Ένα γαστρονομικό όνειρο για επιστροφή στην αυθεντικότητα, από τον Γεώργιο Μπόσκου

Ο Γεώργιος Μπόσκου* γράφει στο The Table πώς φαντάζεται το σύγχρονο dining και γιατί θεωρεί ότι η ελαιογαστρονομία αποτελεί σημαντικό στοιχείο του.

• Γεώργιος Μπόσκου
• 31/10/2026 11:30

Έχω ένα όνειρο για την ελαιογαστρονομία, δηλαδή τη γαστρονομία με κεντρικό θέμα το παρθένο ελαιόλαδο και τις επιτραπέζιες ελιές. Στο όνειρο αυτό επισκέπτομαι ένα εστιατόριο της Αθηναϊκής Ριβιέρας με την παρέα μου. Για καλωσόρισμα υπάρχει ένα μπολάκι με 5 ελιές για τον καθένα, χωρίς ρίγανη ή θρούμπι. Καθώς διαβάζω το μενού βρίσκω μια ενότητα με τίτλο «Ελαιόλαδα», κάπου ανάμεσα στις σαλάτες, τα ορεκτικά και τα κυρίως πιάτα. Στην ενότητα «Ελαιόλαδα» υπάρχει μια ντουζίνα από επώνυμα παρθένα ελαιόλαδα. Ανάμεσά τους είναι μερικά ΠΟΠ, κάποια βιολογικά, και, γιατί όχι, ιταλικά ή ισπανικά. Σε κάθε ελαιόλαδο αναφέρεται η προέλευση και η κύρια ποικιλία ελιάς. Οι τιμές φυσικά με διακύμανση ανάλογα με την ποιότητα και τον όγκο της φιάλης.

Καθώς προσπαθώ να αποφασίσω, πλησιάζει το τραπέζι μου ένας sommelier με ένα κομψό κασελάκι με διάφορα μπουκαλάκια ελαιολάδου. Με ρωτάει για τις επιλογές φαγητού που έχουμε κάνει, ώστε να προτείνει το κατάλληλο ελαιόλαδο. Μου παρουσιάζει τα μπουκάλια, τα βραβεία που έχουν κάποια από αυτά και τους τίτλους οξύτητας (ναι, έτσι ακριβώς). Μου εξηγεί τις διαφορετικές ποικιλίες ελαιοκάρπου (μανάκι, κουτσουρελιά, αδραμυτιανή κ.ά.) και το γευστικό προφίλ τους σε σύγκριση με την κορωνέικη. Χρησιμοποιεί περιγραφικούς όρους, αντίστοιχους με τα κρασιά, όπως άρωμα χλωρού χόρτου, πικάντικη γεύση, αίσθηση βρεγμένου χώμα τος, πίκρα από φλούδα εσπεριδοειδών κ.τ.λ. Μου αναφέρει ελαιοτριβεία δύο και τριών φάσεων (όχι ηλεκτρική εγκατάσταση) και θερμοκρασίες μάλαξης της ελαιόπαστας. Τελικά, με την τέχνη που ένας sommelier θα μου πλάσαρε ένα ιδιαίτερο κρασί, με πείθει να πάρω το προϊόν ενός άγνωστου για μένα ελαιοπαραγωγού. Ένας από την παρέα ζητάει αγουρέλαιο, αλλά ο sommelier ελαιολάδου τον ενημερώνει ότι δεν το σερβίρουν μετά το τέλος του χειμώνα, έχει χάσει την αξία του.

Εν τω μεταξύ, έρχονται τα πιάτα που παραγγείλαμε, αλάδωτα ή με ελάχιστο λάδι, για να προσθέσουμε εμείς από αυτό της επιλογής μας. Τρώμε και συζητάμε για επώνυμα ελαιόλαδα και κρασιά καθώς αναπολούμε τις σχετικές γευστικές εμπειρίες που είχε ο καθένας μας. «Και γιατί 5 ελιές παρακαλώ;» ρωτάω τον σερβιτόρο. «Φάτε 5 ελιές την ημέρα, είναι καλό για την υγεία σας, όπως και το ελαιόλαδο». Παραγγέλνουμε ακόμα ένα παρθένο ελαιόλαδο και μερικές ελιές, μαζί με μια μερίδα βραστές πατάτες και φρέσκο ψωμάκι. Έτσι φαντάζομαι την ελαιογαστρονομία στην Αθηναϊκή Ριβιέρα.

*Ο Γεώργιος Μπόσκου είναι Καθηγητής στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο «The Table», την νέα, premium εφημερίδα της NouPou Media για τη γαστρονομία στην Αθηναϊκή Ριβιέρα.