Καρέκλες για λίγους, λακκούβες για όλους και ψηφιακά περιστέρια στον Νότιο Τομέα
Την ώρα που η κυβέρνηση μεγαλώνει το τραπέζι του ΥΠΕΞ για να χωρέσει ο «ξάδελφος» και το ΠΑΣΟΚ ψάχνει καρέκλα για τρεις στον Νότιο Τομέα, οι δήμαρχοι παρακαλάνε για ένα κλικ στο gov.gr, αλλά ο νικητής τελικά θα αναδειχθεί από τα αυτονόητα.
- 13/06/2026 09:31
Στην Καλλιθέα, η Θησέως δεν είναι απλώς μια λεωφόρος. Είναι καθημερινό τεστ αντοχής για οδηγούς, πεζούς, διανομείς και νεύρα. Το σοβαρό τροχαίο με τον 60χρονο διανομέα ήρθε να θυμίσει κάτι που όλοι ξέρουν, αλλά κανείς δεν θέλει να συζητά μέχρι να ακουστεί σειρήνα: η πόλη κινείται συχνά στο όριο. Η Τροχαία αναζητά τώρα από τις κάμερες ποιος πέρασε με κόκκινο. Σωστά. Μόνο που το θέμα δεν τελειώνει εκεί. Τα φανάρια, οι διασταυρώσεις-καρμανιόλες, η ταχύτητα, η πίεση του μεροκάματου στους διανομείς και η χαμηλή κουλτούρα οδικής ασφάλειας είναι κομμάτια της ίδιας ιστορίας. Και στα αυτοδιοικητικά πηγαδάκια της Καλλιθέας ήδη ακούγεται ότι η κουβέντα δεν μπορεί να εξαντλείται σε δελτία Τύπου.
Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, στον Άγιο Δημήτριο, το τραγικό δυστύχημα με θύμα έναν 57χρονο υπάλληλο στην καθαριότητα την ώρα που πήγαινε προς τη δουλειά του τα ξημερώματα, άνοιξε ακόμη πιο βαριά συζήτηση. Η απόφαση να καλυφθεί η κηδεία με δημοτική δαπάνη ήταν η ελάχιστη ανθρώπινη κίνηση. Όμως δεν αρκεί. Το πολιτικό συμπέρασμα είναι απλό και άβολο: οι δήμοι των νοτίων προαστίων δεν θα κριθούν μόνο από αναπλάσεις, πεζοδρόμους και φωτογραφίες εγκαινίων. Θα κριθούν από το αν μπορούν να κάνουν την πόλη ασφαλή για όλους, στον βαθμό τουλάχιστον που τους αναλογεί η ευθύνη. Φυσικά, η Πολιτεία έχει κι εδώ τα πρωτεία.
Νότιος Τομέας ΠΑΣΟΚ:Τρεις φιλοδοξίες, μία καρέκλα
Στον Νότιο Τομέα το ΠΑΣΟΚ δεν ψάχνει απλώς ψήφους, ψάχνει τον καθρέφτη του. Και, όπως συμβαίνει με όλους τους καθρέφτες, άλλο δείχνουν στο φως και άλλο στα παρασκήνια. Η Άννα Διαμαντοπούλου φέρνει το βάρος της θεσμικής μνήμης, εκείνης της εκσυγχρονιστικής γραμμής που το κόμμα άλλοτε τίμησε και άλλοτε ξόρκισε. Ο Παύλος Χρηστίδης παίζει το χαρτί της κοινοβουλευτικής καθημερινότητας, της τηλεοπτικής ετοιμότητας και της νεότερης γενιάς που δεν σκοπεύει να παραχωρήσει χώρο χωρίς μάχη. Η Τόνια Αντωνίου θυμίζει ότι στην πολιτική τα δίκτυα δεν πεθαίνουν, απλώς περιμένουν την κατάλληλη κάλπη. Το ενδιαφέρον είναι ότι και οι τρεις χωρούν στο ίδιο αφήγημα, αλλά δύσκολα στην ίδια πολιτική φωτογραφία. Αν το ΠΑΣΟΚ ανέβει, ο Νότος γίνεται εργαστήριο επιστροφής. Αν μείνει στάσιμο, γίνεται κομματικό δωμάτιο με τρεις πόρτες και μία καρέκλα. Όσον αφορά τώρα τις φήμες για κρυφές δημοσκοπήσεις και διαφορές στατιστικού λάθους να θυμίσουμε ότι στον πόλεμο, στις εκλογές και στον έρωτα δεν υπάρχει αλήθεια παρα μόνο φήμες και παραπλάνηση.Την Κυριακή των εκλογών ξυρίζουν τον γαμπρό, ή φτιάχνουν το μαλλί της νύφης.
