Βάρη, μια εβδομάδα μετά την καταστροφή: Η ιστορία της Ιωάννας και του Κωνσταντίνου
Πλημμύρισε το σπίτι τους, έχασαν τα πάντα και τώρα πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή: Η Ιωάννα και ο Κωνσταντίνος, κάτοικοι Βάρκιζας (Δ.Ε. Βάρης) έχασαν όλα τα υπάρχοντά τους - και δεν είναι οι μόνοι. Μια εβδομάδα μετά, περιγράφουν στο NouPou όσα έζησαν.
Το βράδυ της Τετάρτης 21 Ιανουαρίου, κατά τις 19:30 η Ιωάννα αντιλήφθηκε ότι έχουν μπει νερά στο ισόγειο σπίτι της στη Βάρκιζα. «Στην περιοχή μας, φοβόμαστε πάντα τη βροχή. Ακόμη και σε μια απλή βροχή, δημιουργούνται πολλά προβλήματα. Τα νερά λιμνάζουν στο δρόμο και τα αυτοκίνητα δεν παίρνουν μπρος» λέει. Εκείνη τη μέρα όμως τα νερά δεν πλημμύρισαν μόνο τον δρόμο. «Εκτός από το δικό μας σπίτι, υπάρχουν τουλάχιστον άλλα είκοσι σπίτια κοντά μας που καταστράφηκαν από τη νεροποντή της 21ης Ιανουαρίου. Το σπίτι του γείτονά μας είναι η τρίτη φορά που πλημμυρίζει».
Καθότι η περιοχή αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα σε βροχοπτώσεις ακόμη και μικρότερης διάρκειας, στο σπίτι της Ιωάννας και του Κωνσταντίνου υπάρχει μόνιμα αντλία ομβρίων μέσα στο φρεάτιο, καθώς επίσης και μια ακόμη αντλία που τέθηκε σε λειτουργία όταν έγινε αντιληπτό το πρόβλημα και ανεπίστρεπτη βαλβίδα ασφαλείας.
Τα βρώμικα νερά ανάβλυζαν αρχικά από το σιφόνι του μπάνιου και αργότερα από τη λεκάνη. Το σπίτι σε λίγη ώρα είχε πλημμυρίσει εκ των έσω και, πολύ σύντομα, όταν το νερό έμπαινε πια ορμητικό και απ’ έξω, η κατάσταση φάνηκε να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. «Το νερό άρχισε να ανεβαίνει πολύ γρήγορα και δεν μπορούσαμε να ξέρουμε πού θα σταματήσει. Έφτασε σε ύψος τα 1,20 μέτρα. Όταν μπήκαν νερά στις πρίζες, έπεσε το ρεύμα, οι αντλίες σταμάτησαν. Είχαμε ήδη καλέσει την Πυροσβεστική, η οποία τελικά έστειλε κλιμάκιο την επόμενη ημέρα στις 9:30 το πρωί. Τα φρεάτια του Δήμου δεν ήταν καθαρισμένα, δεν νομίζω ότι υπάρχει καμία αμφιβολία επ’ αυτού, το παραδέχτηκαν και οι ίδιοι. Το σπίτι μας χάθηκε για αυτό τον λόγο, αλλά κανείς δεν παίρνει την ευθύνη».
Στην περίπτωση της Ιωάννας και του Κωνσταντίνου, χρειάστηκε με δική τους πρωτοβουλία για να έρθει τελικά, στις 3:00 το πρωί, συνεργείο αποφράξεων από τον Άγιο Στέφανο – καθώς δεν έβρισκαν διαθέσιμο συνεργείο τις γύρω περιοχές – ώστε να απομακρυνθεί ο μεγαλύτερος όγκος νερού. Τα υπόλοιπα νερά, που δεν μπορεί να απομακρύνει η επαγγελματική αντλία, έπρεπε να τα καθαρίσουν μόνοι τους. Με κουβάδες, σκούπες και ό,τι άλλο μέσο διέθεταν, καθάριζαν κυριολεκτικά για ώρες. Οι ζημιές, βέβαια, ήταν ήδη ανεπανόρθωτες.
«Το σπίτι καταστράφηκε ολοσχερώς. Οι ντουλάπες φούσκωσαν από τα νερά, ο καναπές επέπλεε στη μέση του σαλονιού, όλες οι ηλεκτρικές συσκευές καταστράφηκαν, κυριολεκτικά δεν έμεινε τίποτα. Το ίδιο και τα προσωπικά μας αντικείμενα, τα ρούχα μας, ο επαγγελματικός εξοπλισμός μας».
Φωτογράφος και Βιντεογράφος αντίστοιχα, η Ιωάννα και ο Κωνσταντίνος υπολογίζουν μόνο από τον επαγγελματικό εξοπλισμό που καταστράφηκε, ζημιά ύψους 12.000 ευρώ. Όπως εξηγούν, τη στιγμή όπου το σπίτι τους πλημμύριζε ήταν αδύνατο να σώσουν οτιδήποτε και μάλιστα δεν μπορούσαν ούτε να βγουν έξω από το σπίτι. Μοναδική τους διέξοδος η εσωτερική σκάλα που οδηγεί στο επάνω σπίτι, όπου κατοικούν οι γονείς της Ιωάννας.
«Το νερό έφτασε στα πρώτα σκαλιά, τα οποία ήταν ξύλινα και φούσκωσαν. Έπειτα, από την ορμή του νερού, άρχισε να μπαίνει νερό και από έξω, από την πόρτα ασφαλείας. Τη στιγμή που πλημμυρίζαμε δεν υπήρχε τρόπος να σώσουμε τίποτα, πέρα από τα διαβατήριά μας και τα βασικά προσωπικά μας αντικείμενα».
