16 μαθήματα ζωής για το 2026
Τι μπορούμε να κρατήσουμε ως μάθημα για το 2026 από τις ιστορίες των ανθρώπων που μίλησαν στο NouPou τη χρονιά που πέρασε; Ανατρέξαμε στις συνεντεύξεις του 2025 και κρατήσαμε 16 φράσεις που ξεχώρισαν – μικρά και μεγάλα μαθήματα ζωής, για όσα μας δυσκόλεψαν, μας αφύπνισαν, μας έκαναν να σκεφτούμε αλλιώς και να μπούμε στη νέα χρονιά λίγο πιο συνειδητά.
- 31/12/2025, 09:48
«Η φοβία που συχνά έχουν οι άνθρωποι στο να προστρέξουν και να βοηθήσουν έναν συνάνθρωπό τους όταν κινδυνεύει η ζωή του, είτε προέρχεται από το φόβο της νομικής ευθύνης, είτε από την αμφιβολία για τις ικανότητές τους, είτε ακόμα και από τον φόβο ότι “θα κάνω κάτι λάθος” – δυστυχώς, μπορεί να στοιχίσει ζωές. Ο Έλληνας Νομοθέτης δεν θεωρεί δικαίωμά μας την παροχή βοήθειας σε έναν άνθρωπο που κινδυνεύει αλλά υποχρέωσή μας. Δηλαδή είναι υποχρεωτική από το νόμο, και μάλιστα η απραξία τιμωρείται. Άρα, οι συνάνθρωποι μας δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. Θα πρέπει να κατανοήσουμε όλοι, ότι σε τέτοιες στιγμές, η αδράνεια είναι πιο επικίνδυνη από την προσπάθεια. Ακόμη και η πιο απλή ενέργεια, ένα τηλεφώνημα στο 166, μια προσπάθεια ΚΑΡΠΑ, το να φωνάξεις “βοήθεια” μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Η εκπαίδευση σώζει. Αλλά ακόμα και χωρίς εκπαίδευση, η πρόθεση να βοηθήσεις είναι η αρχή της αλλαγής».
– Μάνος Πατσιαλίδης, διασώστης, δημιουργός του Safer Life Greece
«Πίσω από κάθε πρωτιά και κορυφή, υπάρχει πολύς ανηφορικός δρόμος, πολλά εμπόδια, πολλή εχθρική διαδρομή, γιατί μιλάμε για την Ελλάδα, και πολλή μοναξιά. Θεσμική μοναξιά. Έτσι, καταλαβαίνω γιατί πολλά ανάπηρα άτομα που θέλουν να κάνουν πράξη τα όνειρά τους – ζώντας σε έναν αφιλόξενο και εχθρικό κόσμο φτιαγμένο μόνο για υγιή, αρτιμελή νεανικά σώματα – δεν έχουν τη δύναμη να καταφέρουν αυτά τα όνειρα, χωρίς να φταίνε τα ίδια. Άρα, κάτι πρέπει να κάνουμε όλες και όλοι μαζί, ώστε να μην μιλάμε για μεμονωμένες περιπτώσεις κάποιων πρωτιών κάθε τόσο, αλλά να το κάνουμε όλο αυτό καθημερινότητα και να συνυπάρχουμε με ανάπηρα άτομα σε όποια δραστηριότητα κάνουμε καθημερινά».
– Βαγγέλης Αυγουλάς, τυφλός δικηγόρος, ιδρυτής της ΑΜΚΕ «Με Άλλα Μάτια»
«Οι εθελοντές είναι ο θησαυρός μας, η μεγαλύτερή μας βοήθεια. (…) Δεν θα σου πω πως όλοι οι δημότες θα βοηθήσουν ή θα πάνε ένα άρρωστο γατί στον γιατρό. Αλλά υπάρχουν πολλοί εθελοντές που βοηθούν, ο καθένας με τον τρόπο του. (…) Κάποιος μπορεί να γραφτεί σε ένα φιλοζωικό σωματείο, να βοηθήσει με μια μικρή φιλοξενία, με μια μεταφορά, με μια περίθαλψη –ακόμα και οικονομικά. Και το πιο σημαντικό απ’ όλα: να περάσουμε στα παιδιά μας την παιδεία της φιλοζωίας. Ότι συνυπάρχουμε με όλα τα πλάσματα σε αυτόν τον πλανήτη, ότι δεν πρέπει να είμαστε βίαιοι, ότι πρέπει να τα σεβόμαστε».
