Παρέλαση ισχύος στο ΚΠΙΣΝ, γαλάζιες μαρκίζες στα νότια και το πολιτικό προϊόν της Greater Riviera
Το παραπολιτικό παρασκήνιο της εβδομάδας στη Νότια Αθήνα, από τη φαντασμαγορική δεξίωση της αμερικανικής πρεσβείας, μέχρι τις εσωκομματικές μουσικές καρέκλες της ΝΔ. Plus: Η Greater Riviera στο κάδρο.
- 04/07/2026 09:46
Θα ξεκινήσω σήμερα από τη δεξίωση της αμερικανικής πρεσβείας για τα 250 χρόνια από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Και όχι τυχαία. Διότι η εκδήλωση στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος δεν ήταν μια ακόμη κοσμική υποχρέωση με σημαιάκια, country μουσική, πυροτεχνήματα και καλό catering. Ήταν κάτι πολύ πιο ελληνικό και πολύ πιο αμερικανικό ταυτόχρονα: μια μεγάλη παρέλαση ισχύος, όπου όλοι πήγαν για να δουν ποιος άλλος πήγε.
Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, με το γνωστό πλέον ύφος πολιτικής σκηνής και τηλεοπτικής αυτοπεποίθησης, έστησε τη δεξίωση στην είσοδο της Αθηναϊκής Ριβιέρας, στο ΚΠΙΣΝ. Και επειδή οι Αμερικανοί δεν κάνουν εκδηλώσεις για να περνούν απαρατήρητες, η βραδιά είχε τα πάντα: F-16, πεζοναύτες, ύμνους, μουσικές, VIP χώρο, περίπου 3.000 προσκλήσεις και 800 εκλεκτούς σε ειδικά διαμορφωμένη ζώνη. Δηλαδή είχε και λαό, και Αστέρα Βουλιαγμένης (!).
Το ενδιαφέρον, όμως, για τα νότια προάστια ήταν αλλού. Παρότι η εκδήλωση έγινε στην καρδιά της παραλιακής ζώνης, ανάμεσα στους παρόντες αυτοδιοικητικούς μόνο ένας δήμαρχος των νοτίων προαστίων, ο Γιάννης Κωνσταντάτος του Ελληνικού-Αργυρούπολης μαζί με τη σύζυγο του, ήταν παρών στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα στην οποία η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ απηύθυνε τον χαιρετισμό για την επέτειο. Τον οποίο είδα να συνομιλεί με πολλούς κυβερνητικούς, ελληνοαμερικανούς αλλά και δημότες που ήρθαν να τον χαιρετήσουν (ήμουν μπροστά στις χαιρετούρες). Οι υπόλοιποι, είτε δεν προσκλήθηκαν, είτε δεν πήγαν, είτε δεν φρόντισαν να φανούν. Και στην πολιτική, ως γνωστόν, καμιά φορά η απουσία μετράει περισσότερο κι από την παρουσία.
Στην πρώτη γραμμή από τους πολιτικούς ήταν ο Κωστής Χατζηδάκης, ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, μαζί με τον Γιώργο Γεραπετρίτη, τον Νίκο Δένδια, τον Άδωνι Γεωργιάδη, τη Σοφία Ζαχαράκη, τον Τάκη Θεοδωρικάκο, τον Θάνο Πλεύρη, τους υφυπουργούς Κώστα Κατσαφάδο, Χρήστο Δερμεντζόπουλο και Τάσο Χατζηβασιλείου. Παρών και ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος όπου υπάρχει αμερικανικό ενδιαφέρον εμφανίζεται με εκείνο το βλέμμα του ανθρώπου που κάτι ξέρει, κάτι περιμένει και κάτι δεν συγχωρεί. Πληροφορίες αναφέρουν ότι έχει προσεγγίσει αυτοδιοικητικούς των νοτίων προαστίων μέσα στη γενικότερη κινητικότητα γύρω από το φημολογούμενο κόμμα που ετοιμάζεται να ιδρύσει. Μάλιστα μαθαίνω ότι θα υπάρξει και συνάντηση μετά των συζύγων, του τέως πρωθυπουργού με τουλάχιστον ένα νυν Δήμαρχο των νοτίων προαστίων.
Από την αντιπολίτευση εμφανίστηκαν η Μαρία Καρυστιανού, ο Συμεών Κεδίκογλου, η Νάντια Γιαννακοπούλου και ο Μιχάλης Κατρίνης. Δηλαδή υπήρχε αρκετό πολιτικό φάσμα ώστε να καταλάβουν όλοι ότι η αμερικανική πρεσβεία δεν κάνει δημόσιες σχέσεις, κάνει χαρτογράφηση.
