Η ανταρσία των δημάρχων στην εκδήλωση Τσίπρα για την αυτοδιοίκηση
Από την «ανταρσία» των δημάρχων στην εκδήλωση Τσίπρα και τα πρόσωπα που ο Αλέξης σκέφτεται να κατεβάσει στα Νότια, μέχρι τον ποδηλατόδρομο που έμεινε εκτός Ταμείου Ανάκαμψης και τα πωλητήρια στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις της ευρύτερης περιοχής: Όλο το παραπολιτικό παρασκήνιο των Νοτίων Προαστίων τις τελευταίες μέρες του Ιουλίου, σε μία στήλη.
- 01/08/2026 10:00
Σας έχω σήμερα ζεστό παρασκήνιο από την άτυπη “τηλεδιάσκεψη δημάρχων” που είχαν προσκληθεί στην εκδήλωση του Αλέξη Τσίπρα στο Σεράφειο την περασμένη Τρίτη, όπου ο τέως πρωθυπουργός παρουσίασε το μεγαλόπνοο σχέδιο «Αριστοτέλης» για την Αυτοδιοίκηση. Είχα βλέπετε εισιτήριο πρώτη θέση στην αρένα μιας αυτοδιοικητικής “ανταρσίας” στο γραφείο δημάρχου των Νοτίων προαστίων στο οποίο παρευρέθηκα για ενημέρωση σχετικά με τα πεπραγμένα του. Πήγα λοιπόν για μαμή και βρέθηκα σε βαφτίσια.
Ο εν λόγω δήμαρχος με ρώτησε αν θα έπρεπε να πάει στην εκδήλωση που ήταν καλεσμένος, μετά από μια διαρροή δήλωσης του Χάρη Δούκα για “ομαδοποίηση δημάρχων” απέναντι στον Υπουργό Εσωτερικών Θοδωρή Λιβάνιο. Η απάντησή μου αδιάφορη για τη συνέχεια, μια που ο δήμαρχος κάλεσε αμέσως τον Νίκο Χαρδαλιά, συνομιλία στην οποία ήμουν αυτήκοος μάρτυρας, ο οποίος τον ενημέρωσε ότι δεν θα παραστεί. Επόμενο τηλέφωνο στον Γιάννη Μώραλη, που ενημέρωσε ότι θα παραστεί μόνο και μόνο για να καταγγείλει το σχέδιο που προβλέπει μείωση των δήμων, ο οποίος ωστόσο ενημέρωσε ότι και ο Στέλιος Αγγελούδης που είχε ανακοινωθεί ότι θα βρίσκεται στην εκδήλωση, δεν είχε σκοπό να πάει. Στη συνέχεια ακολούθησαν τηλεφωνικές συνομιλίες με έναν-έναν τους υπόλοιπους δημάρχους των Νοτίων Προαστίων: «Θα πας;», «ποιος άλλος θα είναι;», «τι ακριβώς στήνεται;» με την ίδια αρνητική κατάληξη στο ερώτημα αν θα πάνε, αν και όλοι είχαν την πρόθεση πριν τη δήλωση Δούκα.
Ο Αλέξης Τσίπρας λοιπόν πήγε στο Σεράφειο για να παρουσιάσει το μεγαλόπνοο σχέδιο «Αριστοτέλης» και τελικά κινδύνευσε να μείνει με τη φωτογραφία του Χάρη Δούκα. Οι προαναγγελίες μιλούσαν για μεγάλη αυτοδιοικητική σύναξη, ακόμη και για περισσότερους από 200 αιρετούς. Ωστόσο αυτό που βίωσα πρωτογενώς στο γραφείο του δημάρχου προφανώς δεν περιορίστηκε στα νότια προάστια και επαναλήφθηκε και με τους υπόλοιπους δημάρχους που είχαν προσκληθεί σε όλες τις γωνιές της χώρας και αποφάσισαν να μην πάνε στην εκδήλωση. Η εικόνα τελικά ήταν αισθητά φτωχότερη, με τις παρουσίες Δούκα, Μώραλη, Παχατουρίδη και Κουρέτα να σώζουν τηλεοπτικά την παρτίδα.