Το επιτελικό κράτος βρήκε και τέταρτη καρέκλα
Η πρόσφατη παρέμβαση του Παύλου Χρηστίδη στη Βουλή είχε κάτι από μικρό μάθημα σημειολογίας του επιτελικού κράτους. Υπάρχει νόμος, υπάρχει όριο, υπάρχουν τρεις θέσεις στο Υπουργείο Εξωτερικών. Και υπάρχουν ήδη τρία πρόσωπα: Λοβέρδος, Παπαδοπούλου, Θεοχάρης. Άρα, με την παλιά, βαρετή λογική της αριθμητικής, ο κ. Χατζηβασιλείου δεν χωράει ως νέος υφυπουργός Εξωτερικών για τα θέματα με τη ΕΕ και την επερχόμενη προεδρία της χώρας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το δεύτερο εξάμηνο του 2027. Αλλά εδώ μπαίνει η κυβερνητική ευρηματικότητα. Αφού δεν μας ενδιαφέρει να μικρύνει ο αριθμός των προσώπων, μεγαλώνουμε τον αριθμό των καρεκλών. Το τρία γίνεται τέσσερα με μεταμεσονύχτια τροπολογία, σαν να πρόκειται για παιδικό τραπέζι όπου πάντα προσθέτουμε ένα σκαμπό για τον ξάδελφο που ήρθε απρόσκλητος. Και έτσι, το επιτελικό κράτος αποδεικνύει την ανώτερη τέχνη του: όταν ο νόμος δεν χωράει την πολιτική ανάγκη, τόσο το χειρότερο για τον νόμο. Τάξη, αλφάδι και λίγο λάστιχο.
Ο ανεξάρτητος που περιμένει στάση
Ο Νίκος Βρεττός, ως ανεξάρτητος πλέον βουλευτής του Β3 Νοτίου Τομέα, θυμίζει πολιτικό επιβάτη που έχει βγει στην αποβάθρα, αλλά ακόμη δεν έχει αποφασίσει ποιο τρένο θα πάρει. Προς το παρόν κρατάει την έδρα, κρατάει αποστάσεις και κυρίως κρατάει ανοιχτές πόρτες. Άλλοτε αφήνει να φανεί μια παλιά νεοδημοκρατική νοσταλγία, άλλοτε πατάει σε πιο πατριωτικό αντισυστημικό λεξιλόγιο, σαν να δοκιμάζει παπούτσια πριν μπει στο μαγαζί. Βεβαίως, όλα αυτά θέλουν επιφυλάξεις. Δεν υπάρχει επίσημη μεταγραφή, ούτε καθαρή δήλωση κατεύθυνσης. Υπάρχει μόνο το πολιτικό ένστικτο που λέει ότι δύσκολα θα κινηθεί αριστερά ή προς το Κέντρο. Το ερώτημα είναι αν θα επιστρέψει «σπίτι» ή αν θα ψάξει νέο δεξιό διαμέρισμα. Μέχρι τότε, κάνει το πιο ασφαλές: περιμένει να ανέβει η τιμή του ενοικίου.
