«Κάτσε να τα πούμε» με τον Νίκο Μίχαλο: Παγκόσμιοι πρωταθλητές, έξοδοι στα νότια και η Αττική στις φλόγες
Ο Νίκος Μίχαλος ανοίγει κάθε Δευτέρα τη συζήτηση για όσα έγιναν την εβδομάδα που πέρασε. Αυτή τη Δευτέρα, η κουβέντα έχει την υποδοχή των χρυσών διεθνών του πόλο, εξόδους για φαγητό στα νότια, αλλά και την απογοήτευση για τις φωτιές που καίνε ξανά την Αττική.
- 03/08/2026 09:22
Άλλη μία εβδομάδα πέρασε και, αν μας ρωτούσε κάποιος τι προλάβαμε να κάνουμε, θα χρειαζόταν καφέ, χαρτί και ίσως έναν δικηγόρο για να πιστέψει τη λίστα. Ξεκινήσαμε με το καλοκαιρινό γεύμα της FMN στον Αστακό, όπου τα γέλια ξεπέρασαν κατά πολύ τις επαγγελματικές συζητήσεις – στο 3ο ποτήρι είχαμε ήδη ξεχάσει ποιος είναι manager και ποιος απλά φωνάζει πιο δυνατά. Έτσι θυμηθήκαμε γιατί οι καλύτερες ομάδες χτίζονται μακριά από το γραφείο (και κοντά σε καλό τσίπουρο). Λίγες ώρες μετά ήμασταν στο αεροδρόμιο να υποδεχτούμε την Εθνική Πόλο Ανδρών, παγκόσμιους πρωταθλητές – περήφανοι σαν να είχαμε παίξει κι εμείς, έστω κι αν το μόνο «πόλο» που ξέρουμε είναι το μπλουζάκι.
Μέσα στην εβδομάδα είδαμε το ντοκιμαντέρ του Netflix για τον Ράφα Ναδάλ, που μας θύμισε ότι πίσω από κάθε επιτυχία κρύβονται αμέτρητες θυσίες. Ο Teddy πέρασε από τα χέρια της Βαρβάρας στο Pets & Cups και βγήκε πιο περιποιημένος και μοντέλο ενώ εμείς συνεχίσαμε τις «υποχρεώσεις» μας παίζοντας padel με πελάτες και φίλους. Το σκορ δεν έχει σημασία πια – έχει σημασία μόνο ποιος θα πληρώσει το γήπεδο μετά.
Το Σάββατο επισκεφθήκαμε τη Μιρκέτα, που έφερε στον κόσμο το μωρό της, και χαρήκαμε βλέποντας τον Στέφανο Καπίνο στον πιο όμορφο ρόλο της ζωής του – αυτόν του πατέρα, ρόλος στον οποίο δεν χρειάζεται καν προπόνηση για να είναι κανείς πρωταθλητής. Μετά, φάγαμε υπέροχα στον Άσωτο με σφυρίδα που θα θυμόμαστε.
Βρήκαμε χρόνο και για μια νέα σειρά, το The Bombing of Pan Am 103, που είναι κορυφή, παραλάβαμε το καινούργιο iPad, και αφήσαμε την Αγγελική να κάνει το… απαραίτητο μεροκάματο μέχρι να το σετάρει όπως πρέπει – γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε, όλοι ξέρουμε ποιος θα το ρωτάει «Αγγελική, πώς κάνω…» τις επόμενες δύο εβδομάδες.
Και ενώ η εβδομάδα ήταν γεμάτη όμορφες στιγμές, δεν μπορούσε να μη μας στεναχωρήσει η εικόνα της Αττικής να καίγεται ξανά. Μακάρι κάποια στιγμή να μη θεωρούμε φυσιολογικό να ζούμε κάθε καλοκαίρι με την ίδια αγωνία και την ίδια θλίψη.
Γιατί ας το πούμε καθαρά: όποιος βάζει φωτιά στα δάση της Αττικής δεν είναι «άγνωστος δράστης», είναι κότα. Καίει δέντρα που δεν φύτεψε, σπίτια που δεν έχτισε, ζωές που δεν γνώρισε ποτέ, και το μόνο που αφήνει πίσω του είναι στάχτη και μια απορία: πόσο άδειος πρέπει να είναι κανείς για να θεωρεί τη φωτιά λύση ή κέρδος; Κι όσο εμείς θρηνούμε βουνά που δεν θα ξαναδούμε πράσινα στη ζωή μας, κάποιοι μετράνε τετραγωνικά μέτρα και οικόπεδα. Η φωτιά δεν έχει ιδεολογία, έχει όμως πάντα κάποιον από πίσω – και είναι καιρός να σταματήσουμε να μιλάμε για «τραγωδία» και να αρχίσουμε να μιλάμε για ευθύνη, σύλληψη και τιμωρία, πριν η Αττική μείνει μόνο σε παλιές φωτογραφίες.
Η ζωή, τελικά, είναι όλα αυτά μαζί. Γέλια, δουλειά, φίλοι, επιτυχίες, νέες ζωές, καλό φαγητό, μικρές χαρές – και μερικά iPad που περιμένουν ακόμα να σεταριστούν.