Το επιχειρηματικό τραπέζι είχε βαρύ μενού: Μαριάννα Λάτση, Αλέξανδρος Εξάρχου, Ελένη Βρεττού, Παναγιώτης και Γιώργος Αγγελόπουλος, Ελμίνα Κοπελούζου, Ρόη Αποστολοπούλου, Κωνσταντής Σπυρόπουλος, Κωνσταντίνος Τσουβελεκάκης, Σταμάτης Τσαντάνης της Seanergy και Πάνος Ξενοκώστας της ONEX, η Δανάη Μπεζαντάκου που πρόσφατα εκλέχθηκε πρόεδρος του Propeller Club αλλά και οι αδερφές Δήμητρα και Χρύσα Γιορδαμλή της Prisma Electronics από τον Έβρο που έχει στείλει τον πρώτο ελληνικό νανοδορυφόρο στο διάστημα. Με απλά λόγια, τράπεζες, κατασκευές, τεχνολογία, ναυτιλία, ενέργεια και ναυπηγεία, όλα κάτω από την ίδια ταράτσα. Αν έλειπε και κανένας, μάλλον θα έστειλε εκπρόσωπο που μου διέφυγε μέσα στον συνωστισμό.
Στο στρατιωτικό σκέλος, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Δημήτριος Χούπης έδινε το θεσμικό βάρος, ενώ οι Αμερικανοί πεζοναύτες έκαναν αυτό που ξέρουν καλά: τελετουργικό, πειθαρχία και εικόνα. Από τον χώρο των media και του lifestyle, Κατερίνα Παναγοπούλου, Βίκυ Χατζηβασιλείου και Δέσποινα Μοιραράκη έβαλαν τη δική τους λάμψη. Στο πολιτιστικό πρόγραμμα, οι Restless Road, η Julia Cole, οι Rhine River Ramblers, η Έλενα Κελεσίδη και ο NE-YO έδωσαν το αμερικανικό soundtrack.
Ο Κυρανάκης στη μαρκίζα του Νότιου Τομέα
Αν κάτι ξέρει να κάνει καλά το φιλοκυβερνητικό παρασκήνιο, είναι να στήνει εγκαίρως τις πολιτικές μαρκίζες. Και στην περίπτωση του Κωνσταντίνου Κυρανάκη, η μαρκίζα άρχισε ήδη να φωτίζεται. Παραπολιτικές στήλες έγραψαν την 1η Ιουλίου ότι η επιλογή του στη θέση του γραμματέα της ΝΔ «δικαιώθηκε», προσθέτοντας πως πρόσφατες δημοσκοπήσεις τον δείχνουν σε «εκτίναξη» στον Νότιο Τομέα.
Τώρα, επειδή στη δημοσιογραφία άλλο πράγμα είναι τα δημοσιευμένα στοιχεία και άλλο οι ψίθυροι με άρωμα δημοσκόπησης, κρατάμε μικρό καλάθι ως προς τα νούμερα. Όταν δεν βλέπεις πίνακες, δείγμα, μεθοδολογία και εταιρεία, δεν έχεις μέτρηση. Έχεις πολιτικό μήνυμα. Και το μήνυμα εδώ είναι καθαρό: κάποιοι θέλουν να παρουσιάσουν τον Κυρανάκη όχι απλώς ως βουλευτή με πέρασμα στα νότια, αλλά ως νέο κομματικό οργανωτή με ταχύτητα, επιρροή και προοπτική.
Η ΝΔ αλλάζει φρουρά στα νότια;
Και μιας που αναφέρθηκα στον Γραμματέα που είναι πλέον μια κατηγορία μόνος του, αξίζει να δούμε στον Νότιο Τομέα το νέο ωραίο έργο που ετοιμάζει η ΝΔ, από αυτά τα θεατρικά που δεν χρειάζονται ούτε αφίσα ούτε τρέιλερ, αρκεί να δεις τα ονόματα στο καστ. Από τη μία ο Διονύσης Χατζηδάκης, ο παλιός ισχυρός του Παλαιού Φαλήρου, με βαρύ αυτοδιοικητικό αποτύπωμα και κοινοβουλευτική παρουσία. Από την άλλη, οι σκέψεις ότι μπορεί να μη συνεχίσει ανοίγουν χώρο, και στην πολιτική ο κενός χώρος δεν μένει ποτέ άδειος. Τον μυρίζονται πρώτα τα επιτελεία. Βέβαια ανοίγει χώρος αν η ΝΔ βγάλει τις ίδιες έδρες, διαφορετικά (και το πιο πιθανό σενάριο) η απώλεια εδρών θα μετατρέψει το θεατρικό σε μουσικές καρέκλες.
