Ουζερί και ψαροταβέρνες στα νότια για νόστιμα θαλασσινά

Το Μπακαλιαράκι το έχουμε γράψει. Το έχουμε ξαναγράψει. Και συνεχίζουμε να το προτείνουμε. 

Εκεί που πραγματικά ξεχωρίζει το Μπακαλιαράκι –και το έχουμε διαπιστώσει σε κάθε μας επίσκεψη– είναι στο χαρακτηριστικό «ελαφρύ τηγάνι» του. Τα καλαμαράκια έρχονται τραγανά και αέρινα, οι τηγανητές πατάτες κομμένες στο χέρι και χρυσαφένιες.  Όσο για τον μπακαλιάρο (συγχωρέστε μας, αλλά θα βάλουμε κι ένα ψάρι στο κατά τα άλλα νηστίσιμο μενού): Είναι ίσως το πιο δυνατό του πιάτο. Με τέλειο τραγανό πανάρισμα και νόστιμο -τόσο όσο αλατισμένο- εσωτερικό, είναι σίγουρα must. Θα παραγγείλεις οπωσδήποτε και τα πεντανόστιμα κολοκυθάκια ή τις γαρίδες, χόρτα και πατζάρια.

Στα μεγάλα του θετικά, ειδικά σε μέρες αιχμής, είναι η συνέπεια και η οργάνωσή τους. Έχουμε καθίσει με γεμάτο μαγαζί, με αναμονή έξω, και τα πιάτα ήρθαν γρήγορα, σωστά, χωρίς λάθη ή μπερδέματα. Το προσωπικό είναι πάντα ευγενικό, λειτουργικό, χωρίς πανικό. Και τελικά, αυτό είναι που ξεχωρίζει ένα καλό μαγαζί από ένα απλώς δημοφιλές.

Στα Άργουρα δεν πας για να χαζέψεις κατάλογο. Έχουν όλες κι όλες πέντε επιλογές. Πας για την εμπειρία και εμείς που την έχουμε ζήσει περισσότερες από μία φορές, ξέρουμε γιατί επιστρέφουμε.

Από την πρώτη στιγμή που περάσαμε την πόρτα, είχαμε την αίσθηση ότι μπήκαμε σε λαϊκή ταβέρνα της δεκαετίας του ’60. Λίγα τραπέζια, λιτός χώρος, τίποτα επιτηδευμένο. Ο κατάλογος σχεδόν συμβολικός: ντοματοσαλάτα (η πιο νόστιμη χειμωνιάτικη ντομάτα που έχουμε δοκιμάσει), ελιές, φέτα, σαλάτα λάχανο ή λάχανο-καρότο και τηγανητές γαρίδες Πλαταμώνα που είναι πραγματικά φοβερές. 

Έχουμε πετύχει μπαρμπούνια εξαιρετικά, σωστά τηγανισμένα. Έχουμε βρεθεί και σε μέρα που, λόγω κακοκαιρίας, δεν υπήρχε τίποτα άλλο πέρα από αυτά. Και πάλι, το τραπέζι στάθηκε αξιοπρεπέστατα. Το κρασί είναι δικής τους παραγωγής, το σέρβις σταθερά επαγγελματικό, οι τιμές μεν ελαφρώς τσιμπημένες, αλλά κάθε φορά φεύγουμε με εκείνη τη γνώριμη αίσθηση ότι αυτό που πληρώσαμε αντιστοιχεί στην ποιότητα που απολαύσαμε.

Ο Καπετάν Γιώργης ο Μυτιληνιός είναι η εξέλιξη μιας οικογενειακής διαδρομής που ξεκίνησε από ένα καΐκι στη Μυτιλήνη, πέρασε από ένα ψαροπωλείο στη Γλυφάδα και κατέληξε σε ένα εστιατόριο (στην ίδια περιοχή) που κρατά τις ρίζες του, αλλά δουλεύει με σύγχρονη ματιά.

Η πρώτη ύλη έρχεται καθημερινά, με σταθερές συνεργασίες από νησιά και μικρά καΐκια, και αυτό φαίνεται στο πιάτο. Το ψάρι ημέρας ψήνεται στα κάρβουνα με ακρίβεια: σωστός χρόνος, καθαρή φωτιά, καμία υπερβολή στο λάδι. Αλλά, μιας και μιλάμε για θαλασσινά, εδώ οι θαλασσινοί μεζέδες ισορροπούν ανάμεσα στην παράδοση και τη δημιουργία: όστρακα, τηγανητά καλαμαράκια και κριθαράκι με γαρίδες είναι από τις αγαπημένες μας επιλογές. Η ταραμοσαλάτα είναι σωστά δουλεμένη και τα χόρτα εποχής δεν λείπουν ποτέ από την παραγγελία.

