Παναγιώτης Αντωνιάδης: Από τη μεταμόσχευση ήπατος στο παγκόσμιο ρεκόρ βάδην στα 73 του
Υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση ήπατος το 2007. Το 2025 κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 5 χιλιόμετρα βάδην στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μεταμοσχευμένων. Ο Παναγιώτης Αντωνιάδης, που προπονείται καθημερινά στη Γλυφάδα, αφηγείται πώς η ανάρρωση και ο στίβος έγιναν η διαδρομή που τον οδήγησε σε αυτόν τον «άθλο», στα 73 του χρόνια.
- 02/01/2026, 10:31
Όταν ο Παναγιώτης Αντωνιάδης υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση ήπατος το 2007, η προτεραιότητά του ήταν μία: να ζήσει. Δεκαοκτώ χρόνια μετά, όχι μόνο ζει, αλλά στα 73 του κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 5 χιλιόμετρα βάδην, στην κατηγορία 70-79 ετών μεταμοσχευμένων αθλητών, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μεταμοσχευμένων που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Αύγουστο στη Δρέσδη.
Σήμερα μιλάει για την πορεία της ανάρρωσής του, την επιστροφή στον αθλητισμό και το πώς μια «δεύτερη ζωή» μπορεί να αποκτήσει πραγματικό νόημα όταν συνδέεται με στόχους, με πειθαρχία. Ο στίβος δεν αποτέλεσε για εκείνον απλώς μια δραστηριότητα, αλλά ένα πλαίσιο που επανακαθόρισε την καθημερινότητά του, τον τρόπο που λειτουργεί, σκέφτεται και φροντίζει τον εαυτό του. Και αυτό, όπως λέει, έκανε τη διαφορά.
Η διάγνωση και το χειρουργείο
Η διάγνωση έδειξε «κρυψιγενή κίρρωση». Δεν υπήρχε σαφής αιτία, υπήρχε όμως ξεκάθαρη κατάληξη αν δεν έβρισκε μόσχευμα. «Ήμουν σε πολύ κακή κατάσταση», λέει. Έμεινε στη λίστα μόλις μία εβδομάδα – μια συγκυρία που σήμερα αναγνωρίζει ως καθοριστική, αφού εκείνη την περίοδο πραγματοποιούνταν λίγες μεταμοσχεύσεις ήπατος. Βρέθηκε στο σωστό νοσοκομείο (το Λαϊκό), στο σωστό χρονικό παράθυρο, με σωστό μόσχευμα. «Ήμουν τυχερός, πήγε καλά».
Η επέμβαση έγινε το 2007 και ο Παναγιώτης δεν κρύβει ότι η πρώτη περίοδος ήταν αβέβαιη. Δεν μιλά για μια ομαλή επάνοδο. Η ενέργειά του δεν ήταν δεδομένη, η αντοχή του άλλαζε από μέρα σε μέρα, και ο ίδιος έπρεπε να καταλάβει ξανά τα όρια και τις αντοχές του. «Τα πρώτα δύο-τρία χρόνια μετά την εγχείρηση, πάθαινα κάτι σαν ισχαιμικά επεισόδια. Η ζωή μου είχε αλλάξει απότομα. Από τότε που άρχισα να αθλούμαι, στην αρχή απλώς σε ένα πάρκο, μετά στον στίβο, άρχισαν να σταθεροποιούνται τα πράγματα».
Τύχη, κανόνες και «μια βλακεία» που παραλίγο να του κοστίσει
«Στις μεταμοσχεύσεις παίζουν πολλά πράγματα ρόλο. Μπορεί το όργανο που θα πάρεις να μην είναι καλό. Πρέπει να έχεις τύχη», λέει. Και όσο περνούσαν τα χρόνια, κατάλαβε ότι η ζωή μετά τη μεταμόσχευση απαιτεί συνεχή προσοχή. «Το 2016, ενώ όλα πήγαιναν καλά, πήρα ένα ντεπόν ενώ ήξερα ότι δεν πρέπει. Έπαθα χολόσταση. Σταμάτησε να βγάζει χολή το συκώτι και κόντεψα να πεθάνω από μια βλακεία».
Δεν το αναφέρει για να παραδειγματίσει. Το αναφέρει όπως μιλούν οι άνθρωποι που βίωσαν στην πράξη ότι ένα φαινομενικά μικρό λάθος μπορεί να έχει συνέπειες.
Ο αθλητισμός ως επανεκκίνηση
Ο αθλητισμός δεν ήταν ποτέ ξένος στη ζωή του. «Μικρός έπαιζα μόνο μπάσκετ. Τότε μετρούσαν και οι κοντοί», λέει γελώντας. Έφτασε να παίξει σε ομάδα Β’ κατηγορίας, για λίγο. Μετά ήρθε η σχολή – οικονομολόγος, απόφοιτος της Βιομηχανικής Πειραιώς – και όπως συμβαίνει σε πολλούς, η προτεραιότητα άλλαξε. Χρειάστηκε δεκαετίες, μια ασθένεια και ένα χειρουργείο για να επιστρέψει σε αυτό που τελικά τον έσωσε.
Η άσκηση σήμερα δεν είναι κάτι περιστασιακό, αλλά μέρος της καθημερινότητάς του: Τα πρωινά προπονείται σχεδόν καθημερινά στο γήπεδο όπου στεγάζεται και ο Γυμναστικός Σύλλογος Γλυφάδας.
Ο Παναγιώτης δεν μοιάζει με άνθρωπο που ζει για τον τίτλο, τη διάκριση ή το μετάλλιο. Αν υπάρχει κάτι στο οποίο επιμένει, είναι πως η κίνηση – το να βγαίνει, να περπατά, να αθλείται – ήταν και παραμένει το καθημερινό του εισιτήριο για να ζει. Όσο για το παγκόσμιο ρεκόρ, αυτό ήρθε ως φυσική εξέλιξη της επιμονής του. Το κυνήγησε επειδή μπορούσε. Και επειδή κάποτε, δεν μπορούσε. «Όλα τα μπορείς, άμα θέλεις».
Ίσως αυτή να είναι η πιο απλή, ίσως και η πιο δύσκολη φράση. Όχι ένα motivational quote ποσταρισμένο σε έναν τοίχο. Αλλά ο καθημερινός κώδικας ενός ανθρώπου που έμαθε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν έρχεται από μόνο του, και όμως, τίποτα δεν γίνεται χωρίς θέληση.