Εδώ μπαίνει και το σενάριο Παπασταύρου που θα δώσει στις μουσικές καρέκλες μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα τροπή. Και αυτό γιατί δεν πρόκειται για απλή υποψηφιότητα, αλλά κεντρικό σήμα τεχνοκρατικής ισχύος. Αν τελικά κατέβει στον Νότιο Τομέα, δεν θα πάει για να μοιράζει ημερολόγια σε συλλόγους, θα πάει ως επιλογή Μαξίμου με σφραγίδα σοβαρότητας, δικτύων και κυβερνητικής εμπιστοσύνης. Και μετά έρχεται ο Λοβέρδος, η πολιτική μεταγραφή με πασοκογενές άρωμα. Αυτός φέρνει αναγνωρισιμότητα, τηλεοπτικό νεύρο και διεύρυνση προς το Κέντρο, αλλά φέρνει και νεύρα στους γαλάζιους που έχουν φάει χρόνια στις τοπικές πίτες.
Ρωμανός και Γαϊτάνης είναι άλλο έργο. Είναι άνθρωποι μηχανισμού, επικοινωνίας, κόμματος. Δεν κατεβαίνουν μόνο για σταυρό, κατεβαίνουν για να μεταφέρουν γραμμή, οργάνωση και κεντρικό έλεγχο. Και να μη ξεχνάμε του εκλεγμένους μεταξύ των οποίων και προβεβλημένοι υπουργοί: Δένδιας, Θεοδωρικάκος, Σπανάκης, Θεοχάρης, Καραμανλής, Καλλιάνος, Βούλτεψη. Η εκτίμησή μου είναι ότι η ΝΔ ανανεώνει το ψηφοδέλτιο μεν, αλλά ρισκάρει εσωτερικό μποτιλιάρισμα. Πολλοί οδηγοί, λίγες λωρίδες, και ο Νότιος τομέας δεν συγχωρεί αδέξιες προσπεράσεις.
Ένα παγκάκι με πολιτικό μήνυμα
Στην Καλλιθέα, όπου το πράσινο μετριέται συχνά με το σταγονόμετρο και ο δημόσιος χώρος είναι πιο σπάνιος κι από άδεια θέση πάρκινγκ Σάββατο πρωί, η επαναλειτουργία ενός μικρού χώρου στις Τζιτζιφιές αξίζει παραπάνω από μια γραμμή στο δελτίο τύπου του δήμου.
Ο χώρος στη συμβολή Ξενοφώντος και Πεισιστράτους είχε μείνει κλειστός, σκοτεινός και αναξιοποίητος για περίπου δέκα χρόνια. Δηλαδή μια ολόκληρη γενιά παιδιών στη γειτονιά πρόλαβε να μεγαλώσει βλέποντας έναν δημόσιο χώρο να υπάρχει μόνο στα χαρτιά. Τώρα ο Δήμος τον ξανάδωσε στους κατοίκους, αναβαθμισμένο, ασφαλή και λειτουργικό, με τον Κώστα Ασκούνη παρόντα στην παράδοση, για να περάσει και η απαραίτητη εικόνα διοίκησης που δεν φωτογραφίζεται μόνο στα μεγάλα έργα, αλλά και στις μικρές επιστροφές της καθημερινότητας.
Και εδώ κρύβεται το ενδιαφέρον σημείο. Στην αυτοδιοίκηση δεν κερδίζεις πάντα με φαραωνικά σχέδια, μακέτες και κορδέλες σε έργα εκατομμυρίων. Κερδίζεις όταν ο κάτοικος βλέπει κάτι κλειδωμένο να ανοίγει, κάτι εγκαταλελειμμένο να καθαρίζεται, κάτι νεκρό να γίνεται ξανά γειτονιά. Αυτό για τον Ασκούνη είναι καλό σήμα. Όχι θριαμβικό, αλλά χρήσιμο.
Οι χελώνες, οι φωτογραφίες και η πολιτεία που κάνει τον ψόφιο κοριό
Στη Γλυφάδα, εκεί που συνήθως περισσεύουν οι κορδέλες, οι μαρίνες, οι μεγάλες κουβέντες για την Αθηναϊκή Ριβιέρα και οι φωτογραφίες με φόντο το μπλε, υπάρχει και ένα άλλο, λιγότερο γυαλιστερό σκηνικό. Το Κέντρο Διάσωσης του ΑΡΧΕΛΩΝ, όπου τον Ιούνιο έφτασαν οκτώ τραυματισμένες θαλάσσιες χελώνες. Οι περισσότερες με χτυπήματα στο κεφάλι. Δύο δεν άντεξαν.