Είναι από αυτά τα μαγαζιά που δεν θα προσέξεις ίσως με την πρώτη, αλλά τελικά θα ευχαριστηθείς και με το παραπάνω. Η βάση του μενού του είναι τα μικρά ψαράκια και τα θαλασσινά. Μιλάμε κυρίως για ψιλό ψάρι – από εκείνα που τρώγονται ολόκληρα και συνοδεύουν ιδανικά ένα ουζάκι. Δίπλα τους, μια μεγάλη γκάμα θαλασσινών, από καλαμαράκια και χταποδάκι μέχρι ψητές γαρίδες. Οι τελευταίες έρχονται μαριναρισμένες με πάπρικα, ζουμερές και αρωματικές, και κάθε φορά καταλήγουμε να «σκουπίζουμε» το πιάτο.

Στα συν τα σπιτικά ορεκτικά: μελιτζανοσαλάτα, ταραμοσαλάτα, γίγαντες, μαυρομάτικα, χόρτα. Είναι, με άλλα λόγια, από εκείνα τα τσιπουράδικα που δεν χρειάζονται «φιοριτούρες» για να σε κερδίσουν. Ξέρουν τι κάνουν, το κάνουν σταθερά καλά και σε κάνουν να επιστρέφεις – είτε είναι Καθαρά Δευτέρα είτε ένα απλό μεσημέρι που θέλεις θάλασσα στο τραπέζι σου, χωρίς υπερβολές και χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις στον λογαριασμό.

Κάθε φορά που περνάμε την πόρτα του Υπερωκεάνειον, έχουμε την ίδια αίσθηση: σαν να μπαίνουμε σε σκηνικό παλιάς ελληνικής ταινίας. Δεν είναι τυχαίο ότι πάντα μας έρχεται στο μυαλό ο Κώστας Χατζηχρήστος από το Της Κακομοίρας. Η διακόσμηση, το γυάλινο ψυγείο, οι λεπτομέρειες στους τοίχους – όλα σε βάζουν αμέσως στο κλίμα.

Το έχουμε δοκιμάσει σε διαφορετικές εποχές και ώρες. Τα τηγανητά καλαμαράκια έρχονται πάντα σε «βουναλάκι», τραγανά και σωστά τηγανισμένα, και εξαφανίζονται πριν καλά καλά κρυώσουν. Το κριθαράκι με θαλασσινά και η γαριδομακαρονάδα είναι γενναιόδωρα, σωστά δεμένα, με γεύση που θυμίζει καλοκαίρι στο νησί. Αρμυρίκια κι αμπελοφάσουλα τους σωστούς μήνες, χόρτα εποχής τους υπόλοιπους, μελιτζανοσαλάτα χειροποίητη, μια πατατοσαλάτα και το τραπέζι έκλεισε. Γιατί το Υπερωκεάνειον δεν στηρίζεται μόνο στη νοσταλγία που αποπνέει, αλλά και στη συνέπεια, στις σωστές πρώτες ύλες, στις γενναιόδωρες μερίδες, στο αίσθημα ότι τρως σε ένα μέρος που έχει πραγματική ταυτότητα. Και αυτό, τελικά, είναι που μας κάνει να επιστρέφουμε.

Δεν είναι και η πιο οικονομική επιλογή –το ξεκαθαρίζουμε από την αρχή. Ούτε είναι αυτό που θα έλεγες ψαροταβέρνα. Αλλά είναι αυθεντικό, με απλές γεύσεις και πρώτη ύλη που μιλάει από μόνη της.

Όταν ψάχνουν για καλό ψάρι στα κάρβουνα, το Babis Fish & Wine είναι σίγουρα ένα από τα μαγαζιά που επιλέγουν με κλειστά μάτια οι Βουλιώτες και οι λοιποί κάτοικοι των 3Β. Αλλά έχει και νόστιμα θαλασσινά πιάτα και μεζεδάκια, που αξίζουν από μόνα τους την επίσκεψη: Στη γαριδομακαρονάδα η σάλτσα έχει βάθος και το ζυμαρικό είναι σωστά βρασμένο, ενώ οι γαρίδες κρατούν όλη τη θαλασσινή νοστιμιά τους. Το ξυδάτο χταπόδι έρχεται μαλακό, με ωραία ισορροπία οξύτητας, ενώ τα τηγανητά καλαμαράκια είναι τραγανά απ’ έξω και τρυφερά μέσα. 

