμείου Ανάκαμψης, δίνει λίγο οξυγόνο. Πολιτική ηρεμία, πάντως, δεν προσφέρει. Ο δήμαρχος Γιώργος Παπανικολάου δείχνει σταθερά προς την ανάδοχο κοινοπραξία, στην οποία φορτώνει το σύνολο της ευθύνης για τις καθυστερήσεις.
Μόνο που στην πολιτική υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια. Οι πολίτες δεν ψηφίζουν εργολάβους. Ψηφίζουν δημάρχους.
Αν το έργο ολοκληρωθεί, η κορδέλα θα κοπεί από τη δημοτική αρχή και η επιτυχία θα έχει ονοματεπώνυμο. Αν ναυαγήσει, θα είναι δύσκολο να πειστεί η Γλυφάδα ότι η ευθύνη χάθηκε κάπου ανάμεσα στα σχέδια, στις προθεσμίες και στα μηχανήματα. Γιατί οι κορδέλες έχουν πάντα ιδιοκτήτη. Το ίδιο και τα ναυάγια.
Ο δήμαρχος που παράγει έργο και επικαιρότητα κάθε μέρα
Και επειδή ήπια τον τρίτο καφέ μετά τα παραπάνω και κάπως ήρθα στις εργοστασιακες μου ρυθμίσεις, να ασχοληθούμε και με κάτι ελπιδοφόρο. Και αυτό αφορά τον δήμαρχο Ελληνικού – Αργυρούπολης, που αν κάτι πρέπει να του πιστώσει κανείς είναι ότι δεν αφήνει την επικαιρότητα να τον προσπεράσει. Σε μια εποχή που αρκετοί δήμοι εμφανίζονται στα πρωτοσέλιδα μόνο όταν υπάρχει πρόβλημα, ο Γιάννης Κωνσταντάτος επιμένει να παράγει καθημερινά ειδήσεις που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών.
Το δωρεάν Summer Camp για περίπου 1.150 παιδιά δεν είναι μια απλή καλοκαιρινή δράση. Είναι μια ουσιαστική ανάσα για εκατοντάδες οικογένειες που βλέπουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό να δοκιμάζεται. Την ίδια στιγμή, οι πολιτιστικές εκδηλώσεις γεμίζουν πλατείες και κοινόχρηστους χώρους, ενώ οι κοινωνικές πρωτοβουλίες διατηρούν τον δήμο σε διαρκή επαφή με τους κατοίκους.
Πίσω από αυτή την εικόνα υπάρχει μια συγκεκριμένη πολιτική φιλοσοφία. Ο δήμαρχος έχει επιλέξει να βρίσκεται καθημερινά στην πρώτη γραμμή, όχι με μεγάλες εξαγγελίες, αλλά με μικρές παρεμβάσεις που παράγουν συνεχές πολιτικό κεφάλαιο. Η στρατηγική του είναι απλή και αποδεικνύεται αποτελεσματική. Όταν οι πολίτες βλέπουν έργο, δράσεις και παρουσία, δύσκολα αφήνουν χώρο στην αμφισβήτηση.
Στην αυτοδιοίκηση, άλλωστε, η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με μία μεγάλη ανακοίνωση. Χτίζεται με πολλές μικρές ειδήσεις, σχεδόν κάθε μέρα. Γιατί όπως έλεγαν οι παλιοί πολιτικοί, στο δημόσιο χώρο υπάρχεις αν αναφέρεται το όνομα σου και τα πεπραγμένα σου στις ιστορίες των πολιτών.
Ο Θεοχάρης έστρωσε τραπέζι και μέτρησε δυνάμεις
Είμαστε ωστόσο εν μέσω πρόωρης προεκλογικής περιόδου και είναι καλό να παρακολουθούμε την κινητικότητα των υποψηφίων. Δειλά – δειλά λοιπόν οι βουλευτές του Β3 Νοτίου Τομέα έχουν ξεκινήσει τις εκδηλώσεις και τις συναντήσεις με ψηφοφόρους, μια που ως γνωστόν τις εκλογές τις κερδίζεις με χειραψίες. Έτσι ο Χάρης Θεοχάρης κάλεσε φίλους, πολίτες και τοπικούς παράγοντες στο «Αγιονέρι Summer» του Αλίμου για μια χαλαρή καλοκαιρινή συνάντηση. Βεβαίως, στην πολιτική, όταν συγκεντρώνονται βουλευτής, στελέχη και ψηφοφόροι, το μόνο πραγματικά χαλαρό πράγμα είναι συνήθως η ενδυμασία.
