Το Γευστικό: Το κρυμμένο σουβλατζίδικο της Νέας Σμύρνης για φοβερό γύρο και καλαμάκι στα κάρβουνα
Νόστιμος γύρος, σπιτικό τζατζίκι και χειροποίητα καλαμάκια που ψήνονται μόνο στα κάρβουνα: Στη γωνία της οδού Μυκάλης και Κολωνίας στη Νέα Σμύρνη, το Γευστικό είναι από εκείνα τα μαγαζιά που μαθαίνεις από τους ντόπιους - και μετά καυχιέσαι σε φίλους και γνωστούς για τη φοβερή ανακάλυψη.
Το Γευστικό στη Νέα Σμύρνη είναι όνομα και πράγμα. Το σουβλατζίδικο που βρίσκεται στον αριθμό 14 της οδού Μυκάλης, λίγο πίσω από την κεντρική Ελευθερίου Βενιζέλου και μόλις μερικά λεπτά περπάτημα από τη στάση του τραμ, φτιάχνει ένα από τα πιο γευστικά σουβλάκια των νοτίων προαστίων.
Η Νέα Σμύρνη είναι μια γειτονιά που, ομολογώ, δεν προτιμώ να συχνάζω. Παρότι είναι από τις πιο όμορφες περιοχές της Αθήνας, με πολλές επιλογές για έξοδο, η δυσκολία στο πάρκινγκ με κάνει συχνά να την αποφεύγω. Το Γευστικό, όμως, είναι ίσως ένας πολύ καλός λόγος να περνάω πού και πού από εκεί.
Βρίσκεται στο ίδιο γωνιακό σημείο από το 2000, και είναι αυτό που λέμε ‘το σουβλατζίδικο της γειτονιάς’. «Ήταν 18 Φεβρουαρίου πριν από 26 χρόνια όταν ο πατέρας μου, ο Σωτήρης, άνοιξε το μαγαζί», λέει στο NouPou ο Κώστας Γάκης, που κρατάει την επιχείρηση ανοιχτή μέχρι σήμερα.
Γέννημα-θρέμμα Νεοσμυρνιώτες, γνώριζαν την περιοχή καλά. Ο χώρος ήταν ήδη σουβλατζίδικο από παλιά και λεγόταν «Ο Απ’ όλας», μέχρι που ο κυρ Σωτήρης μαζί με έναν συνεταίρο αποφάσισαν να τον κάνουν δικό τους και να τον προσαρμόσουν στα δικά τους θέλω και όνειρα.
«Ο πατέρας μου δεν ήξερε καθόλου τη δουλειά. Πωλητής ήταν. Ο συνεταίρος γνώριζε το αντικείμενο, γι’ αυτό πήραν την απόφαση να το κάνουν μαζί», μου εξηγεί ο Κώστας. «Είχε δει κάποια στιγμή ένα σουβλατζίδικο στον Νέο Κόσμο που έφτιαχνε πολύ ωραία καλαμάκια και είπαν “πάμε να κάνουμε τα ίδια καλαμάκια”. Αυτός ήταν ο βασικός στόχος τους».
Τα πράγματα, όμως, δεν κύλισαν τόσο ομαλά. Μέσα στους τρεις πρώτους μήνες ο συνεταίρος αποχώρησε και ο κυρ Σωτήρης έμεινε μόνος του.
Χωρίς να έχει καμία σχέση με την κουζίνα, έπρεπε να τα μάθει όλα από την αρχή. «Γύριζε από εδώ και από εκεί για να μάθει το κρέας. Πήγαινε στους χασάπηδες και τους παρακαλούσε να του δείξουν πώς να κόψει, τι να προσέξει, ποιες κοπές να διαλέγει». Την εποχή εκείνη, άλλωστε, δεν υπήρχαν όλες αυτές οι μεγάλες βιομηχανίες κρέατος που υπάρχουν σήμερα. Όλα γίνονταν στο χέρι. Αλλά ήταν κάτι που το ήθελε και από μόνος του: να προσφέρει το καλύτερο στους πελάτες του, να παίρνει το κρέας και να φτιάχνει μόνος του τα καλαμάκια, τους γύρους, τα πάντα.
«Εγώ τότε ήμουν φαντάρος», θυμάται ο Κώστας. «Ήρθα εδώ τον Νοέμβριο του 2000. Στην αρχή ήταν μόνο ο πατέρας μου. Η μητέρα μου δούλευε το πρωί αλλού και το βράδυ ερχόταν εδώ. Οι δυο τους ουσιαστικά το στήσανε, με πολύ αγώνα». Ο ίδιος είναι μοναχοπαίδι και, όπως λέει, μπήκε στη δουλειά «αναγκαστικά, αλλά και από επιλογή».
