Πήγαμε για padel tennis με την Έφη Σφυρή στη Βάρκιζα
Γεννημένη στον Πειραιά, μεγαλωμένη στα δυτικά και κάτοικος των Νοτίων εδώ και χρόνια, η Έφη Σφυρή συνεχίζει να δημιουργεί χωρίς να μετρά τρόπαια.
Τετάρτη μεσημέρι, δύο αντίπαλες ομάδες παίζουν padel, το άθλημα για το οποίο ξαφνικά μιλούν όλοι και για το οποίο κανονίζουν να βρεθούν μετά τη δουλειά ή τα Σαββατοκύριακα, πριν το φαγητό. Ρακέτες που αλλάζουν χέρια, γέλια ανάμεσα στους πόντους, σύντομες οδηγίες και μικρές παύσεις για νερό, ένα παιχνίδι που δεν ζητά πρωταθλητισμό, αλλά χαλαρή διάθεση. Το padel έχει αυτή τη σπάνια ικανότητα να σε βάζει στο γήπεδο χωρίς άγχος, να λειτουργεί περισσότερο ως κοινωνική συνάντηση παρά ως άθλημα επίδοσης, και να χωρά στην καθημερινότητα ανθρώπων που θέλουν να κινηθούν, να αποσυμπιεστούν και να περάσουν καλά, χωρίς να το κάνουν θέμα. Εμείς το ανακαλύψαμε στο Enso, τον χώρο ευεξίας που διατηρεί η Έφη Σφυρή στη Βάρκιζα, εκεί όπου συνδυάζει την αγάπη της για τον αθλητισμό με το επιχειρείν.
Η Έφη Σφυρή ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία ανθρώπων που δεν ακολούθησαν απλώς τον αθλητισμό, αλλά συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωσή του. Από τα γήπεδα της σάλας και τις κορυφές του ελληνικού βόλεϊ μέχρι την άμμο που έμελλε να γίνει το φυσικό της πεδίο έκφρασης, η Έφη Σφυρή υπήρξε πρωτοπόρος του beach volley στην Ελλάδα, με διεθνείς διακρίσεις, ολυμπιακές συμμετοχές και ένα αποτύπωμα που ξεπερνά τις νίκες και τα μετάλλια. Σήμερα, συνεχίζει να μεταδίδει την εμπειρία και τη φιλοσοφία της ως προπονήτρια, δημιουργός και συγγραφέας, αποδεικνύοντας ότι ο αθλητισμός δεν είναι μόνο αποτέλεσμα, αλλά διαδρομή.
Για την Έφη Σφυρή, η παραλία δεν είναι απλώς ένα καλοκαιρινό σκηνικό. Είναι χώρος κίνησης, παιχνιδιού, κοινωνικότητας και ευεξίας. Και το Enso, το αθλητικό κέντρο που δημιούργησε στη Βάρκιζα, μοιάζει να συμπυκνώνει ακριβώς αυτή τη φιλοσοφία: μια καθημερινότητα δίπλα στη θάλασσα που δεν εξαντλείται στον καφέ και την ξαπλώστρα.
«Έχουμε τη χαρά εδώ και 10-12 χρόνια να είμαστε στην παραλία της Βάρης και να έχουμε ένα αθλητικό κέντρο που δεν αφορά μόνο στα αθλήματα της άμμου. Και για αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω τόσο τον Δήμαρχο των 3Β όσο και τον κύριο Γιαννακόπουλο και τον κύριο Κοταρίδη, που επένδυσαν στην ανάπτυξη της παραλίας της Βάρκιζας», λέει. «Φέτος βάλαμε μπάσκετ και padel, άρα θα το χαρακτήριζα περισσότερο ως έναν χώρο ευεξίας που πρέπει να βρίσκεται σε κάθε παραλία, ώστε ο λουόμενος να κάνει πολλά περισσότερο από το να λιάζεται και να πίνει καφέ».
Το όνομα Enso προέρχεται από την ιαπωνική λέξη για τον κύκλο – και για την Έφη Σφυρή δεν είναι καθόλου τυχαίο. «Το Enso σημαίνει κύκλος και είναι ωραίο να στρογγυλεύουν τα πράγματα και να κλείνουν οι ενέργειες μέσα σε έναν κύκλο. Είναι το αγαπημένο μου σχήμα». Μιλώντας για κύκλους, η Έφη Σφυρή δεν μένει σε αυτά που έγιναν στο παρελθόν, και ας ήταν σπουδαία. Προτιμά να εξελίσσεται και να κάνει το επόμενο βήμα. Στόχος της εξάλλου είναι η χαρά, όχι μόνο για την ίδια, αλλά και για εκείνους με τους οποίους τη μοιράζεται.
Παρότι το όνομά της έχει ταυτιστεί με τις μεγαλύτερες διεθνείς επιτυχίες του ελληνικού beach volley, η Έφη Σφυρή δεν θέλει να μένει στο παρελθόν. Και όταν τη ρωτώ για όλα όσα έχει πετύχει, η απάντηση με εκπλήσσει. «Σας ευχαριστώ που αναφέρετε την πορεία μου, ωστόσο κάθε άνθρωπος εξελίσσεται και δεν έχω μείνει μόνο σε εκείνη την εποχή», λέει χαρακτηριστικά. «Ο οργανισμός μας μάς λέει ότι δεν μπορούμε να έχουμε για πάντα το κοντέρ στα 100».