– Μαρίνα Δεκούλου, αντιδήμαρχος Σχολικών Μονάδων και Φιλοζωίας στη Νέα Σμύρνη
«Τα κόμικς ως επαγγελματική δραστηριότητα προέκυψαν έπειτα από δύο καταστροφές. Χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες, αρχικά πτώχευσε η μαμά εταιρεία και μετά ακολούθησε μια δική μου εκδοτική προσπάθεια η οποία στέφθηκε με αποτυχία. Μετά από δύο καταστροφές είναι δύσκολο να πεις “συνεχίζουμε” και ομολογώ ότι το έντυπο μού προκαλούσε αποστροφή εκείνη την περίοδο, αναζητούσα δουλειές σε άλλους χώρους. Το μικρόβιο, όμως, ήταν εκεί και σύντομα ξαναγεννήθηκε μέσα μου η ανάγκη να είμαι στα περιοδικά. Έπρεπε όμως να πάρω αποφάσεις και να επιλέξω πού θα ρίξω το βάρος. Οπότε αποφάσισα να εστιάσω στα κομικς. (…) Εγώ είμαι προνομιούχος, μεγάλωσα σε μια οικογένεια η οποία είχε μια κληρονομιά. Προσπαθώ και παλεύω καθημερινά να τη συνεχίσω, αλλά παραμένω προνομιούχος. Μου φαίνεται αδιανόητο πώς επιβιώνει ένας σημερινός άνθρωπος, ειδικά αν έχει κι ένα – δύο παιδιά. Είναι τόσο δύσκολες οι συνθήκες στη χώρα μας για να ζήσεις, που όλοι σε κάποιον βαθμό είμαστε ήρωες της καθημερινότητάς μας».
– Λεωκράτης Ανεμοδουράς, ιδρυτής των εκδόσεων «Μικρός Ήρως»
«Οι ενήλικες σκεφτόμαστε πολύ τις τελευταίες φορές. Σπάνια σκεφτόμαστε τις πρώτες. Στα περσινά μου γενέθλια διαπίστωσα ότι η κόρη μου τραγούδησε για πρώτη φορά το γενέθλιο τραγούδι και σκέφτηκα, πόσες φορές λέω “α είναι η πρώτη φορά που έκανε κάτι”. Έτσι, έμαθα να σκέφτομαι περισσότερο τις πρώτες φορές».
– Γρηγόρης Ελευθερίου, δημιουργός του babaka.gr
«Στη δύσκολη δοκιμασία των οντισιόν-διαγωνισμών μπήκα σε μικρή ηλικία. Είναι μια διαδικασία η οποία σε κάνει να έρθεις κοντά με τον εαυτό σου, να δεις μέσα σου και να μάθεις να πειθαρχείς κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Παράλληλα μαθαίνεις την έννοια της πρόκλησης και του υγιούς ανταγωνισμού, κάτι το οποίο μου άρεσε πάντα να έχω. Επιλέγω προσωπικά να μπαίνω όσο περισσότερο γίνεται σε τέτοιες διαδικασίες, καθώς έχω δει πως βελτιώνομαι και σαν μουσικός σε τεχνικά ζητήματα, αλλά και σαν προσωπικότητα. Κάθε διαγωνισμός είναι μια νέα πρόκληση».
– Ιωάννης Νίκολης, βιολονίστας
«Το 75-80% των πνιγμών αφορά άντρες. Αυτό συμβαίνει διότι οι άντρες από τη φύση τους είναι πιο τολμηροί, πιο εύκολα θα παραβούν τους κανόνες ασφαλείας, θα υπερεκτιμήσουν τις κολυμβητικές τους ικανότητες. Από μωρά αναθρέφονται με στερεότυπα που χρήζουν τους άντρες πιο “θαρραλέους”, πιο “ανταγωνιστικούς”, πιο “ανυπάκουους” – και όλο αυτό οδηγεί σε αυτά τα αποτελέσματα».