Και η αυλή είναι όμορφη και άνετη, με πολλά τραπέζια σε απόσταση μεταξύ τους, κάτι που εκτιμάς ιδιαίτερα όταν πας με παιδιά, γιατί μπορούν να κινηθούν με ασφάλεια. Δεν έχει θέα, ούτε στηρίζεται στον χώρο του και η αλήθεια είναι ότι το σέρβις μπορεί ενίοτε να είναι κάπως αργό. Έχει όμως νόστιμο, ποιοτικό φαγητό και γι’ αυτό είναι πάντα γεμάτο. 

Η Κυρά Πόπη στήνει ένα από τα πιο τίμια, value for money τραπέζια στα νότια. Βρίσκεται στο Λαγονήσι, πάνω στη Λεωφόρο Αθηνών – Σουνίου, αλλά από τη μέσα πλευρά, οπότε μη φανταστείς ένα ειδυλλιακό εστιατόριο με θέα γιατί θα απογοτευτείς. Σκέψου νόστιμο και καλό φαγητό και δεν θα χάσεις.

Ξεκινάμε σχεδόν πάντα με μεζεδάκια. Δυνατός γαύρος μαρινάτος με σκόρδο και μαϊντανό, ωραία αμυγδαλοσκορδαλιά και μελιτζανοσαλάτα που αξίζει να πάρει θέση στο τραπέζι, ακόμα κι αν έχεις ήδη παραγγείλει πολλά. Σχεδόν πάντα βρίσκεις φρέσκο ψάρι ημέρας και φανταστικό ριζότο πεσκανδρίτσας (μεγάλη μερίδα, άνετα τη μοιράζονται δύο άτομα) αλλά δεν είναι μόνο αυτά οι πρωταγωνιστές. Από τις γαρίδες tempura μέχρι το σεβίτσε καραβίδας με αβοκάντο κι από τον παστουρμά θαλασσινών μέχρι την τηγανητή καραβιδόψυχα, όλα τα νηστίσιμα είναι ένα κι ένα. Στα συν και η ποικιλία σε ούζο: τα κλασικά που όλοι ξέρουμε, αλλά και πιο ψαγμένες επιλογές από Λέσβο, όπως Γιαννατσή και Ματαρέλλη. 

Ο χώρος μέσα είναι πλέον ανακαινισμένος και πολύ προσεγμένος – αν και οι παλιοί πηγαίναμε φανατικά και πριν την ανακαίνιση. Είναι πεντακάθαρο, έχει τραπέζια και έξω (εμείς προτιμάμε μέσα), ενώ διαθέτει και parking, κάτι που στην περιοχή μετράει. Μας αρέσει επίσης ότι σου φέρνουν δικό σου μπουκαλάκι με λάδι και ξύδι, όπως παλιά. Στο τέλος, σχεδόν πάντα υπάρχει κέρασμα: έχουμε πετύχει υπέροχο ραβανί με παγωτό που έκλεισε ιδανικά το τραπέζι.

Στον Μπάρμπαγιώργη πηγαίνεις όταν θέλεις κλασική ψαροταβέρνα, χωρίς περιττές παρεμβάσεις. Τα αχνιστά μύδια είναι από τα πιάτα που ανοίγουν ιδανικά την όρεξη, με ζωμό που ζητάει ψωμί για «βούτηγμα». Οι γαρίδες σαγανάκι έρχονται δεμένες σε σάλτσα ντομάτας όσο πρέπει πικάντικη, ενώ η γαριδομακαρονάδα είναι από εκείνες τις γενναιόδωρες μερίδες που φτάνουν στο κέντρο του τραπεζιού και εξαφανίζονται γρήγορα.

Το φρέσκο ψάρι ημέρας ψήνεται στα κάρβουνα, τα τηγανητά καλαμαράκια κρατούν σωστό χρώμα και τραγανή υφή, χωρίς βαριά επίγευση. Είναι κουζίνα που στηρίζεται στη φρεσκάδα και στην απλότητα – σε γεύσεις γνώριμες, που θυμίζουν ελληνικό καλοκαίρι δίπλα στο κύμα.