Αυτός ο «κύκλος» αποτυπώνεται επίσης και στη λειτουργία του χώρου. Το Enso ξεκίνησε αποκλειστικά με beach volley, σε εποχές με περιορισμένες υποδομές, και σήμερα έχει εξελιχθεί σε έναν πολυδιάστατο χώρο ευεξίας με γήπεδα padel, basketball 3×3, yoga, γυμναστήριο και tailor-made δραστηριότητες. Έναν χώρο που λειτουργεί όλο τον χρόνο και απευθύνεται σε ανθρώπους που θέλουν να κινούνται χωρίς πίεση. Η ίδια ξεκαθαρίζει ότι το Enso δεν απευθύνεται σε λίγους και «εκλεκτούς».«Ο δικός μας χώρος δεν μαζεύει αθλητές ή πρωταθλητές. Προσελκύει περισσότερο τους ερασιτέχνες που θέλουν να περάσουν ένα ευχάριστο τρίωρο πλάι στη θάλασσα, όλο τον χρόνο και όχι μόνο το καλοκαίρι».
Το padel, όπως παρατηρεί, έχει γνωρίσει τεράστια απήχηση ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. «Ο κόσμος το αγαπά τόσο πολύ λόγω της τεχνικής και της ιδιαιτερότητας των κανονισμών. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη αθλητική προετοιμασία. Το skill δεν είναι δύσκολο, εκτός αν θες να το τελειοποιήσεις». Και κυρίως, «ο κόσμος διασκεδάζει πολύ κάνοντάς το, γιατί μπορεί να έρθει με τους φίλους του».
Το beach volley παραμένει η μεγάλη της αγάπη, έστω κι αν είναι πιο απαιτητικό. «Σκέψου ότι είναι δύσκολο ακόμα και να περπατάς πάνω στην άμμο, πόσω μάλλον να τρέχεις και να χοροπηδάς. Αλλά σου αλλάζει το σώμα».
«Πέτα τα παπούτσια σου και έλα να παίξεις»
Στο Enso δεν υπάρχουν ηλικιακά στεγανά. «Έχω πολλές ηλικίες γιατί αυτό που πρεσβεύουμε είναι η ευεξία», λέει. «Πέτα τα παπούτσια σου που σε σφίγγουν και παίξε στην άμμο. Έλα να χαρείς, εδώ είναι πάντα καλοκαίρι».
Η ίδια παρατηρεί κάτι βαθύτερο: «Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από την έννοια του παιχνιδιού». Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο στοίχημα του χώρου: να επαναφέρει το παιχνίδι στην καθημερινότητα των ενηλίκων, χωρίς ενοχές και χωρίς στόχους επίδοσης.
Από τον πρωταθλητισμό στην ουσία
Μιλάμε για το βιβλίο που έγραψε για το άθλημά της, πράγμα όχι και τόσο συνηθισμένο για έναν αθλητή. «Δεν ήμουν συχνή περίπτωση. Μάλλον συμπτωματικά βρέθηκα στον αθλητισμό γιατί αρχικά είχα άλλα σχέδια. Αλλά τελικά με πήγε προς τα εκεί η επαγγελματική μου δράση και ανέκαθεν μου άρεσε η συγγραφή και η καταγραφή των ενεργειών και των συναισθημάτων. Η ζωή μου με τη Βάσω (σ.σ. Καραντάσιου) ήταν τόσο πλούσια σε εικόνες και εμπειρίες, που αισθάνθηκα την ανάγκη να τις μοιραστώ. Το βιβλίο μου ήταν ένα handbook, ένας χάρτης που μπορεί να κάνει δώρο ένας πατέρας στο παιδί του ή να ξεφυλλίσει ένας ερασιτέχνης ή ακόμα και επαγγελματίας του χώρου που αναζητά tips για το άθλημα».
Στο ερώτημα για τον σεξισμό στον αθλητισμό, η Έφη Σφυρή μιλά με ψυχραιμία. «Θεωρώ ότι είναι καλό που οι κοινωνίες εξελίσσονται και δεν επιτρέπουν πια να προσβάλλουμε ανάλογα με το φύλο ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό». Η δική της εμπειρία ήταν θετική. «Δεν ένιωσα ποτέ τη διάκριση. Έχω δεχθεί άπειρο σεβασμό και εκτίμηση, μάλλον γιατί το βόλεϊ γυναικών ήταν αυτό που έφερνε τις μεγαλύτερες διακρίσεις». Ωστόσο, αναγνωρίζει πως «οι κακές συμπεριφορές σήμερα βγαίνουν στην επιφάνεια – και αυτό είναι απαραίτητο».
Αυτό που της δίνει χαρά σήμερα πάντως είναι αλλού. «Με γεμίζει πολύ αυτό που κάνω τώρα και το ότι έχει ανοίξει ο δρόμος στην Ελλάδα για το ερασιτεχνικό κοινό που έρχεται πιο κοντά στον αθλητισμό» λέει. Στο μυαλό και στην καρδιά της, ο πρωταθλητισμός παραμένει «σπουδαίος, αλλά κάποια στιγμή τελειώνει». Αυτό που έχει σημασία για εκείνη πλέον είναι ο αθλητισμός από μια άλλη οπτική, αυτή της της σωματικής και ψυχικής ευεξίας. «Αρκεί να μιλήσει κάποιος με έναν γιατρό για να του πει ότι είναι απαραίτητο να αθλείται συχνά και ήπια, και με έναν ψυχολόγο για να του μιλήσει για τα οφέλη της χαράς του παιχνιδιού» σχολιάζει. Όσο για το πώς είναι να ασχολείσαι επιχειρηματικά με τον αθλητισμό: «Όταν το επιχειρείν συνδυάζεται με τη χαρά, παύει να είναι δουλειά».