Η τραγωδία στην Ηλιούπολη και οι δήμοι των Νοτίων Προαστίων σε τρεις ταχύτητες κοινωνικής πρόνοιας
Ενώ η «βιτρίνα» της παραλιακής ζώνης ενισχύεται με νέες οικιστικές και retail αναπτύξεις, η πραγματική πρόκληση για την τοπική αυτοδιοίκηση και την Πολιτεία παραμένει η θωράκιση των κοινωνικών υποδομών και η μετάβαση από την απλή διαχείριση στην ουσιαστική πρόληψη.
- 14/05/2026 10:25
Η υπόθεση της Ηλιούπολης δεν αντέχει άλλη τηλεοπτική κατανάλωση. Δεν είναι υλικό για δραματικές μουσικές, υπαινιγμούς, «αποκλειστικές» λεπτομέρειες και φτηνό ψυχολογικό κουτσομπολιό από αυτόκλητους προστάτες και εμπόρους της δυστυχίας για λίγα νούμερα τηλεθέασης. Είναι σήμα κινδύνου για την κοινωνία και, κυρίως, για τον τρόπο με τον οποίο οι δήμοι αντιλαμβάνονται την κοινωνική πρόνοια. Η πραγματική πολιτική συζήτηση δεν είναι ποιος θα δηλώσει περισσότερο συγκλονισμένος. Είναι αν ο πρώτος βαθμός αυτοδιοίκησης διαθέτει ζωντανές κοινωνικές υπηρεσίες, σχολικούς ψυχολόγους, δομές πρόληψης, δίκτυα με συλλόγους γονέων, εκπαιδευτικούς, κοινωνικούς λειτουργούς και οργανισμούς όπως «Το Χαμόγελο του Παιδιού». Δηλαδή μηχανισμούς που μπορούν να δουν το πρόβλημα πριν γίνει τραγωδία και πριν το αρπάξουν τα δελτία ειδήσεων.
Στα νότια προάστια έχουν επενδυθεί πολλά σε αναπλάσεις, φωτισμούς, πλατείες, εκδηλώσεις και επικοινωνιακή βιτρίνα. Καλά όλα αυτά, αλλά δεν φτάνουν. Η πόλη δεν είναι μόνο πεζοδρόμιο και εικόνα. Είναι και η οικογένεια που πιέζεται, ο έφηβος που χάνεται πίσω από μια οθόνη. Και εδώ τα ΜΜΕ έχουν τεράστια ευθύνη. Η τρομολαγνεία εκπαιδεύει την κοινωνία στον φόβο και στον κανιβαλισμό. Αντί να φωτίζει λύσεις, μεγεθύνει το σοκ. Αντί να ζητά πρόληψη, πουλά συγκίνηση. Αυτό πρέπει να τελειώσει.
Από το σοκ στην πρόληψη: Το στοίχημα της Δόμνας Μιχαηλίδου
Η τραγωδία στην Ηλιούπολη δείχνει κάτι που η πολιτική συχνά θυμάται αργά: η κοινωνική πρόνοια είναι κρατική υποδομή πρώτης γραμμής. Και εδώ, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας υπό τη Δόμνα Μιχαηλίδου έχει αρχίσει να μετακινεί τη συζήτηση από το επίδομα στην πρόληψη, από την ανακοίνωση στο πρωτόκολλο, από το «συγκλονιστήκαμε» στο «τι κάνουμε πριν σπάσει η οικογένεια».
Η Πρώιμη Παιδική Παρέμβαση, η επανεκκίνηση της αναδοχής και υιοθεσίας, οι μονάδες ημιαυτόνομης διαβίωσης και οι «Νταντάδες της Γειτονιάς» δεν είναι επικοινωνιακά στολίδια. Είναι κομμάτια ενός πιο ώριμου κοινωνικού κράτους, που βλέπει το παιδί όχι όταν φτάσει στο δελτίο των 8, αλλά όταν ακόμη μπορεί να σωθεί η διαδρομή του. Το πολιτικό μήνυμα προς τους δήμους των Νοτίων Προαστίων είναι καθαρό: τα πάρκα, οι πλατείες και οι αναπλάσεις κερδίζουν φωτογραφίες, οι κοινωνικές υπηρεσίες κερδίζουν ζωές. Η Μιχαηλίδου, στο συγκεκριμένο πεδίο, βάζει τον πήχη. Τώρα πρέπει να τον πιάσει η αυτοδιοίκηση.