Και εδώ αρχίζει το γνωστό ελληνικό έργο. Όταν πρόκειται για τουρισμό, η θάλασσα είναι «εθνικό κεφάλαιο». Όταν πρόκειται για προστασία της ζωής μέσα στη θάλασσα, ξαφνικά όλοι ψάχνουν ποιος έχει την αρμοδιότητα. Το Λιμενικό κάνει ό,τι μπορεί, οι εθελοντές κάνουν περισσότερα απ’ όσα αντέχουν, οι δήμοι φωτογραφίζονται όταν υπάρχει απελευθέρωση χελώνας, αλλά όταν το θέμα είναι πρόληψη, έλεγχος, ενημέρωση, χρήματα και ευθύνη, πέφτει σιγή ασυρμάτου.
Δεν χρειάζεται να είσαι θαλάσσιος βιολόγος για να καταλάβεις ότι τραύματα στο κεφάλι δεν είναι ατυχές περιστατικό τύπου «την πήρε το κύμα». Κάποιος, κάπου, κάνει ζημιά. Και η πολιτεία οφείλει να σταματήσει να αντιμετωπίζει τον ΑΡΧΕΛΩΝ σαν συμπαθητική ΜΚΟ για σχολικές εκδρομές.
Η Ριβιέρα δεν μετριέται μόνο σε τετραγωνικά, ξαπλώστρες και επενδύσεις. Μετριέται και στο αν μπορεί να προστατεύσει ό,τι ζει πριν το μετατρέψει σε φόντο για δελτία τύπου.
Το Μοσχάτο, η Ποσειδώνος και τα παλιά μεγαλεία που βγαίνουν στο σφυρί
Στο Μοσχάτο, πάνω στη Λεωφόρο Ποσειδώνος, εκεί όπου κάποτε οι παλιές βιομηχανικές και τεχνικές ιστορίες της πόλης ακουμπούσαν πάνω στην παραλιακή ζώνη, γράφτηκε άλλο ένα μικρό επεισόδιο της μεγάλης μετάλλαξης της Αθήνας. Η ΒΙΟΤΕΡ πούλησε τρία οικόπεδα στην Ποσειδώνος 33-35-37, έναντι 5,109 εκατ. ευρώ, στο πλαίσιο της συμφωνίας εξυγίανσης. Με απλά λόγια, ένα ακόμη ακίνητο φεύγει από το παλιό βιβλίο των τεχνικών εταιρειών και περνάει στο νέο τεφτέρι της real estate εποχής.
Και επειδή στην παραλιακή τίποτα δεν είναι απλώς ακίνητο, το συγκεκριμένο deal έχει τη δική του σημειολογία. Το Μοσχάτο δεν είναι πια ο φτωχός συγγενής ανάμεσα στον Πειραιά και τη Γλυφάδα. Είναι ζώνη αναμονής. Όποιος βλέπει χάρτη, βλέπει αξία. Όποιος βλέπει μόνο τρία οικόπεδα, καλύτερα να αλλάξει επάγγελμα. Το ενδιαφέρον είναι ότι η πόλη αλλάζει χωρίς πολλές φανφάρες. Δεν χρειάζεται κορδέλα, υπουργό και μακέτα. Αρκεί ένα συμβόλαιο, ένα τίμημα και μια διεύθυνση στην Ποσειδώνος. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει η αγορά.
Η ΒΙΟΤΕΡ, από την πλευρά της, κάνει αυτό που επιβάλλει η εξυγίανση. Ρευστοποιεί. Το Μοσχάτο, όμως, κάνει κάτι πιο ενδιαφέρον: ανεβαίνει κατηγορία. Και αυτό, κάποιοι στην αυτοδιοίκηση καλό είναι να το δουν πριν ξυπνήσουν πάλι όταν θα έχουν ήδη μπει οι μπουλντόζες.
Στη Βούλα φορτώνεται μπετόν, αλλά και τιμές
Στη Βούλα, εκεί όπου κάποτε η κουβέντα ήταν για μονοκατοικίες, πεύκα και θέα προς τον Σαρωνικό, τώρα μετράμε φάσεις κατασκευής, διεθνείς αγοραστές και τετραγωνικά με άρωμα Sotheby’s. Το Apollo Hills της Hines ολοκλήρωσε τον βασικό κατασκευαστικό σκελετό και πάει, όπως λένε οι άνθρωποι του project, για παράδοση το β’ τρίμηνο του 2027. Με άλλα λόγια, το μπετόν μπήκε, η αγορά πήρε το μήνυμα και η Βούλα ανέβηκε ακόμη ένα σκαλί στην πίστα της Αθηναϊκής Ριβιέρας.