Υπήρχαν, βεβαίως, και δύο παρουσίες με ειδικό βάρος: ο δήμαρχος Καλλιθέας Κώστας Ασκούνης και ο δήμαρχος Νέας Σμύρνης Γιώργος Κουτελάκης. Ιδίως ο Ασκούνης, λόγω της μακράς πασοκικής και αυτοδιοικητικής διαδρομής του, προσέφερε στον φωτογραφικό φακό πολύτιμη πρώτη ύλη. Παρουσία, όμως, δεν σημαίνει προσχώρηση, όσο κι αν κάποιοι έσπευσαν να μετρήσουν κουκιά πριν ανοίξει η κάλπη.
Μητροπολιτικό καπέλωμα της Ριβιέρας με δημάρχους σε δεύτερο ρόλο
Ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε μέσα στην πρότασή του και την ιδέα της «μητροπολιτικής διακυβέρνησης» της Ριβιέρας, κάτι σαν την Μητροπολιτική Αττική του Χαρδαλιά, αλλά με άλλους όρους. Στα δημαρχεία του παραλιακού μετώπου, που είχαν κάνει ήδη την ανταρσία τους με την αποχή τους, η μετάφραση είναι λιγότερο ακαδημαϊκή και περιγράφεται με μια λέξη: καπέλωμα. Ένας νέος υπερτοπικός φορέας θα μπορεί να εμπλέκεται στις μεταφορές, στη χωροταξία, στα αντιπλημμυρικά έργα, στην πολιτική προστασία και στη διαχείριση των παράκτιων χώρων. Δηλαδή σχεδόν σε όλα όσα καθορίζουν την ανάπτυξη, την αξία και την καθημερινότητα της Αθηναϊκής Ριβιέρας.
Από το Παλαιό Φάληρο μέχρι τα 3Β, οι δήμαρχοι έχουν δώσει μάχες για τις παραλίες, τις μαρίνες, τις χρήσεις γης και την υπερδόμηση. Τώρα κινδυνεύουν να βρεθούν να παρακολουθούν τις αποφάσεις από τη δεύτερη σειρά, ενώ ένας ακόμη οργανισμός θα «συντονίζει» εκείνους που εκλέγονται απευθείας από τους πολίτες. Το πρόβλημα του κατακερματισμού είναι υπαρκτό. Αλλά η ελληνική λύση σε κάθε διοικητικό πρόβλημα δεν μπορεί να είναι ένας καινούργιος φορέας, ένα συμβούλιο, μερικές έμμισθες θέσεις και μια ακόμη ταμπέλα στην είσοδο.
Το πραγματικό ερώτημα είναι απλό: ποιος θα αποφασίζει για τη Ριβιέρα; Οι δήμαρχοι, η Περιφέρεια, η κυβέρνηση ή ένας μητροπολιτικός «τσάρος»; Γιατί συνεργασία χωρίς καθαρές αρμοδιότητες σημαίνει συνήθως ότι οι δήμοι κρατούν τις ευθύνες και κάποιος άλλος αρπάζει την εξουσία.
…και μέτωπο με τον Γρηγόρη Κωνσταντέλλο
Και σαν να μην έφταναν οι άδειες καρέκλες στο Σεράφειο και οι μητροπολιτικές κορώνες, ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να ανοίξει μέτωπο και με έναν από τους ισχυρότερους δημάρχους των νοτίων προαστίων. Αναφέροντας τον Δήμο Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης ως παράδειγμα αποτυχημένης συνένωσης του «Καλλικράτη», άνοιξε πολιτικά τη συζήτηση ακόμη και για πιθανή διάσπαση των 3Β. Μόνο που λογάριασε χωρίς τον «ξενοδόχο» και πιλότο Γρηγόρη Κωνσταντέλλο. Ο δήμαρχος απάντησε μετωπικά, παρουσίασε έργα και προσφυγές κατά της υπερδόμησης και επέστρεψε το ερώτημα στον πρώην πρωθυπουργό: τι έκανε η κυβέρνησή του, όταν είχε την ευθύνη, για να προστατεύσει τη Βουλιαγμένη από το τσιμέντο;
Το πολιτικό ζουμί βρίσκεται αλλού. Ο Τσίπρας επιχείρησε να προσεγγίσει την Αυτοδιοίκηση, αλλά άγγιξε ένα τοπικό ζήτημα με βαριά εκλογική και οικονομική φόρτιση, χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει στοιχειώδη συναίνεση. Και ο Κωνσταντέλλος, που γνωρίζει ότι η ενότητα των 3Β αποτελεί πυρήνα της πολιτικής του ισχύος, απάντησε ως δήμαρχος αλλά και ως παίκτης με ευρύτερες φιλοδοξίες.