Οι δήμοι των Νοτίων Προαστίων σε τρεις ταχύτητες κοινωνικής πρόνοιας
Στα Νότια Προάστια υπάρχει εκτεταμένο δίκτυο κοινωνικής πρόνοιας, αλλά η παιδική προστασία και η σχολική ψυχοκοινωνική πρόληψη δεν έχουν παντού την ίδια θεσμική ωριμότητα. Οι πιο ώριμες περιπτώσεις είναι η Νέα Σμύρνη, ο Άγιος Δημήτριος και το Ελληνικό-Αργυρούπολη. Τα πιο εμφανή κενά τεκμηρίωσης εντοπίζονται σε Λαυρεωτική, Σαρωνικό και Παλαιό Φάληρο. Το μεγάλο πολιτικό συμπέρασμα είναι ότι οι περισσότεροι δήμοι έχουν κοινωνικές δομές, αλλά λίγοι διαθέτουν δημόσια ορατό, θεσμικό σύστημα παιδικής προστασίας, με σχολική διασύνδεση, πρωτόκολλο και σταθερές συνεργασίες.
Το ζήτημα δεν είναι ποιος δήμος «νοιάζεται» και ποιος όχι. Όλοι θα πουν ότι νοιάζονται. Το θέμα είναι ποιος έχει περάσει από τη φιλανθρωπική λογική στη θεσμική πρόληψη. Στα Νότια Προάστια υπάρχει δίκτυο πρόνοιας, αλλά η πρόληψη παραμένει άνιση και συχνά αποσπασματική. Οι πιο οργανωμένοι δήμοι δείχνουν ότι γίνεται. Οι μεσαίοι πρέπει να οργανώσουν αυτό που ήδη έχουν. Οι πιο αδύναμοι πρέπει να βγουν από τη ζώνη της απλής κοινωνικής διαχείρισης.
Η εικόνα που βγαίνει από τον χάρτη κοινωνικής πρόνοιας των Νοτίων Προαστίων είναι καθαρή: όλοι σχεδόν οι δήμοι έχουν κάποιες δομές, αλλά λίγοι έχουν περάσει από τη λογική του «έχω κοινωνική υπηρεσία» στη λογική του οργανωμένου τοπικού συστήματος πρόληψης. Με απλά λόγια, άλλο είναι να έχεις κοινωνικό παντοπωλείο, Κέντρο Κοινότητας και ψυχολόγο, και άλλο να έχεις σταθερή σύνδεση με σχολεία, γονείς, παιδική προστασία, εισαγγελικές αρχές και εξειδικευμένους φορείς. Το πρώτο είναι κοινωνική διαχείριση. Το δεύτερο είναι πολιτική πρόληψης.
Πρώτη ταχύτητα: Οι δήμοι που δείχνουν θεσμική ωριμότητα
Εδώ βρίσκονται οι δήμοι που δεν μένουν στη βιτρίνα της κοινωνικής πολιτικής. Η Νέα Σμύρνη ξεχωρίζει επειδή διαθέτει αυτοτελή Σχολική Κοινωνική Υπηρεσία, με κοινωνικό λειτουργό και ψυχολόγο. Ο Άγιος Δημήτριος εμφανίζει πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση, με Κέντρο Πρόληψης, Ακαδημία Γονέων και συνεργασία με το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού. Ο Δήμος Ελληνικού-Αργυρούπολης έχει το πιο καθαρό ίχνος παιδικής προστασίας, με συνεργασία με το ΕΚΚΑ, παιδιατρικά νοσοκομεία, δομές παιδικής προστασίας και την Εισαγγελία Ανηλίκων. Αυτοί οι δήμοι δείχνουν ότι μπορούν να συνδέσουν οικογένεια, σχολείο, ψυχική υγεία και θεσμική προστασία. Αυτό είναι και το πραγματικό μέτρο σύγκρισης για τους υπόλοιπους.
