Ο ποδηλατόδρομος της υπομονής και ο Μανώλης της αναμονής
Παραπολιτικά, αυτοδιοικητικό παρασκήνιο και όσα συμβαίνουν και γίνονται συζητήση στην Αθηναϊκή Ριβιέρα. Γράφει ο Νότιος.
- 28/03/2026 08:40
Η Αυτοδιοίκηση των μικρών κρίσεων και των μεγάλων ευθυνών
Στα Νότια Προάστια δεν εξελίσσεται κάποια «μεγάλη πολιτική αυτοδιοικητική μάχη». Υπάρχει όμως κάτι πιο επικίνδυνο: μια συσσώρευση μικρών κρίσεων που διαβρώνουν την αξιοπιστία της αυτοδιοίκησης πολύ πιο αποτελεσματικά από οποιαδήποτε αντιπολιτευτική καμπάνια.
Στον Άγιο Δημήτριο, η ένταση στο δημοτικό συμβούλιο δείχνει κάτι βαθύτερο: η σύγκρουση δεν αφορά μόνο αποφάσεις, αλλά τον ίδιο τον τρόπο άσκησης εξουσίας. Όταν η αντιπολίτευση επενδύει στη θεσμική δυσλειτουργία, δεν επιδιώκει απλώς να κερδίσει εντυπώσεις, χτίζει αφήγημα επόμενης μέρας. Και αυτό είναι πιο επικίνδυνο από μια χαμένη ψηφοφορία.
Η Καλλιθέα κινείται σε πιο «θεσμική» γραμμή, με λογοδοσία και διαδικασίες. Αλλά ακόμη και εκεί, μια υπόθεση εργασιακής φύσης, όπως αυτή που κυκλοφορεί γύρω από τον «Θησέα», αρκεί για να δημιουργήσει πολιτικό θόρυβο. Στην αυτοδιοίκηση, τα εργασιακά δεν είναι ποτέ απλώς διοικητικά. Είναι πολιτικά σύμβολα.
Την ίδια στιγμή, η Πικροδάφνη λειτουργεί ως ο υπόγειος καταλύτης. Ένα έργο που διασχίζει περισσότερους από έναν δήμους μετατρέπεται σε πεδίο όπου το τεχνικό συγκρούεται με το αξιακό: ανάπτυξη ή περιβάλλον, παρέμβαση ή προστασία. Και εκεί, καμία διοίκηση δεν έχει την πολυτέλεια να μείνει ουδέτερη.
Το συμπέρασμα; Η αυτοδιοίκηση στα Νότια απειλείται από την αδυναμία της να διαχειριστεί το μικρό πριν γίνει μεγάλο. Από τη ρωγμή πριν γίνει ρήγμα. Και όποιος δεν το καταλάβει εγκαίρως, θα βρεθεί να εξηγεί όχι γιατί έκανε λάθος, αλλά γιατί δεν είδε το πρόβλημα όταν ακόμη ήταν διαχειρίσιμο. Εκεί κρίνονται πλέον οι δήμαρχοι. Όχι στα έργα που εγκαινιάζουν, αλλά στις κρίσεις που υποτίμησαν.
Από την Νότια Αφρική στο Ελληνικό: Όταν η ομογένεια γίνεται πολιτικό αφήγημα
Η επίσκεψη του Γιάννη Κωνσταντάτου, δημάρχου Ελληνικού-Αργυρούπολης στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής ξεκίνησε ως μια τυπική παρουσία σε εκδηλώσεις της ομογένειας για την 25η Μαρτίου. Κατέληξε, όμως, σε μια εμπειρία με ισχυρό συμβολισμό και σαφή πολιτική διάσταση. Στο σχολείο Σαχέτι, μπροστά στην ηγεσία της ελληνικής κοινότητας, τις τοπικές αρχές και τον Μητροπολίτη, η εικόνα παιδιών, ομογενών ελληνόπουλων και Αφρικανών, να απαγγέλλουν, να τραγουδούν και να παρελαύνουν, λειτούργησε ως μια ζωντανή υπενθύμιση του εύρους του ελληνικού αποτυπώματος.
Ο Γιάννης Κωνσταντάτος με ανάρτησή του στο Facebook επέλεξε να σταθεί στο συναίσθημα. Το «δέος» που περιγράφει δεν είναι απλώς προσωπική αντίδραση. Είναι ένα πολιτικό εργαλείο αφήγησης. Μετατρέπει μια εθιμοτυπική επίσκεψη σε αφήγημα συνέχειας, ταυτότητας και πολιτισμικής επιρροής. Η Ελλάδα, όπως υπονοείται στην ανάρτηση αυτή, δεν είναι μόνο γεωγραφία είναι το δίκτυο των ανθρώπων της.