Το ενδιαφέρον δεν είναι μόνο τα 200 εκατ. ευρώ του έργου. Είναι ότι η νότια Αθήνα αλλάζει χωρίς να ρωτάει ιδιαίτερα τους παλιούς της κατοίκους. Από τη μια έχεις αρχιτεκτονικά γραφεία, διεθνή funds, κατασκευαστές και μεσιτικά γραφεία πολυτελείας. Από την άλλη έχεις δήμους που πρέπει να εξηγήσουν πώς θα αντέξουν οι δρόμοι, τα σχολεία, το πράσινο, η στάθμευση και η καθημερινότητα.
Γιατί η πολυτέλεια, όταν μένει μέσα στο φυλλάδιο πωλήσεων, είναι ωραία. Όταν όμως βγαίνει στον δρόμο, ζητά υποδομές. Και εκεί αρχίζει το πραγματικό τεστ. Το Apollo Hills είναι σήμα ότι η Βούλα μπήκε για τα καλά στον διεθνή χάρτη του ακριβού real estate. Το ερώτημα είναι αν η πόλη θα γίνει πρότυπο αναβάθμισης ή απλώς ακόμη μια ωραία μακέτα πάνω σε κουρασμένες δημοτικές υποδομές.
Η Greater Riviera και τα μεγάλα τραπέζια της ανάπτυξης
Να ευλογήσω όμως λίγο και τα γένια μας και να αναφερθώ στην εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν NouPou Media και Fortune Greece στο The Ellinikon Experience Centre όπου πραγματοποιήθηκε μια ουσιαστική και πλούσια κουβέντα για τη Greater Riviera, δηλαδή για το νέο όνομα που δίνεται σε κάτι πολύ παλιό: την προσπάθεια να μετατραπεί η παραλιακή Αττική από αστικό μέτωπο. Τις ειδήσεις και το περιεχόμενο των ομιλιών θα τα παρακολουθήσετε αναλυτικά τις επόμενες μέρες στο NouPou, αυτό που θα προσφέρω εγώ στο αφήγημα είναι η αίσθηση της γαλαρίας. Πάντα μου αρέσει να πιάνω τα ορεινά των εκδηλώσεων από όπου μπορώ να έχω το αμερικάνικο bird eye view (επι τη ευκαιρία και της επετείου).
Το ενδιαφέρον λοιπόν σε αυτή την εκδήλωση δεν είναι ότι μίλησαν για επενδύσεις, υποδομές, βιωσιμότητα και καινοτομία. Αυτά πλέον είναι τα υποχρεωτικά μπαχαρικά κάθε σοβαρού event. Το ενδιαφέρον είναι ποιοι κάθονται γύρω από το τραπέζι. Πολιτεία, αυτοδιοίκηση, developers, real estate, logistics, σύμβουλοι βιωσιμότητας και media. Όλο το νέο σύστημα της Ριβιέρας σε μία αίθουσα, με φόντο το Ελληνικό και με τίτλους που μυρίζουν μέλλον. Ο Τάκης Θεοδωρικάκος, μαζί με τους Δημάρχους Ελληνικού – Αργυρούπολης Γιάννη Κωνσταντάτο και Παλαιού Φαλήρου Γιάννη Φωστηρόπουλο ήταν η πολιτική εσάνς της εκδήλωσης. Από τις ομιλίες βγήκε και το ζουμί όμως. Η Αθηναϊκή Ριβιέρα δεν είναι πια απλώς παραλία, καφές και οικόπεδο. Είναι πολιτικό προϊόν. Θέλει αφήγημα, θέλει θεσμική νομιμοποίηση, θέλει επενδυτές, θέλει και δήμους που να μη λειτουργούν σαν τροχονόμοι των μπουλντόζων. Θέλει μακρόπνοο σχέδιο με ενδιάμεσους σταθμούς και πάνω απ’ όλα η πολιτεία να προηγηθεί των εργολάβων. Γιατί η ανάπτυξη στην παραλιακή θα κριθεί στο απλό: αν θα γίνει πόλη για κατοίκους ή σκηνικό για παρουσιάσεις. Όλα τα άλλα είναι ωραία slides, καλά κοστούμια και networking με θέα στο μέλλον.