Ο Αλέξης καταλήγει
Μένουμε για λίγο ακόμα στο μέτωπο του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος φαίνεται ότι καταλήγει στους υποψηφίους για τον Νότιο Τομέα αλλά και την Ανατολική Αττική. Η Θεώνη Κουφονικολάκου, μαθαίνω ότι μετριέται στον Νότιο Τομέα, με σκοπό να εξαργυρώσει τα χρόνια που μεγάλωσε στη Γλυφάδα, αν και έκανε καιρό ότι τα έχει ξεχάσει.
Πιο ανατολικά, ο Διονύσης Τεμπονέρας ετοιμάζεται για να διεκδικήσει την έδρα της Ανατολικής Αττικής. Εκεί άλλωστε, απαιτούνται πιο σκληρές προσεγγίσεις, όταν η ΝΔ ποντάρει σε Μάκη Βορίδη και Σοφία Ζαχαράκη, ενώ το ΠΑΣΟΚ έχει τον Μανώλη Χριστοδουλάκη.
Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται ότι ο Τσίπρας αντιλαμβάνεται την αξία της μάχης σε αυτές τις περιοχές. Οι δεξαμενές είναι μεγάλες και επίσης αν θέλεις να πας προς το κέντρο, πρέπει να περάσεις από τα Νότια.
Η Βάρκιζα, τα 15 εκατομμύρια και η παγίδα της μακέτας
Ωστόσο η παρέμβαση Τσίπρα και η αντίδραση Κωνσταντέλλου έρχονται την ώρα που η ανάπλαση της Ακτής Βάρκιζας ξαναμπαίνει στις ράγες και μαζί της επιστρέφουν τα εκατομμύρια, οι μακέτες και οι γνωστές υποσχέσεις ότι όλα θα γίνουν καλύτερα, ομορφότερα και, φυσικά, πιο κερδοφόρα. Η επένδυση ξεπερνά τα 15 εκατ. ευρώ, ενώ ο Δήμος Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης αναμένεται να εισπράττει 1,31 εκατ. ευρώ ετησίως, συν 6% επί του τζίρου. Καθόλου άσχημα για τα δημοτικά ταμεία.
Το σχέδιο της Black Wave Varkiza, συμφερόντων Δημήτρη Γιαννακόπουλου, προβλέπει εστίαση, καταστήματα, γήπεδα, παιδική χαρά, θερινό κινηματογράφο, αμφιθέατρο και παραλιακό περίπατο. Με δυο λόγια, λίγο απ’ όλα, ώστε να μη μείνει παραπονεμένος ούτε ο επενδυτής ούτε ο επισκέπτης. Για τον Γρηγόρη Κωνσταντέλλο πρόκειται για δυνατό αναπτυξιακό χαρτί. Αν προχωρήσει, θα το πιστωθεί. Το πραγματικό ερώτημα, όμως, δεν είναι πόσες ξαπλώστρες, καφέ και γήπεδα θα χωρέσουν. Είναι πόση παραλία θα απομείνει πραγματικά δημόσια, δωρεάν και προσβάσιμη.