Η κάλπη του gov.gr και τα ταχυδρομικά περιστέρια
Πήραν φωτιά τα τηλέφωνα, τα Messenger, WhatsApp, Viber, μέχρι και τα ταχυδρομικά περιστέρια, για να ψηφίσουν όλοι οι δημότες σε κάθε δήμο της χώρας ενόψει της νέας αξιολόγησης των δημοσίων υπηρεσιών από πολίτες μέσω του gov.gr. Και η κινητοποίηση αυτή γίνεται διότι το περσινό πάθημα πρέπει να γίνει μάθημα: 64.789 πολίτες συμμετείχαν στην διαδικασία, σε μια χώρα που, όταν θέλει να αυτοσαρκαστεί, λέει πως έχει έντεκα εκατομμύρια γνώμες, έντεκα εκατομμύρια ειδικούς και έντεκα εκατομμύρια αγανακτισμένους στα καφενεία, αλλά όταν έρχεται η ώρα να πατήσει ένα κουμπί αξιολόγησης, ξαφνικά παθαίνει ψηφιακή σεμνότητα.
Και εδώ είναι το ωραίο: την ώρα που η χώρα πανηγυρίζει, δικαίως σε αρκετά σημεία, για το gov.gr, τα wallet, τις υπεύθυνες δηλώσεις, τα πιστοποιητικά και την ψηφιακή επανάσταση χωρίς ουρά στο ΚΕΠ, η συμμετοχή στην αξιολόγηση του Δημοσίου έμοιαζε πέρυσι με συνέλευση πολυκατοικίας Αύγουστο μήνα. Όλοι έχουν άποψη για τον δήμο, για τις λακκούβες, για τα σκουπίδια, για τα πεζοδρόμια, για το παρκάρισμα, για το φως που δεν ανάβει και το κλαδί που δεν κόβεται. Αλλά όταν το ΥΠΕΣ άνοιξε την κάλπη της καθημερινότητας, οι περισσότεροι είπαν: «Άστο, θα το γράψω στο Facebook».
Φέτος, λοιπόν, οι δήμοι δεν θα αφήσουν τίποτα στην τύχη. Θα δούμε ευγενικές υπενθυμίσεις, πατριωτικές εκκλήσεις, ψηφιακές καμπάνιες, ίσως και δήμαρχο σε story να λέει: «Μπείτε, αξιολογήστε, είναι για το καλό της πόλης». Διότι άλλο πράγμα η αξιολόγηση, κι άλλο να σου βγει ο γείτονας πρώτος και να σε κοιτάζει από το βάθρο. Και επειδή μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα, αυτή του ευρύτερου δημοσίου, η κινητοποίηση των δημάρχων που έχουν κίνητρο – σε αντίθεση με το υπόλοιπο δημόσιο που δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με τους πολίτες πέραν της γραφειοκρατικής – γεννά ελπίδα για μια αξιοπρεπή συμμετοχή και άρα ένα αξιοπρεπές μήνυμα αποτελέσματος.
Αποτελέσματα δήμων Νοτίου Τομέα με βάση την περσινή διαδικασία
Γλυφάδα: Καθαρός leader της περσινής αξιολόγησης. Ξεχώρισε σε ψηφιακές υπηρεσίες, οδικό δίκτυο, κοινωνικές δομές, ΚΑΠΗ, πράσινο, παιδικές χαρές και αδέσποτα. Φέτος παίζει άμυνα πρωτιάς.
Άλιμος: Ισχυρός διεκδικητής. Πολύ καλή εικόνα σε ηλεκτροφωτισμό, καθαριότητα, ανακύκλωση, κοινωνικές υπηρεσίες και δημοτική συγκοινωνία. Έχει αφήγημα αποτελεσματικότητας.
Ελληνικό – Αργυρούπολη: Σταθερά ψηλά, με δυνατά χαρτιά τη δημοτική συγκοινωνία, το πράσινο, τις παιδικές χαρές και τις ψηφιακές υπηρεσίες. Θα κριθεί με βάση τις αυξημένες προσδοκίες της ανάπτυξης.
Παλαιό Φάληρο: Καλή, αλλά όχι ηγετική παρουσία. Εμφανίζεται σε οδικό δίκτυο, ηλεκτροφωτισμό, πράσινο και παιδικές χαρές. Θέλει πιο καθαρό αφήγημα υπεροχής.
Μοσχάτο – Ταύρος: Περιορισμένη παρουσία, κυρίως σε οδικό δίκτυο, παιδικές χαρές και δημοτική συγκοινωνία. Ρίσκο η χαμηλή ορατότητα.