Δεύτερη ταχύτητα: Οι δήμοι με δομές, προσωπικό και δράσεις, αλλά όχι πλήρες σύστημα
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη μεσαία ζώνη. Οι δήμοι αυτοί έχουν κοινωνικές υπηρεσίες, Κέντρα Κοινότητας, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, δράσεις ενημέρωσης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, παρεμβάσεις κατά του bullying. Δεν είναι αδρανείς. Η Γλυφάδα έχει Γραφείο Ψυχολόγων και δράσεις για τη βία στα σχολεία. Η Βάρη-Βούλα-Βουλιαγμένη διαθέτει σοβαρή κοινωνική διεύθυνση και ψυχολόγο. Ο Άλιμος εμφανίζει καθαρή στελέχωση στο Κέντρο Κοινότητας. Η Καλλιθέα έχει συμπαγές δίκτυο κοινωνικών δομών. Ο Δήμος Μοσχάτου-Ταύρου έχει κοινωνική υπηρεσία και σύνδεση με το Κέντρο Πρόληψης «ΣΤΑΘΜΟΣ». Η Ηλιούπολη κουβαλά παράδοση με τους «Ψυχολόγους στα Σχολεία». Το πρόβλημα είναι ότι στους περισσότερους από αυτούς λείπει το επόμενο βήμα: δημόσια ορατό πρωτόκολλο, σταθερή σχολική διασύνδεση, ετήσια αποτίμηση και δείκτες αποτελεσματικότητας. Υπάρχει κοινωνική πολιτική, αλλά συχνά μοιάζει περισσότερο με άθροισμα υπηρεσιών και δράσεων παρά με ενιαίο σχέδιο. Στις ημερίδες όλοι είναι καλοί. Στο πρωτόκολλο, στη συνέχεια και στη μέτρηση φαίνεται ποιος έχει πραγματικό σύστημα.
Τρίτη ταχύτητα: Οι δήμοι με δομές, αλλά αδύναμη δημόσια τεκμηρίωση πρόληψης
Αυτοί οι δήμοι δεν είναι «γυμνοί» από κοινωνικές υπηρεσίες. Διαθέτουν Κέντρα Κοινότητας, κοινωνικές υπηρεσίες, κοινωνικά παντοπωλεία, ψυχοκοινωνική στήριξη ή άλλες βασικές δομές. Όμως εδώ τα κενά είναι πιο εμφανή: δεν προκύπτει με την ίδια καθαρότητα πρόσφατη και θεσμική πολιτική για παιδική προστασία, σχολική ψυχική υγεία, bullying ή μόνιμη διασύνδεση σχολείων, γονέων και εξειδικευμένων φορέων. Στον Σαρωνικό, για παράδειγμα, υπάρχει αναφορά σε σχεδιαζόμενη συνεργασία με «Το Χαμόγελο του Παιδιού», αλλά δεν εντοπίζεται αντίστοιχη μεταγενέστερη θεσμική πράξη υλοποίησης. Η Λαυρεωτική έχει βασικές κοινωνικές δομές, αλλά αδύναμο δημόσιο αποτύπωμα σχολικής πρόληψης. Το Παλαιό Φάληρο έχει κοινωνική μέριμνα και ψυχοκοινωνική στήριξη, αλλά όχι καθαρή πρόσφατη γραμμή για την παιδική προστασία.
Ο Νότιος Τομέας ψάχνει τον γραμματέα του
Το 16ο Συνέδριο της ΝΔ είναι το πρώτο σοβαρό μέτρημα μηχανισμών πριν από την επόμενη πολιτική αναμέτρηση. Στον Β3 Νότιο Τομέα το ενδιαφέρον αποκτά ειδικό βάρος, γιατί η συζήτηση για τον επόμενο γραμματέα του κόμματος περνά πλέον και από τον Βασίλη Σπανάκη. Οι παραπολιτικές στήλες τον εμφανίζουν σταθερά μέσα στα ονόματα που εξετάζονται και, όπως λένε οι διαδρομιστές, αν και ο Πρωθυπουργός δεν έχει ακόμη αποφασίσει, ακούγεται έντονα η άποψη ότι ο Σπανάκης «ξέρει το κόμμα και είναι εργατικός».
Αν τελικά προταθεί, ο Νότιος Τομέας δεν θα έχει απλώς έναν ακόμη βουλευτή σε κομματικό πόστο. Θα αποκτήσει κεντρικό οργανωτικό βραχίονα μέσα στη ΝΔ. Αυτό πιέζει τους υπόλοιπους γαλάζιους του Β3, αναβαθμίζει το τοπικό δίκτυο και μετατρέπει το συνέδριο σε εσωτερική απογραφή ισχύος.