Στο Ελληνικό, μετά τους ουρανοξύστες έρχονται τα λύματα
Ο πρόεδρος της ΕΥΔΑΠ, Γιώργος Στεργίου, πριν από λίγες ημέρες αποκάλυψε μια λεπτομέρεια που δεν χωρά εύκολα στις λαμπερές μακέτες του Ελληνικού, αλλά χωρίς αυτήν ούτε οι ουρανοξύστες ούτε τα γήπεδα γκολφ μπορούν να λάμπουν ως εμβληματικοί χώροι. Μιλάμε, φυσικά, για τα λύματα, διότι κάθε μεγάλη επένδυση έχει και την… πίσω αυλή της.
Σύμφωνα με τον σχεδιασμό, η μονάδα επεξεργασίας που θα λειτουργήσει μέσα στο Ελληνικό δεν θα καθαρίζει μόνο τα λύματα των κατοικιών, των γραφείων και των εμπορικών δραστηριοτήτων του συγκροτήματος. Θα παίρνει και ποσότητες από τον κεντρικό αγωγό της παραλιακής, ο οποίος σήμερα μεταφέρει τα λύματα των νοτίων προαστίων προς την Ψυττάλεια.
Το επεξεργασμένο νερό θα χρησιμοποιείται για το πότισμα των χώρων πρασίνου του Ελληνικού και, καθώς μάλλον θα περισσεύει, ενδέχεται να φτάνει μέχρι το γκολφ της Γλυφάδας και άλλες γειτονικές εκτάσεις. Δηλαδή, τα λύματα του Νοτίου Τομέα θα επιστρέφουν εξαγνισμένα για να κρατούν καταπράσινη τη Ριβιέρα.
Η ιδέα είναι έξυπνη, περιβαλλοντικά σωστή και πρακτική. Αρκεί να δουλεύει το σύστημα όπως περιγράφεται.
… και ακολουθούν τα πολεμικά έξοδα
Τελικά, στο Ελληνικό δεν κατασκευάζεται απλώς μια νέα πόλη. Γίνεται και αναδρομική εκκαθάριση λογαριασμών με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την παλιά αεροπορία και ό,τι άλλο αποφάσισαν οι προηγούμενες γενιές να θάψουν κάτω από τον διάδρομο απογείωσης.
Περίπου 300 βόμβες, 270 τόνοι κηροζίνης, ντίζελ και βενζίνης, χιλιάδες κυβικά μολυσμένου νερού και, για να δέσει το πακέτο, λίγος αμίαντος. Περισσότερο θυμίζει απογραφή στρατιωτικής βάσης έπειτα από άτακτη υποχώρηση παρά το οικόπεδο πάνω στο οποίο θα στηθεί η βιτρίνα της ελληνικής ανάπτυξης.
Το καλό είναι ότι τα ευρήματα εντοπίζονται και απομακρύνονται. Το λιγότερο καλό είναι ότι, πίσω από τις μακέτες, τις μαρίνες και τα πολυτελή διαμερίσματα, εμφανίζεται ένας λογαριασμός αρκετών εκατομμυρίων ευρώ, τον οποίο κάποιος τελικά θα πληρώσει. Και ως γνωστόν, στην Ελλάδα όλοι λατρεύουν την ανάπτυξη, αρκεί ο λογαριασμός να φτάνει σε άλλο γραφείο.
Το Ελληνικό, λοιπόν, γίνεται επένδυση, τουριστικός προορισμός και ταυτόχρονα μάθημα ιστορίας. Οι βόμβες εξουδετερώθηκαν. Απομένει να εξουδετερωθεί και η πολιτική βόμβα του ερωτήματος: ποιος γνώριζε, ποιος καθυστέρησε και ποιος πληρώνει την απορρύπανση;
Ο ποδηλατόδρομος έπαθε… λάστιχο
Στην Αθηναϊκή Ριβιέρα πάντως φαίνεται ότι όλα μπορούν να τρέξουν, οι ουρανοξύστες, τα malls, οι μαρίνες, τα πολυτελή διαμερίσματα, ακόμη και οι τιμές των ακινήτων. Μόνο ο ποδηλατόδρομος έμεινε με το ποδήλατο στο χέρι. Το έργο των 19 εκατ. ευρώ, που θα ένωνε την Καλλιθέα με το Δημαρχείο Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης, βγήκε από το Ταμείο Ανάκαμψης, επειδή οι προθεσμίες πέρασαν η μία πίσω από την άλλη σαν ποδηλάτες σε κυριακάτικη βόλτα.