Οι δυσκολίες, ειδικά τα πρώτα χρόνια, πολλές. Όμως «το παλέψαμε, τα καταφέραμε και παραμείναμε ανοιχτοί, με μεγάλη βάση την ποιότητα. Αν κάτι δεν ήταν καλό, δεν μας ενδιέφερε. Τα πάντα γίνονται με αυτό τον κανόνα. Λίγα πράγματα και καλά».
Όσο μιλάμε, ο γύρος γυρίζει αργά και καρτερικά στη θέση του και τα καλαμάκια ψήνονται στα κάρβουνα, με το άρωμα να πλημμυρίζει όλο το μαγαζί. Παρότι είναι νωρίς το απόγευμα, ο κόσμος έχει ήδη αρχίσει να έρχεται και οι πρώτες παραγγελίες να κάνουν την εμφάνισή τους.
Ο Κώστας ανέλαβε επίσημα το 2009 και το συνέχισε όπως ακριβώς το βρήκε.
Σήμερα στο Γευστικό θα βρεις καλαμάκι χοιρινό και κοτόπουλο, γύρο χοιρινό, κεμπάπ σμυρνέικο και λουκάνικο. Όλα προσφέρονται σε τυλιχτά, μερίδες, σκεπαστές και σάντουιτς, ενώ υπάρχει η σκέψη να προστεθεί και η τορτίγια ως μια πιο “light” επιλογή.
«Εδώ θα φας ό,τι καλύτερο μπορείς να φας από θέμα ποιότητας. Και είναι όλα στα κάρβουνα, εκτός από τον γύρο», λέει ο Κώστας. Μέχρι και το τζατζίκι είναι χειροποίητο. «Το φτιάχνει η μητέρα μου, η Ευαγγελία, αλλά τη φωνάζουμε Λίτσα», μου λέει.
Η παρουσία της στο μαγαζί παραμένει καθοριστική από την πρώτη μέρα μέχρι σήμερα, ειδικά από τότε που έφυγε ο κυρ Σωτήρης. «Η μητέρα μου είναι εδώ κολόνα. Είναι από το πρωί, όταν γίνονται παραλαβές, κάνει τις καθαριότητες και τις προετοιμασίες, και έπειτα συνεχίζουμε εμείς οι υπόλοιποι. Και έρχεται ξανά το βράδυ και είναι στο τηλέφωνο. Η μαμά είναι μαχητής».
Ο ίδιος είναι πλέον 46 ετών και βρίσκεται στο μαγαζί από τα 20 του. «Έχω περάσει μια ζωή εδώ. Θυμάμαι έρχονταν παιδάκια που δεν έφταναν τον πάγκο και μου έλεγαν “κύριε, θα μας φτιάξετε ένα σουβλάκι;”, και τώρα μου ρίχνουν δύο κεφάλια». Όλα τα παιδιά της γειτονιάς μεγάλωσαν με αυτά τα σουβλάκια και το από στόμα σε στόμα είναι η καλύτερη διαφήμιση. «Τρώνε τα παιδιά, τους αρέσει και μετά έρχονται οι γονείς και μας λένε “μας έστειλε το παιδί μας εδώ γιατί είπε ότι είναι διαφορετικό το σουβλάκι σας”».
Παρότι βρίσκεται στις πλατφόρμες, τις διανομές τις κάνει με δικό του ντελίβερι, ενώ το μαγαζί λειτουργεί πλέον κυρίως ως takeaway. «Παλιά σερβίραμε μέσα και έξω. Μετά τον κορονοϊό το σταμάτησα. Ο χώρος είναι μικρός. Όταν φτιάξει ο καιρός, βγάζουμε λίγα τραπεζάκια έξω», λέει.
Πατέρας δυο παιδιών και το μόνο που σκέφτεται πλέον είναι ίσως να αλλάξουν λίγο τα ωράρια. «Έχω δύο μικρά παιδιά, 7 και 5 χρονών. Ίσως όταν μεγαλώσουν ανοίξουμε περισσότερες ώρες. Τώρα λειτουργούμε 5 με 11.30 το βράδυ, καθημερινά εκτός Κυριακής».
Και αν τα πράγματα πάνε όπως τα φαντάζεται, ίσως μια μέρα η ιστορία του μαγαζιού συνεχιστεί και από την επόμενη γενιά. «Θα ήθελα να το συνεχίσουν τα παιδιά μου. Όχι βέβαια με τις δυσκολίες που πέρασα εγώ, αλλά με καλύτερες συνθήκες. Θα ήταν ωραίο να συνεχιστεί».