ΠΑΣΟΚ: Στελέχη υπάρχουν, αναζητείται όμως στρατός
Στο ΠΑΣΟΚ του Νότιου Τομέα και της Ανατολικής Αττικής αρχίζει να φαίνεται μια ενδιαφέρουσα κατανομή ρόλων. Ο Παύλος Χρηστίδης στον Β3 και ο Μανώλης Χριστοδουλάκης στην Ανατολική Αττική δεν κινούνται πια ως απλοί κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι της κομματικής γραμμής. Ο πρώτος πατά πάνω στα ζητήματα θεσμών, Ανεξάρτητων Αρχών, εργασίας και νέων μοντέλων απασχόλησης. Ο δεύτερος επιμένει σε υποδομές, χωροταξία, περιβάλλον και τοπικά προβλήματα, δηλαδή στα θέματα που καίνε την Ανατολική Αττική.
Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτό μοιάζει με πρόβα κυβερνησιμότητας, χωρίς ακόμη να υπάρχει επιβεβαιωμένη «σκιώδης κυβέρνηση». Το ΠΑΣΟΚ θέλει να δείξει ότι έχει πρόσωπα με αρμοδιότητες, λόγο και τεχνοκρατική επάρκεια. Μέχρι εδώ καλά. Το πρόβλημα αρχίζει μετά: οι θέσεις δεν αρκούν αν δεν γίνουν τοπικό δίκτυο, παρουσία στους δήμους, επαφή με επαγγελματίες, συλλόγους, αυτοδιοίκηση και κοινωνικές ομάδες. Με απλά λόγια, Χρηστίδης και Χριστοδουλάκης δίνουν υλικό στον Ανδρουλάκη. Αν όμως οι οργανώσεις δεν το μετατρέψουν σε πολιτική μάζα, το ΠΑΣΟΚ θα έχει καλούς παίκτες χωρίς ομάδα.
ΣΥΡΙΖΑ: Ανασύνταξη υπό τη σκιά της εξαΰλωσης
Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να εμφανιστεί ξανά ως οργανισμός που κινείται: εκδήλωση στον Βύρωνα για την Υγεία, προγραμματισμένη παρέμβαση στην Παλλήνη για την ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων, δημόσια γραμμή Παππά υπέρ της επιτάχυνσης των συμμαχιών. Όλα αυτά δείχνουν ότι υπάρχει ακόμη κομματικός σκελετός. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει πια πολιτικό σώμα.
Εδώ μπαίνουν οι δημοσκοπήσεις και χαλάνε το αφήγημα. Η Interview εμφανίζει υποθετικό κόμμα Τσίπρα στο 15,1%, δίπλα στο ΠΑΣΟΚ και πολύ πάνω από τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τα πρωτοσέλιδα των ημερών υποστηρίζουν ότι ο Τσίπρας «εξαφανίζει» ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά. Παράλληλα, η Alco καταγράφει ότι τα υπό συγκρότηση σχήματα Τσίπρα και Καρυστιανού συμπιέζουν υπάρχοντα κόμματα. Άρα η εκδήλωση της Παλλήνης είναι τεστ επιβίωσης. Ο Παππάς παλεύει να κρατήσει γέφυρα με το μέλλον. Ο μηχανισμός παλεύει να μη γίνει αποθήκη στελεχών προς μετακόμιση.
Little Athens: Πριν μπουν οι κάτοικοι, μοιράζονται τα μαγαζιά
Στο Ελληνικό η Lamda στήνει μια μικρο-πόλη με δική της εσωτερική αγορά, δίπλα στο πάρκο και τη θάλασσα, όπου retail, εστίαση, leisure και υπηρεσίες γίνονται μέρος της κατοίκησης. Στο Little Athens περίπου το 70% των εμπορικών χώρων έχει ήδη μισθωθεί, παρότι οι πρώτοι κάτοικοι δεν έχουν ακόμη εγκατασταθεί. Τα ενοίκια ξεκινούν γύρω στα 30 ευρώ ανά τ.μ., αλλά στα πιο προβεβλημένα σημεία ανεβαίνουν στα 50-100 ευρώ ανά τ.μ., με μηνιαία μισθώματα που μπορούν να φτάσουν τις 7.000 ευρώ.
Στα ισόγεια μπαίνουν φούρνοι, φαρμακεία, καφέ, εστίαση, σούπερ μάρκετ και υπηρεσίες καθημερινότητας. Οι καλές γωνίες έχουν ήδη κλειστεί. Κερδίζουν οι ιδιοκτήτες, οι αλυσίδες και όσοι μπήκαν νωρίς. Πιέζονται οι παραδοσιακές πιάτσες Αλίμου, Γλυφάδας και Αργυρούπολης, γιατί το Ελληνικό θα τραβήξει καθημερινό τζίρο.