Αρχικά θα ήταν έτοιμο στα τέλη του 2025. Μετά πήγε για τον Απρίλιο του 2026, ύστερα για τις 10 Ιουλίου και τελικά πήγε… περίπατο. Διότι, όπως ανακαλύφθηκε καθ’ οδόν, στην παραλιακή υπάρχουν αυθαίρετα, ιδιοκτησίες, γραμμές τραμ, στενά πεζοδρόμια και αλληλοεπικαλυπτόμενες αρμοδιότητες. Πράγματα εντελώς απρόβλεπτα για όποιον γνωρίζει την Αττική μόνο από τις μακέτες.
Στη διαδρομή εμφανίστηκαν και 25 πρόσθετα τεχνικά έργα, τα οποία δεν υπήρχαν στον αρχικό σχεδιασμό. Μια μικρή λεπτομέρεια, περίπου σαν να παραγγέλνεις ποδήλατο και να διαπιστώνεις στην παράδοση ότι λείπουν οι ρόδες. Τώρα ο Παύλος Χρηστίδης ρωτά ποιος ζήτησε την αφαίρεση του έργου από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα και, κυρίως, ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό.
Η κυβέρνηση οφείλει καθαρή απάντηση. Γιατί η πράσινη κινητικότητα δεν γίνεται με παρουσιάσεις, κορδέλες και φωτορεαλιστικές απεικονίσεις. Γίνεται με μελέτες που προηγούνται των ανακοινώσεων, συντονισμό και χρονοδιαγράμματα που δεν αντιμετωπίζονται σαν ευχές γενεθλίων. Αλλιώς η Ριβιέρα θα αποκτήσει τα πάντα, εκτός από έναν δρόμο όπου ο πολίτης θα μπορεί να κινηθεί χωρίς αυτοκίνητο. Και ο ποδηλατόδρομος θα μείνει εκεί όπου η διοίκηση είναι διαχρονικά πρωταθλήτρια, στο στατικό ποδήλατο.
Ευρωπαϊκό μετάλλιο για τον Φωστηρόπουλο
Να πιάσουμε και μια είδηση με θετικό πρόσημο. Ο Γιάννης Φωστηρόπουλος έβαλε έναν ακόμη θεσμικό πόντο στο πολιτικό του ταμπλό, με το Παλαιό Φάληρο να ανακηρύσσεται «Ευρωπαϊκή Πόλη Αθλητισμού 2027». Και επειδή οι τίτλοι χωρίς περιεχόμενο θυμίζουν κύπελλα χωρίς αγώνα, ο δήμος παρουσιάζει ένα αρκετά φιλόδοξο πρόγραμμα, από το Faliro Sport Pass και το ψηφιακό δίδυμο της πόλης μέχρι την καμπάνια του ενός εκατομμυρίου λεπτών άθλησης και το διεθνές συνέδριο αθλητικής καινοτομίας.
Η διάκριση δεν είναι κομματική, διαθέτει όμως σαφές πολιτικό αποτύπωμα. Επιτρέπει στον δήμαρχο να καλλιεργήσει την εικόνα μιας διοίκησης σύγχρονης, εξωστρεφούς και ικανής να διεκδικεί ευρωπαϊκή αναγνώριση. Το στοίχημα τώρα είναι να μη μείνει η υπόθεση στις παρουσιάσεις και στα λογότυπα. Αν το πρόγραμμα περάσει στις γειτονιές, στα σχολεία και στους δημόσιους χώρους, ο Φωστηρόπουλος θα έχει πετύχει κάτι σημαντικότερο από έναν τίτλο, θα έχει μετατρέψει μια ευρωπαϊκή διάκριση σε καθημερινό πολιτικό κεφάλαιο.