Νέα Σμύρνη: Χαμηλή παρουσία, με εμφανίσεις σε ΚΑΠΗ, συγκοινωνία και αδέσποτα. Η καθημερινότητα είναι το κρίσιμο πεδίο.
Καλλιθέα, Άγιος Δημήτριος, Δάφνη – Υμηττός: Δεν ξεχώρισαν στα δημοσιευμένα top-20. Αυτό δεν σημαίνει αποτυχία, αλλά πολιτικά δείχνει ανάγκη ισχυρότερης κινητοποίησης και καλύτερης τεκμηρίωσης έργου.
Ελληνικό- Αργυρούπολη: Εθνική στρατηγική των 3 λεπτών για τις καλοκαιρινές πυρκαγιές
Στον Υμηττό, η φωτιά δεν πρόλαβε να γίνει είδηση τρόμου. Έγινε είδηση ετοιμότητας. Και αυτό, στην πολιτική προστασία, είναι η διαφορά ανάμεσα στο «τρέχουμε πίσω από την καταστροφή» και στο «έχουμε χτίσει μηχανισμό πριν χρειαστεί». Ο Δήμος Ελληνικού – Αργυρούπολης αντέδρασε ακαριαία και έσβησε τη φωτιά σε τρία λεπτά, όχι επειδή έτυχε, αλλά επειδή υπάρχει οργάνωση, βάρδιες, πυροφυλάκιο, εθελοντές, οχήματα, υδροφόρα και διοίκηση που λειτούργησαν σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Ήταν η καλύτερη απόδειξη ότι στο Ελληνικό και την Αργυρούπολη η Πολιτική Προστασία δεν είναι λόγια στα χαρτιά και εποχικές φωτογραφίες, αλλά ένα σύστημα που δουλεύει στην πράξη.
Και εδώ είναι που το πράγμα αποκτά πραγματικό ενδιαφέρον. Ο Γιάννης Κωνσταντάτος δεν έγινε ξαφνικά “δήμαρχος της ετοιμότητας” από τη μια μέρα στην άλλη. Χρόνια τώρα χτίζει ένα συγκεκριμένο μοντέλο για την προστασία του Υμηττού, το οποίο πλέον έχει ξεπεράσει τα σύνορα του δήμου του. Μέσα από το Ελληνικό Δίκτυο Ανθεκτικών Πόλεων, αυτό που ξεκίνησε ως τοπικό στοίχημα, έφτασε να γίνει πρόταση για κυβερνητική πολιτική. Είναι μάλιστα εντυπωσιακό ότι το Δίκτυο (ΕΛΔΑΠ) παρουσίασε πριν από μερικούς μήνες στο Μέγαρο Μαξίμου, σε σύσκεψη υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ένα πλήρες, έτοιμο σχέδιο δράσης για όλη την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ένα πλάνο που περιλαμβάνει τοπικά κέντρα κρίσεων, ψηφιακή καταγραφή εθελοντών και μέσων, έξυπνα συστήματα, εκπαίδευση και ένα Παρατηρητήριο Πολιτικής Προστασίας.
Με απλά λόγια: αυτό που πέτυχε στον Υμηττό αρχικά μέσω ΣΠΑΥ, προτείνεται τώρα ως οδηγός για όλη τη χώρα. Και αυτό είναι το μεγάλο κέρδος. Ότι η Αυτοδιοίκηση σταματά να είναι ο “φτωχός συγγενής” που ζητάει απλώς κονδύλια και βγαίνει μπροστά, δίνοντας έτοιμες λύσεις. Αντιπαραβολικά ωστόσο, και επειδή ο Υμηττός είναι μεγάλος ορεινός όγκος με πολλές δημοτικές αρχές να τον “προστατεύουν” είναι χρήσιμο κάποιος φορέας να κάνει μια περαντζάδα στο βουνό που από ό,τι φαίνεται έχει πολλές περιοχές “ζούγκλα” από κλαδιά που δεν καθαρίστηκαν. Οσονούπω έρχεται το πιο βαρύ μετεωρολογικό φαινόμενο Ελ Νίνιο, με πολλούς καύσωνες διαρκείας, όπως λένε οι μετεωρολόγοι και καλό είναι να έχουν όλοι οι δήμοι την αντίστοιχη ετοιμότητα 3 λεπτών.