Λαύριο: Το parking των 8.500 τ.μ.
Το parking των 8.500 τ.μ. στο λιμάνι του Λαυρίου δεν είναι από μόνο του η μεγάλη είδηση. Η είδηση είναι ότι ο Οργανισμός Λιμένος Λαυρίου βγάζει σε πλειοδοτικό διαγωνισμό χώρο στη χερσαία ζώνη, χωρητικότητας 299 θέσεων στάθμευσης, για λειτουργία ως δημόσιο υπαίθριο parking. Με απλά λόγια, φτιάχνει την «πίσω αυλή» της επόμενης φάσης: καλύτερη εξυπηρέτηση, περισσότερη κίνηση και λιγότερο χάος γύρω από το λιμάνι.
Το σήμα είναι καθαρό. Το Λαύριο δεν διαβάζεται πια ως απλό επαρχιακό λιμάνι για κοντινά δρομολόγια. Η συζήτηση για την αξιοποίηση του 51% του ΟΛΛ το τοποθετεί ως πιθανή «ανατολική πύλη» της Αττικής, συμπληρωματική προς τον Πειραιά και τη Ραφήνα, με προσανατολισμό στον θαλάσσιο τουρισμό. Άρα το parking δεν είναι απλώς parking. Είναι μικρό κομμάτι μεγαλύτερου παζλ: κρουαζιέρα, τουρισμός, στάθμευση, logistics, τοπική κατανάλωση. Περισσότερη λιμενική δραστηριότητα, όμως, σημαίνει και περισσότερη κυκλοφορία, ανάγκη αστυνόμευσης, καθαριότητας και διαχείρισης δημόσιου χώρου.
Γλυφάδα: Η ενεργειακή αναβάθμιση πίσω από τη βιτρίνα της παραλίας
Η Γλυφάδα δεν παίζει μόνο στο ταμπλό της παραλίας, του real estate και της υψηλής κατανάλωσης. Παίζει και στο λιγότερο θεαματικό, αλλά πιο ουσιαστικό πεδίο των ενεργειακών υποδομών. Στις 7 Μαΐου 2026 ο δήμος δημοσίευσε τη δημοπράτηση του έργου «Ενεργειακές Παρεμβάσεις Δήμου Γλυφάδας». Το έργο αφορά επτά σχολικές μονάδες και έχει συνολική δημόσια δαπάνη 1.014.415,95 ευρώ, με συγχρηματοδοτούμενη δημόσια δαπάνη 910.000 ευρώ. Ο δήμαρχος Γιώργος Παπανικολάου χτίζει αφήγημα διοίκησης πέρα από τις πλατείες και την παραλία: εξοικονόμηση, σχολικά κτίρια, μείωση λειτουργικού κόστους. Το στοίχημα είναι μετρήσιμο. Αν πέσουν οι λογαριασμοί και βελτιωθούν τα σχολεία, κερδίζει. Αν μείνει άλλη μία εργολαβία με ωραίο τίτλο, θα χαθεί μέσα στη βιτρίνα της Γλυφάδας.
Trade Estates / Fourlis: Το ΙΚΕΑ στο Ελληνικό αλλάζει τη γεωγραφία της κατανάλωσης
Η Trade Estates έρχεται στο Ελληνικό για να φέρει τη μαζική κατανάλωση μέσα στην καρδιά της νέας Ριβιέρας. Τα αποτελέσματα του α΄ τριμήνου 2026 δείχνουν εταιρεία με καθαρά κέρδη 4,9 εκατ. ευρώ, έσοδα 13,3 εκατ. ευρώ και μισθώματα 10,5 εκατ. ευρώ. Μπαίνει, λοιπόν, στο project με ισχυρή ταμειακή εικόνα και αποδεδειγμένο μοντέλο εμπορικών πάρκων. Το retail park στο Ελληνικό είναι το βαρύ χαρτί: επένδυση περίπου 75 εκατ. ευρώ, ανάπτυξη 28.500 τ.μ. σε τέσσερα κτίρια, 8-9 μεγάλα καταστήματα και το 40% ήδη μισθωμένο στην ΙΚΕΑ. Οι εργασίες αναμένονται από το δ΄ τρίμηνο του 2026, με στόχο λειτουργίας το α΄ εξάμηνο του 2029. Το Ελληνικό, λοιπόν, δεν θα πουλά μόνο penthouses, πάρκο και luxury lifestyle. Θα πουλά καναπέ, κουζίνα, αθλητικό παπούτσι, παιδικό δωμάτιο και καθημερινή κατανάλωση. Κερδίζουν Fourlis, Trade Estates, Lamda και μεγάλα brands. Πιέζονται Γλυφάδα, Άλιμος, Αργυρούπολη, Νέα Σμύρνη και οι τοπικές πιάτσες που θα δουν τζίρο να μετακινείται προς τον νέο εμπορικό μαγνήτη.