Το Κύμα είναι από τα ταβερνάκια που απλώνονται στη σειρά στην Παλαιά Φώκαια και που, αν έχεις μεγαλώσει με κυριακάτικα τραπέζια δίπλα στη θάλασσα, θα σου ξυπνήσει κάτι γνώριμο. Το «main» μαγαζί βρίσκεται απέναντι από τον δρόμο, αλλά έχει τραπέζια και προς τη θάλασσα. Αν πετύχεις μπροστινό, η αίσθηση είναι σχεδόν σαν να είσαι εν πλω. Το έχουμε επιλέξει και για μεγάλες παρέες – είναι άνετο, λειτουργικό και 100% kids friendly, χωρίς άγχος.

Η κουζίνα είναι παραδοσιακή και έχει «από όλα». Το ψωμί που φέρνουν στην αρχή είναι από αυτά που σε βάζουν σε πειρασμό να ζητήσεις δεύτερο καλάθι. Αξίζει να παραγγείλεις χόρτα εποχής και καβουροσαλάτα, ενώ το χύμα κρασί είναι τίμιο και ταιριάζει ιδανικά με το τραπέζι. Αυτό όμως που το ξεχωρίζει πραγματικά –και το έχουμε συζητήσει πολλές φορές φεύγοντας– είναι ότι κρατάει καλές τιμές για αυτό που προσφέρει. Σε μια εποχή που το ψάρι και τα θαλασσινά, ειδικά στην “Αθηναϊκή Ριβιέρα”, έχουν γίνει σχεδόν πολυτέλεια, το Κύμα παραμένει μια καλή, value for money επιλογή. 

Extra tip, για όσους δεν έρθουν εδώ μόνο για τα θαλασσινά: Το φρέσκο ψάρι με λαδολέμονο το φέρνουν άψογα ξεκοκαλισμένο – λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά όταν θες να το απολαύσεις χωρίς ταλαιπωρία.

Στο Θεόδωρος και Ελένη έχουμε πάει μετά από μπάνιο, με αλάτι ακόμα στα μαλλιά, αλλά και ανοιξιάτικα μεσημέρια Σαββατοκύριακου – και ένα έχουμε να σου πούμε: κάθε φορά ξεκινάμε με τα μύδια. Έρχονται αχνιστά, λουσμένα σε εκείνη τη βελούδινη σάλτσα φέτας που έχει γίνει σήμα κατατεθέν τους. Από εκείνα τα πιάτα που σε κάνουν να αφήσεις για λίγο το πιρούνι και να χρησιμοποιήσεις τα χέρια – γιατί δεν γίνεται να τα απολαύσεις και αλλιώς.

Από εκεί και πέρα, το τραπέζι στρώνεται με σαλάτες και πιάτα για τη μέση, χωρίς περιττές υπερβολές – χόρτα εποχής, ντοματοσαλάτα και κλασικούς θαλασσινούς μεζέδες. Οι μερίδες είναι σταθερά γενναίες, από εκείνες που μοιράζονται εύκολα. Η διαδρομή μέχρι εδώ είναι επίσης υπέροχη, ενώ το Σούνιο και ο Ναός του Ποσειδώνα απέχουν λιγότερο από 10 λεπτά.

Φτάνουμε λοιπόν στο Σούνιο και το προσπερνάμε: Πέντε λεπτά οδήγησης από τον Ναό του Ποσειδώνα, το Vallis Syrtaki είναι από εκείνα τα μέρη που συνδυάζουν θέα και ουσία. Το έχουμε επιλέξει με αφορμή βόλτα στο Σούνιο, αλλά και στοχευμένα μόνο για φαγητό – και στις δύο περιπτώσεις επιβεβαίωσε τη φήμη του.

Η ιστορία του ξεκινά το 1966 και παραμένει οικογενειακή υπόθεση μέχρι σήμερα. Ψήνουν ψάρι στα κάρβουνα αλλά σερβίρουν και θαλασσινά που ξεφεύγουν από τα τετριμμένα: μύδια σε σάλτσα σαφράν, γαύρο ceviche, κρασάτο χταπόδι με μάραθο και σκόρδο. Έχουμε δοκιμάσει και τα risotto τους με καλαμάρι και μελάνι σουπιάς, που μας άρεσε πολύ. Η θέα φυσικά παίζει τον ρόλο της – ειδικά όταν κάθεσαι σε τραπέζι που «αγκαλιάζει» το απέραντο γαλάζιο. Το περιβάλλον είναι πιο προσεγμένο από μια απλή ψαροταβέρνα, χωρίς να χάνει τη ζεστασιά του.