Η Νέα Σμύρνη ανάμεσα στον οδοστρωτήρα και τον κάδο
Το να στρώνει δρόμους ένας δήμος, όπως κάνει τώρα η Νέα Σμύρνη, είναι το αυτονόητο. Τα κονδύλια μάλιστα, 800 χιλιάδες από το Ταμείο Ανάκαμψης και 1 εκατομμύριο από ίδιους πόρους, δείχνουν μια σοβαρή προσπάθεια που θα δώσει ανάσα στην καθημερινότητα. Όμως, η πραγματική σχέση του δημότη με την πόλη του δεν κρίνεται στα μεγάλα budget, αλλά στις μικρές λεπτομέρειες. Γιατί η καινούργια άσφαλτος είναι καλή, αλλά αν για να φτάσεις εκεί πρέπει να περάσεις μέσα από το κομφούζιο του Night Run, να ισορροπήσεις σε χαλασμένα πεζοδρόμια και να παρακαλάς με emails για έναν σπασμένο κάδο, η ικανοποίηση πάει περίπατο. Οι παρεμβάσεις είναι απαραίτητες. Το στοίχημα όμως είναι να μη «νεκρώνει» η πόλη την ώρα που γίνονται.
Το αυτονόητο που έγινε έργο στη Γλυφάδα
Η Γλυφάδα, από την άλλη, επιχειρεί να βάλει τάξη σε ένα από τα πιο εκνευριστικά φαινόμενα της αστικής καθημερινότητας: το γνωστό «ράβε-ξήλωνε» στους δρόμους. Ο Δήμος προχωρά σε εκτεταμένο πρόγραμμα ασφαλτοστρώσεων, αλλά αυτή τη φορά με διαφορετική λογική. Πριν πέσει η άσφαλτος, προηγείται συντονισμός με Φυσικό Αέριο, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΔΔΗΕ και παρόχους οπτικών ινών, ώστε να ολοκληρώνονται πρώτα οι εργασίες δικτύων και να μη σκάβεται ξανά ο ίδιος δρόμος λίγες εβδομάδες μετά. Το μοντέλο εφαρμόστηκε ήδη πιλοτικά στην οδό Ιθάκης, όπου έγιναν 42 νέες συνδέσεις φυσικού αερίου πριν από την ασφαλτόστρωση. Έργα ολοκληρώθηκαν στην οδό Τσιτσάνη, ενώ ακολουθεί τμήμα της Λαζαράκη και παρεμβάσεις στην Άνω Γλυφάδα. Το ενδιαφέρον εδώ δεν είναι μόνο η άσφαλτος. Είναι ο προγραμματισμός. Αν πετύχει, μιλάμε για αυτονόητη αλλά σπάνια διοικητική σοβαρότητα.
Όταν η ευεργεσία γίνεται πολιτικό πρόβλημα
Στο Παλαιό Φάληρο η υπόθεση της δωρεάς των 301.140 ευρώ για το 7ο Δημοτικό είναι από εκείνες που δείχνουν πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στην ευεργεσία και στην πολιτική καχυποψία. Διότι, κατ’ αρχάς, κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να υποτιμήσει μια παρέμβαση που ενισχύει σχολική υποδομή χωρίς άμεση επιβάρυνση του δημοτικού ταμείου. Τα σχολεία έχουν ανάγκες, οι δήμοι έχουν περιορισμένους πόρους και οι δωρεές, όταν είναι καθαρές, μπορούν να λύνουν προβλήματα. Αλλά η αυτοδιοίκηση δεν λειτουργεί με βάση τις προθέσεις. Λειτουργεί με βάση κανόνες, διαφάνεια και ίση μεταχείριση. Γι’ αυτό και η καταγγελία της αντιπολίτευσης περί πενταετούς προνομιακής χρήσης σχολικού χώρου δεν μπορεί να απαντηθεί με γενικόλογες αναφορές στο «καλό του σχολείου». Χρειάζεται καθαρή εξήγηση: ποιος δίνει, τι παίρνει, ποιος αποφάσισε και με ποιους όρους. Το αρνητικό σήμα της αντιπολίτευσης δείχνει ότι η υπόθεση έχει ήδη φύγει από το επίπεδο της απλής γκρίνιας. Έχει γίνει πολιτική αντιπαράθεση. Και όταν μια δωρεά χρειάζεται απολογητικό υπόμνημα, τότε κάτι δεν επικοινωνήθηκε σωστά, ή κάτι δεν σχεδιάστηκε σωστά.