Ταυτόχρονα, όμως, ο δήμαρχος Ελληνικού-Αργυρούπολης δεν μένει στο συμβολικό. Η αναφορά σε συνεργασίες, η υπογραφή συμφώνου μεταξύ πόλεων και κυρίως η δέσμευση για στήριξη παιδιών δείχνουν μια προσπάθεια να δοθεί πρακτικό περιεχόμενο στην εξωστρέφεια της αυτοδιοίκησης. Όχι απλώς δημόσιες σχέσεις, αλλά δράση με κοινωνικό πρόσημο. Είναι μια παρέμβαση που επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο συναίσθημα και τη στρατηγική. Και τελικά, πίσω από τις εικόνες της παρέλασης, αυτό που χτίζεται είναι ένα πολιτικό προφίλ: ένας δήμος που θέλει να εμφανίζεται παρών, όχι μόνο στα όριά του, αλλά όπου υπάρχει ελληνισμός.
Πειραιάς νικητής
Στον ΟΛΠ και το 1ο Συνέδριο Εθελοντισμού που συνδιοργάνωσαν η Περιφέρεια Αττικής και ο Δήμος Πειραιά ήταν εμφανής η αξία του Πειραιά και επίσης η σχέση του Νίκου Χαρδαλιά με τον Γιάννη Μώραλη. Αμφότεροι δραστήριοι και με εμπειρία στην Αυτοδιοίκηση αντάλλαξαν φιλοφρονήσεις και έδειξαν ότι υπάρχει χημεία.
Εκτός από χημεία, υπάρχουν και 51 έργα στον Πειραιά που θα έχουν τη στήριξη της Περιφέρειας και αναβαθμίζουν το μεγάλο λιμάνι και τις πολλές και γεμάτες ιστορία γειτονιές του. Αν μη τι άλλο, ο Πειραιάς κερδίζει ολοένα και περισσότερο την προσοχή τόσο με τις premium ξενοδοχειακές υποδομές που αποκτά, όσο και με την εστιατορική εξέλιξη του. Ο τουρισμός από τα κρουαζιερόπλοια μόνο καλό κάνει.
Ο ποδηλατόδρομος της υπομονής
Ο παραλιακός ποδηλατόδρομος της Αθηναϊκής Ριβιέρας έχει γίνει το πιο ακριβό ανέκδοτο του Νότου. Ξεκίνησε με προθεσμία παράδοσης τον Μάιο του 2025. Μετά τον Ιούνιο. Μετά τον Ιούλιο. Μετά τον Φεβρουάριο του 2026. Τώρα μιλάμε για 10 Ιουλίου — και κανείς δεν στοιχηματίζει ότι αυτή θα είναι η τελευταία ημερομηνία. Τα 16,8 εκατομμύρια ευρώ δεν έχουν παράγει ούτε ένα χιλιόμετρο ενιαίας διαδρομής.
Τα αίτια, επίσημα: τεχνικά προβλήματα, αλλαγές στη χάραξη, εκκρεμότητες αδειοδοτήσεων. Ανεπίσημα: ένα παζλ από τοπικά συμφέροντα που δεν κουμπώνουν. Στο Ελληνικό, η Lamda άλλαξε τα δεδομένα στο ρέμα Τραχώνων και τώρα χρειάζεται νέα γέφυρα. Στον δήμο Ελληνικού–Αργυρούπολης, ανακλήθηκε απόφαση παραχώρησης δημοτικών εκτάσεων — παγώνοντας εργασίες σε τμήματα που «κάποιοι» δεν έσπευσαν να ξεπαγώσουν. Στη Γλυφάδα, το έργο κολλάει κοντά στα Αστέρια για λόγους που σχετίζονται με εκκρεμότητα σε κόμβο εισόδου-εξόδου επί της Ποσειδώνος. Σύμπτωση, σίγουρα.
Το ειρωνικό: το τμήμα της Γλυφάδας — ο μόνος δήμος που έχει ήδη ολοκληρώσει τον δικό του ποδηλατόδρομο — συνεχίζει να περιμένει τους γείτονές του για να ενωθεί σε κάτι ενιαίο. Υπομονή.