Φοιτητής στα νότια, με χαρτζιλίκι… εφοπλιστή
Σύμφωνα με ανάλυση του Spitogatos Insights, η μέση ζητούμενη τιμή ενοικίασης φοιτητικής κατοικίας στα νότια προάστια διαμορφώθηκε το δεύτερο τρίμηνο του 2026 στα 13,7 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, αυξημένη κατά 5,5% σε ετήσια βάση, χωρίς κοινόχρηστα, ρεύμα, νερό και τα υπόλοιπα μικρά σοκ της ενηλικίωσης. Με απλά λόγια, ο φοιτητής μπορεί να σπουδάζει Κοινωνιολογία, αλλά οι γονείς του κάνουν διδακτορικό στην οικογενειακή οικονομία.
Η Αθηναϊκή Ριβιέρα ανεβαίνει, οι επενδύσεις προχωρούν, τα Airbnb πολλαπλασιάζονται και η ακρίβεια περνά πλέον και στα μικρά διαμερίσματα, εκεί δηλαδή όπου κάποτε έβρισκαν καταφύγιο οι νέοι. Το αποτέλεσμα είναι απλό, οι περιοχές γύρω από τα πανεπιστήμια αποκτούν τιμές παραλιακού resort, αλλά συνεχίζουν να προσφέρουν φοιτητικές κουζίνες τριών τετραγωνικών.
Την ίδια ώρα το Εθνικό Συμβούλιο Χωροταξίας προτείνει περιορισμούς στις βραχυχρόνιες μισθώσεις, ανάλογα με τη φέρουσα ικανότητα κάθε προορισμού. Οι περιορισμοί θα μπορούν να αφορούν και υφιστάμενα Airbnb, όχι μόνο νέες εγγραφές.
Δεν κατονομάζονται δήμοι των νοτίων προαστίων, αλλά η ρύθμιση αφορά ευθέως Γλυφάδα, Ελληνικό, Άλιμο και Βάρη-Βούλα-Βουλιαγμένη, όπου συγκρούονται τουριστική ανάπτυξη, στεγαστική πίεση και αντοχή υποδομών.
Μια βουτιά, τέσσερις ξαπλώστρες και… ένα καταναλωτικό δάνειο
Ακρίβειας συνέχεια. Η Αθηναϊκή Ριβιέρα απέκτησε νέο άθλημα, όχι κολύμβηση, αλλά οικογενειακό budget diving. Για να κατέβει μια τετραμελής οικογένεια οργανωμένα στη θάλασσα, χρειάζεται πλέον πετσέτες, αντηλιακό και μικρό χρηματοδοτικό πλάνο. Με είσοδο από 8 έως 12 ευρώ το άτομο και σετ ξαπλώστρας με ομπρέλα από 15 έως 40 ευρώ, πριν καν παραγγείλει κανείς νερό, καφέ ή τοστ, ο λογαριασμός μοιάζει με βραδιά στα μπουζούκια.
Με μετακίνηση, πάρκινγκ και στοιχειώδη κατανάλωση, η ρεαλιστική εκτίμηση τοποθετεί ένα συνηθισμένο οργανωμένο οικογενειακό μπάνιο στα 120 έως 150 ευρώ. Για τέσσερα μπάνια τον μήνα, μιλάμε για 480 έως 600 ευρώ, σχεδόν ένα δεύτερο ενοίκιο.