Άλιμος: Τα απορριμματοφόρα της Ριβιέρας και η κρυφή υποδομή της καθαριότητας
Στον Άλιμο η είδηση είναι απολύτως αποκαλυπτική για το τι σημαίνει διοίκηση δίπλα στη Ριβιέρα. Ο δήμος προκήρυξε στις 8 Μαΐου 2026 διεθνή ανοιχτό ηλεκτρονικό διαγωνισμό για την προμήθεια δύο απορριμματοφόρων τύπου πρέσας 16 κ.μ., με χρηματοδοτική μίσθωση και παράλληλη συντήρηση-επισκευή πενταετίας. Το κριτήριο ανάθεσης είναι η χαμηλότερη τιμή. Το οικονομικό αντικείμενο φτάνει τα 992.000 ευρώ με ΦΠΑ, με καθαρή αξία 800.000 ευρώ και ΦΠΑ 192.000 ευρώ. Η διάρκεια της σύμβασης είναι 69 μήνες: 60 μήνες μίσθωσης και 9 μήνες χρόνος παράδοσης. Δεν πρόκειται δηλαδή για απλή αγορά οχημάτων, αλλά για πενταετές πακέτο χρηματοδοτικής μίσθωσης, συντήρησης και επισκευής.
Η καθαριότητα είναι πλέον υποδομή ανάπτυξης, όπως ο φωτισμός, η στάθμευση και το mobility. Και ο Άλιμος δεν μπορεί να προσφέρει παραλία υψηλών απαιτήσεων, μαρίνα, πρόσβαση στο Ελληνικό και αστική ποιότητα ζωής με κουρασμένο στόλο καθαριότητας. Στόχος για τον δήμο να αποδείξει ότι το σχεδόν 1 εκατ. ευρώ δεν είναι απλώς μίσθωμα στόλου, αλλά καλύτερη καθημερινή υπηρεσία σε μια περιοχή που θα δεχθεί μεγαλύτερη τουριστική, οικιστική και εμπορική πίεση.
Σαρωνικός: Η προσβάσιμη παραλία ως νέο τουριστικό χαρτί
Στον Δήμο Σαρωνικού, ένα έργο χαμηλής χρηματοδότησης λέει περισσότερα απ’ όσα φαίνονται στον τίτλο του. Από τις 13 Μαΐου ο δήμος περνά στη φάση αξιολόγησης του ανοιχτού διεθνούς ηλεκτρονικού διαγωνισμού για την προμήθεια και τοποθέτηση εξοπλισμού βελτίωσης και τροποποίησης της προσβασιμότητας στις παραλίες. Η συνολική δαπάνη ανέρχεται σε 279.994,92 ευρώ με ΦΠΑ και το κριτήριο είναι η χαμηλότερη τιμή. Το έργο έχει ενταχθεί στη δράση του Ταμείου Ανάκαμψης για τη βελτίωση της προσβασιμότητας στις ελληνικές παραλίες, μέσω του σκέλους τουριστικής ανάπτυξης. Η κίνηση, ωστόσο, δεν είναι απλώς κοινωνική πολιτική. Είναι αναβάθμιση του προϊόντος «παραλία Σαρωνικού». Όταν μια ακτή γίνεται προσβάσιμη σε άτομα με αναπηρία, ηλικιωμένους, οικογένειες και επισκέπτες με κινητικές δυσκολίες, μεγαλώνει το κοινό της, βελτιώνει το προφίλ της και αποκτά καλύτερη θέση στον χάρτη του ήπιου τουρισμού. Το ζήτημα είναι να μη μείνει στη βιτρίνα. Στον Σαρωνικό η παραλία είναι οικονομία, και η πρόσβαση είναι πλέον μέρος της αξίας της.