Πολιτική χωρίς γειτονιά
Στον Νότιο Τομέα Β3 συμβαίνει κάτι ύπουλο αλλά πολιτικά κρίσιμο: η πολιτική παράγεται αλλού και απλώς «παρκάρει» εκλογικά εδώ. Οι βουλευτές του τομέα δεν λειτουργούν ως τοπικοί παίκτες με ρίζα, αλλά ως εθνικά στελέχη με έδρα. Και αυτό, σε πρώτη ανάγνωση, μοιάζει με πλεονέκτημα για τους ίδιους. Σε δεύτερη, δημιουργεί ένα κενό στα Νότια Προάστια.
Την τελευταία εβδομάδα είδαμε μια καθαρή κατανομή ρόλων. Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης επενδύει στην εικόνα του ανθρώπου που «λύνει προβλήματα»: μετρήσιμα, επικοινωνιακά εύκολα, τηλεοπτικά αξιοποιήσιμα. Ο Παύλος Χρηστίδης σηκώνει το βάρος της αντιπολιτευτικής αιχμής, πατώντας πάνω στη δυσαρέσκεια για μισθούς και θεσμούς. Ο Νίκος Δένδιας εκπροσωπεί τη σοβαρότητα του κράτους, τη γεωπολιτική σταθερότητα, την «ήσυχη δύναμη» του συστήματος. Και ο Τάκης Θεοδωρικάκος επιμένει σε μια πιο τεχνοκρατική, χαμηλόφωνη διαχείριση της οικονομικής πίεσης. Όλα σωστά. Όλα λογικά. Όλα, όμως, μακριά από τη Γλυφάδα, τον Άλιμο, τη Νέα Σμύρνη, το Παλαιό Φάληρο.
Γιατί εκεί, η πολιτική δεν είναι αφήγημα. Είναι στάθμευση, ασφάλεια, ακρίβεια, σχολεία, καθημερινότητα. Και εκεί, κανείς δεν έχει ακόμη κυριαρχήσει πραγματικά. Η Νέα Δημοκρατία φαίνεται να θεωρεί τον Β3 δεδομένο. Επενδύει σε πρόσωπα με εθνικό αποτύπωμα και όχι σε οργανωμένη τοπική διείσδυση. Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να επανασυνδεθεί με την κοινωνική βάση, αλλά ακόμη κινείται περισσότερο σε επίπεδο καταγγελίας παρά δικτύωσης. Και ο ΣΥΡΙΖΑ απουσιάζει σχεδόν πλήρως από το κάδρο της περιοχής, τουλάχιστον ως συνεκτική στρατηγική.
Το αποτέλεσμα; Ένα πολιτικό κενό που δεν φαίνεται σήμερα, αλλά θα εμφανιστεί απότομα όταν ξεκινήσει η πραγματική προεκλογική περίοδος. Γιατί ο Β3 δεν είναι απλώς μια «καλή έδρα». Είναι μια περιφέρεια με υψηλό εισόδημα, υψηλές απαιτήσεις και χαμηλή ανοχή στην πολιτική φλυαρία. Οι ψηφοφόροι του δεν πείθονται εύκολα από μεγάλα λόγια. Θέλουν αποτελέσματα που αγγίζουν τη ζωή τους.
Και εδώ βρίσκεται η παγίδα: όποιος νομίζει ότι θα κερδίσει τον Β3 με τηλεοπτική παρουσία, θα βρεθεί μπροστά σε μια σιωπηλή, αλλά σκληρή αποδοκιμασία. Οι εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, δεν θα κριθούν από το ποιος μίλησε καλύτερα. Θα κριθούν από το ποιος εμφανίστηκε εκεί που κανείς άλλος δεν πήγε. Και αυτή τη στιγμή, η αλήθεια είναι απλή: κανείς δεν έχει πάει αρκετά κάπου.
Στη μέση ο Μανώλης
Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης επανέρχεται ολοένα και περισσότερο στο προσκήνιο και είναι σε στάση αναμονής για τις εξελίξεις. Αφού πόνταρε στη συμμαχία με τον Χάρη Δούκα για τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ, κατάλαβε ότι δεν πρόκειται να βγει κερδισμένος και κινείται -ξανά- αυτόνομα. Κινείται μάλιστα αρκετά έντονα σε Ανατολική Αττική και γενικότερα στο Νότο όχι τόσο γιατί φοβάται την έδρα του, αλλά γιατί χτίζει τη βάση του στις τοπικές οργανώσεις. Οργώνει δηλαδή για να θερίσει την επόμενη μέρα των εκλογών, αν τότε το κόμμα του Ανδρέα ψάξει για αρχηγό. Στα 35 του μόλις, βέβαια, μπορεί να περιμένει και λίγο, δεν χάθηκε ο κόσμος (αλλά μπορεί να χαθεί το κόμμα).