Βεβαίως υπάρχει και η ελεύθερη παραλία, αρκεί να κουβαλήσεις ομπρέλα, ψυγειάκι, καρέκλες και την υπομονή σου μέχρι να βρεις πάρκινγκ. Η θάλασσα παραμένει δημόσιο αγαθό, η πρόσβαση όμως απέκτησε τιμοκατάλογο boutique ξενοδοχείου. Κάποτε λέγαμε «πάμε για μια βουτιά». Τώρα ρωτάμε «σε πόσες άτοκες;»
Κάτω από τη χρυσόσκονη, μπαίνουν πωλητήρια
Και τέλος μια ακόμα συνέπεια της ακρίβειας που δεν πρέπει να μας ξεφύγει γιατί κάτι δεν κολλάει στην υπέροχη εικόνα των νοτίων προαστίων. Από τη μία, η Αθηναϊκή Ριβιέρα, τα ακίνητα που πωλούνται σαν να έχουν θέα στο Μονακό και οι δήμαρχοι που παρουσιάζουν κάθε πλακόστρωση ως αναπτυξιακό άλμα. Από την άλλη, μέσα σε δύο ημέρες, 27-28 Ιουλίου, πέντε λειτουργούσες μικρομεσαίες επιχειρήσεις έβαλαν πωλητήριο, ενώ αν το πάρουμε από τις 30 Μαΐου ο αριθμός εκτοξεύεται στις 37 επιχειρήσεις που πωλούνται. Καφετέριες στην Αργυρούπολη, κομμωτήριο στη Νέα Σμύρνη, κέντρο μελέτης στον Άγιο Δημήτριο και φροντιστήριο στη Βούλα. Διαφορετικοί κλάδοι, ίδιο ερώτημα: γιατί τόσοι επιχειρηματίες αναζητούν την έξοδο ταυτόχρονα;
Προφανώς, οι αγγελίες δεν αποδεικνύουν λουκέτα ούτε οικονομική κατάρρευση. Μπορεί να υπάρχουν προσωπικοί λόγοι, αλλαγές σχεδίων ή απλώς επιχειρηματικό «ξεφόρτωμα». Όμως το μομέντουμ δεν περνά απαρατήρητο. Όταν η κατανάλωση πιέζεται, τα ενοίκια ανεβαίνουν, η ενέργεια και οι μισθοί βαραίνουν και τα περιθώρια κέρδους λεπταίνουν, η βιτρίνα αρχίζει να λέει λιγότερα από το ταμείο. Το ανησυχητικό είναι ότι μιλάμε για επιχειρήσεις καθημερινής ζήτησης, όχι για πειραματικά concepts. Κάτω, λοιπόν, από τη χρυσόσκονη της Ριβιέρα, υπάρχει μια πραγματική αγορά που μετράει αποδείξεις. Και πιθανότατα αυτές δεν βγάζουν θετικό πρόσημο.
Από το υπουργείο στη Λαυρεωτική, με το βλέμμα στην κάλπη
Η επίσκεψη της Σοφίας Ζαχαράκη στη Λαυρεωτική είχε από όλα, σχολεία, στάδιο, έργα και, φυσικά, τις απαραίτητες πολιτικές φωτογραφίες. Μόνο που αυτή τη φορά ο Δημήτρης Λουκάς δεν έμεινε στο χαμόγελο και τη χειραψία. Έβαλε στο τραπέζι δύο σχολεία του προγράμματος «Μαριέττα Γιαννάκου» και 1,5 εκατ. ευρώ για το Δημοτικό Στάδιο Λαυρίου.
Με λίγα λόγια, ο δήμαρχος υποδέχθηκε την υπουργό έχοντας ήδη έτοιμο τον λογαριασμό. Και, όπως φαίνεται, το Υπουργείο Παιδείας τον πλήρωσε χωρίς πολλές γκρίνιες. Το μήνυμα προς τους υπόλοιπους δημάρχους της περιοχής ήταν μάλλον άβολο. Δεν αρκεί να ανεβάζεις φωτογραφίες με υπουργούς και να γράφεις για «εποικοδομητικές συναντήσεις». Το πραγματικό παιχνίδι παίζεται όταν η επίσκεψη αφήνει πίσω της έργα, χρηματοδοτήσεις και εργοτάξια.
Ο Λουκάς, λοιπόν, έκανε πολιτικό ταμείο. Η Ζαχαράκη έφυγε με καλές εικόνες για την προεκλογική της καμπάνια και εκείνος έμεινε και με τα χρήματα για τα σχολεία. Καθόλου κακή μοιρασιά.