Τα Ποσειδώνια ως business test για τη Ριβιέρα
Τα Ποσειδώνια 2026 μπορεί να ολοκληρώθηκαν στις 5 Ιουνίου, όμως ο απόηχός τους, όπως καταγράφηκε στον απολογισμό της 7ης Ιουνίου, έχει σαφές επιχειρηματικό βάρος για ολόκληρη τη νο Αθήνα. Με περισσότερους από 35.000 επισκέπτες και 2.200 εκθέτες, η διοργάνωση δεν ήταν απλώς μια μεγάλη ναυτιλιακή έκθεση. Ήταν μια διεθνής πλατφόρμα συμφωνιών, επαφών, στρατηγικών συζητήσεων και υψηλής κατανάλωσης. Το ενδιαφέρον για τα νότια προάστια είναι ότι τα Ποσειδώνια δεν έμειναν μέσα στα όρια του εκθεσιακού κέντρου.
Το επίσημο πρόγραμμα έδειξε καθαρά τη διάχυση της διοργάνωσης στο παραλιακό μέτωπο: Posidonia Cup στον Φαληρικό Όρμο, Golf Tournament στο Γκολφ Γλυφάδας, Shipsoccer στο Star Sport Club Βούλας. Δηλαδή η ναυτιλιακή εβδομάδα ενεργοποίησε χώρους, υπηρεσίες και επιχειρήσεις που συνδέονται με τη φιλοξενία, την εστίαση, τις μετακινήσεις, τα αθλητικά events και το premium lifestyle. Αυτό είναι το σημείο που πρέπει να προσέξουν οι δήμοι της Ριβιέρας. Τα Ποσειδώνια δεν είναι μόνο υπόθεση της ναυτιλίας. Είναι υπόθεση τοπικής οικονομίας. Φέρνουν επισκέπτες υψηλού εισοδήματος, εταιρικές αποστολές, διεθνή κοινότητα και ανάγκη για ποιοτικές υπηρεσίες.
Η Νότια Αθήνα έχει μπροστά της μια ευκαιρία: να μετατρέψει τέτοια μεγάλα events σε σταθερό μηχανισμό ανάπτυξης. Όχι περιστασιακά, όχι πρόχειρα, αλλά με σχέδιο. Και σίγουρα με καλύτερες υποδομές και καλύτερη διαχείριση της απίστευτης κυκλοφοριακής συμφόρησης που φέρνουν τέτοιες διοργανώσεις..
Σαρωνικός: Πρώτα αποχέτευση, μετά ανάπτυξη
Η περιβαλλοντική αδειοδότηση για το αποχετευτικό δίκτυο του Δήμου Σαρωνικού, με τα λύματα να οδηγούνται στο ΚΕΛ Κορωπίου, είναι μια είδηση που μπορεί να μην έχει τη λάμψη μιας μαρίνας, έχεις όμως την ουσία της ανάπτυξης: υποδομή. Διότι πριν μιλήσουμε για τουρισμό, κατοικίες, επιχειρήσεις, παραλιακή αναβάθμιση και real estate, πρέπει να απαντήσουμε στο απλό ερώτημα: λειτουργεί η πόλη; Χωρίς αποχέτευση, όλα τα υπόλοιπα είναι ωραίες μακέτες πάνω σε αδύναμο υπόβαθρο. Το νέο πάρκο στην πλατεία Γεωργίου Γαλάνη στη Σαρωνίδα συμπληρώνει την εικόνα. Πράσινο, αναψυχή, δημόσιος χώρος. Καλά και απαραίτητα. Αλλά το μεγάλο νέο είναι το υπόγειο, όχι το εμφανές. Η ανάπτυξη δεν ξεκινά πάντα από αυτά που φαίνονται. Συχνά ξεκινά από τους σωλήνες.