Ο υφυπουργός Εξωτερικών δεν έκανε βαριά πολιτική ομιλία ούτε παρουσίασε κάποιο μανιφέστο. Προτίμησε συζήτηση, χειραψίες και ανταλλαγή απόψεων, δηλαδή όλα όσα χρειάζονται για να μετρηθεί το δίκτυο χωρίς να μοιάζει ότι μετριέται. Και στον Νότιο Τομέα, όπου οι γαλάζιοι υποψήφιοι περισσεύουν αλλά οι σταυροί ποτέ, τέτοιες βραδιές έχουν μεγαλύτερη σημασία από όσο αφήνουν να φανεί τα χαμόγελα.
Ο Θεοχάρης υπενθύμισε ότι παραμένει παρών, διαθέτει προσβάσεις και δεν σκοπεύει να αφήσει το τοπικό πεδίο στους συναδέλφους του που εμφανίζονται καθημερινά στις πλατείες και στα κοινωνικά δίκτυα. Άλλωστε, υπουργικό χαρτοφυλάκιο χωρίς τοπικό μηχανισμό είναι ωραίο για το βιογραφικό, όχι πάντοτε για την κάλπη. Η εκδήλωση δεν ήταν επίδειξη δύναμης. Ήταν όμως μία καθαρή δήλωση διαθεσιμότητας. Οι εκλογές μπορεί να μην έχουν προκηρυχθεί, αλλά στον Νότιο Τομέα τα τραπέζια έχουν ήδη αρχίσει να στρώνονται.
Ο Χρηστίδης ρώτησε τους εφήβους και πήρε θέση για το αύριο
Όσα χρόνια ασχολούμαι με την πολιτική και την δημοσιογραφία διαπίστωσα ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες πολιτικών. Εκείνοι που πηγαίνουν στη Βουλή των Εφήβων για να βγάλουν μια φωτογραφία και να πουν δύο ατάκες περί «του μέλλοντος της χώρας» και εκείνοι που καταλαβαίνουν ότι το ενδιαφέρον βρίσκεται στις ερωτήσεις και όχι στις έτοιμες απαντήσεις. Ο Παύλος Χρηστίδης επέλεξε τη δεύτερη διαδρομή. Αντί να παραδώσει άλλη μία τυπική ομιλία, έδωσε τον λόγο στους εφήβους βουλευτές και τους ζήτησε να μιλήσουν για την Τεχνητή Νοημοσύνη, την πολιτική και το αύριο. Επικοινωνιακά, ήταν μια έξυπνη κίνηση. Γιατί σήμερα η εικόνα του πολιτικού που ακούει έχει μεγαλύτερη αξία από εκείνη του πολιτικού που μιλά ασταμάτητα.
Βεβαίως, κανείς δεν είναι αφελής. Οι κάμερες δεν βρέθηκαν τυχαία εκεί, ούτε τα βίντεο που ανεβαίνουν σε συνέχειες στα κοινωνικά δίκτυα είναι προϊόν αυθορμητισμού. Όλα αποτελούν μέρος μιας προσεκτικά σχεδιασμένης πολιτικής παρουσίας που απευθύνεται σε ένα κοινό το οποίο θα ψηφίσει στις επόμενες εκλογές. Στον Νότιο Τομέα, όπου κάθε δημόσια εμφάνιση μετριέται με πολιτικούς όρους, τέτοιες πρωτοβουλίες δεν είναι απλώς θεσμικές. Είναι μια υπενθύμιση ότι ο Χρηστίδης επενδύει συστηματικά στη νέα γενιά, επιχειρώντας να χτίσει πολιτική σχέση πριν ανοίξουν οι κάλπες. Και, όπως γνωρίζουν όσοι παρακολουθούν το παρασκήνιο, οι πιο σημαντικές ψήφοι είναι συνήθως εκείνες που καλλιεργούνται πολύ πριν ζητηθούν. Ιδιαίτερα στο σκηνικό που στήνεται για τις επόμενες εκλογές όπου θα γίνει πραγματική μάχη για την μοναδική έδρα που θα κερδίσει το ΠΑΣΟΚ στο Νότο, με τα σημερινά δεδομένα.