Η Πυροσβεστική ήρθε 14 ώρες μετά: κατέγραψε το γεγονός, χωρίς να δώσει οποιαδήποτε λύση. Στο σπίτι δεν υπήρχε ακόμη ρεύμα. Στην επικοινωνία τους με τον Δήμο, ζητήθηκε από τον Κωνσταντίνο και την Ιωάννα να μη μεταφέρουν κανένα έπιπλο ή συσκευή έξω από το σπίτι, καθώς έπρεπε να έρθει πραγματογνώμονας και να καταγράψει με τη σειρά του την καταστροφή. «Τα νερά αυτά προέρχονταν από τα φρεάτια του Δήμου, η μυρωδιά ήταν και παραμένει αφόρητη. Ευτυχώς με τη βοήθεια της οικογένειάς μας και των φίλων μας τα βγάλαμε τελικά όλα έξω. Στην αρχή δεν είχαμε καταλάβει ότι θα πρέπει να πεταχτούν. Ήλπιζα ότι ένας βιολογικός καθαρισμός θα ήταν αρκετός, όμως πληροφορηθήκαμε ότι αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει. Πρέπει να ξυστούν τοίχοι, να ξηλωθούν ντουλάπες και ντουλάπια, να αγοράσουμε έπιπλα από την αρχή. Όλα από την αρχή, ένα ολόκληρο σπίτι».
Στο 1 μέτρο και 20 εκατοστά που κατέγραψαν τη στάθμη του νερού εντός του σπιτιού, θα μπορούσε να τεθεί σε σοβαρότατο κίνδυνο η ζωή κάποιου ατόμου, για παράδειγμα ενός ηλικιωμένου ή ενός ανθρώπου με αναπηρία. Ωστόσο, το ότι – στην περίπτωση της Βάρης – δεν υπήρξαν ανθρώπινες απώλειες, δεν κατευνάζει την οργή και την απογοήτευση των κατοίκων της περιοχής, που είδαν σε λίγες ώρες την περιουσία τους να χάνεται στα λασπόνερα.
«Εδώ απέναντι, υπάρχει ένα σπίτι καινούργιο, που οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να το χαρούν παρά λίγους μήνες. Καταστράφηκε κι αυτό. Μια άλλη γειτόνισσά μας έχασε το σκυλάκι της, πνίγηκε μέσα στο σπίτι».
Η καταστροφή μιας περιουσίας από πλημμύρα δεν διαφέρει από την καταστροφή της πυρκαγιάς. Η διαφορά εδώ είναι ότι τη νεροποντή την είχαμε προβλέψει, ενώ η πυρκαγιά αιφνιδιάζει. Στο μυαλό της Ιωάννας και του Κωνσταντίνου σήμερα κυριαρχεί το “γιατί”. Γιατί τα φρεάτια δεν ήταν καθαρισμένα; Γιατί ενώ με μικρότερες βροχοπτώσεις η συγκεκριμένη περιοχή της Βάρης πλήττεται και περιουσίες χάνονται, υπάρχει πάντα μια επόμενη φορά, μια χειρότερη βροχή, που τα σαρώνει όλα; «Το χειρότερο ήταν πως στις κλήσεις μας προς την Πολιτική Προστασία, την Πυροσβεστική, την ΕΥΔΑΠ, ακούσαμε πολλές φορές ότι “σε δέκα λεπτά θα είμαστε εκεί”. Η ώρα περνούσε και δεν εμφανιζόταν κανείς. Νιώθαμε αβοήθητοι. Δεν ξέραμε πού θα σταματήσει το νερό. Ήταν πραγματικά τρομακτικό. Δεν περιγράφεται εύκολα με λέξεις αυτό το συναίσθημα».
Τι νιώθουν σήμερα, μια εβδομάδα μετά; Απογοήτευση, θυμό αλλά και ευγνωμοσύνη για τους φίλους που τους βοήθησαν. Σε ό,τι αφορά τους αρμόδιους, «χρειαζόμαστε ηθικά τουλάχιστον, να αισθανθούμε ότι κάποιος αναγνωρίζει την καταστροφή μας και όχι να βγαίνουμε να λέμε ότι όλα πήγαν καλά, αφού δεν θρηνήσαμε θύματα».
Τα σπίτια ξαναφτιάχνονται. Κι αν είσαι τυχερός – και προνοητικός – κι έχεις ασφαλίσει για πλημμύρα το σπίτι σου, πάλι χάρη στην ιδιωτική πρωτοβουλία, θα λάβεις κάποια βοήθεια παραπάνω ώστε να μπορέσεις κάποια στιγμή, άγνωστο πότε, να ορθοποδήσεις. Το ζήτημα που παραμένει όμως, είναι, αν μπορεί να αποφευχθεί μια επόμενη φορά, σε λίγους μήνες, ή χρόνια, κανείς δεν μπορεί να το ξέρει. Πρέπει να δώσουμε σημασία και λύσεις με σχέδιο, και πρέπει να το κάνουμε σήμερα. Το να ελπίζουμε ότι για τα επόμενα είκοσι χρόνια δεν θα ξανασυμβεί, είναι μια προβληματική και απατηλή ελπίδα, μια σκέψη τρελή για την ανθρωπότητα του 2026, σε μια πόλη της Αθηναϊκής Ριβιέρας μεταξύ άλλων.