– Μάνια Μπικώφ, ναυαγοσώστρια
«Στο τέλος, λοιπόν, όλα είναι αισθητική. Και αν αυτή έχει ομορφιά, αλήθεια, χάρη και τιμιότητα, το δέχεσαι και αισθάνεσαι χαρά. Νιώθεις ήδη καλύτερος άνθρωπος. Πώς είναι οι ταινίες του Μπρεσόν ή του Ντράγερ; Σκοτεινές. Αλλά κάπου βρίσκεις φως. Όπως και ο «Νεκρός» ή το «Κάτω από το ηφαίστειο» του Τζον Χιούστον».
– Γιάννης Οικονομίδης, σκηνοθέτης
«Αν κοιτούσα πίσω και μπορούσα να δώσω μια συμβουλή στον 20χρονο εαυτό μου που τα ξεκίνησε όλα αυτά, θα του έλεγα να είναι πιο υποψιασμένος και να μην εμπιστεύεται εύκολα. Το ότι είμαι εγώ ο ίδιος καλοπροαίρετος, δεν σημαίνει ότι είναι και οι άλλοι γύρω μου. Να κρατήσει τον αυθορμητισμό του αλλά να προχωρά με σταθερά βήματα. Να έχει συνέπεια γιατί τελικά αυτή κάνει όλη τη διαφορά. Να παραμείνει ανοιχτόμυαλος, να μαθαίνει διαρκώς και να μην επαναπαύεται ποτέ. Και να θυμάται ότι το όραμα χρειάζεται υπομονή για να γίνει πραγματικότητα».
– Χρύσανθος Πανάς, επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης του Island
«Όταν θέλεις να διαχειριστείς ένα brand name, το πρώτο που κοιτάς είναι εάν οι άνθρωποί του πιστεύουν στον εαυτό τους. Αυτό αφορά τη βασική μου θέση σχετικά με το brand name, το οποίο δεν αντανακλά “ποιος είσαι”, αλλά τι λένε οι άλλοι για σένα. Ό,τι κάνεις και ό,τι δεν κάνεις επικοινωνείται. Είναι η φήμη που σε ακολουθεί όταν εσύ δεν είσαι καν παρών».
– Πίτερ Οικονομίδης, brand strategist
«Έχω κάνει πολλές δουλειές: από μαγαζί με εκτυπώσεις στην Αλεξάνδρας, μέχρι επιχείρηση με βιομηχανικά υδραυλικά προϊόντα στον Νέο Κόσμο. Η προτελευταία μου δουλειά ως υπάλληλος ήταν στη διαφημιστική του θείου μου, όπου τότε διαφημίζαμε το Havana Club. Θυμάμαι ότι σε μία προωθητική καμπάνια με έπιασε καταιγίδα ενώ ξεφόρτωνα τα κιβώτια. Περίμενα να σταματήσει η βροχή, ώσπου βγήκε ο θείος μου: “Τι κάνεις;”, με ρώτησε. Του λέω “Περιμένω να σταματήσει η βροχή”. “Όχι, συνέχισε”, μου είπε. Ξεφόρτωσα μέσα στη βροχή και μόλις τελείωσα, σταμάτησε. Τότε είπα μέσα μου ότι πρέπει να αλλάξω κατεύθυνση. Πήγα σε σχολή μαγειρικής, τη Chef D’Oeuvre, στην Πλατεία Βικτωρίας, σε ηλικία 25 ετών. Αποφάσισα να κάνω αυτό που αγαπούσα».
– Μιχάλης Μαντζουράνης, ο άνθρωπος πίσω από το Jackaroo
«Μπορεί να μας έκλεψαν τα όνειρα, την κατηγορία, όλα όσα χτίσαμε, δεν μπόρεσαν όμως να μας πάρουν τις στιγμές. Κι αυτές οι στιγμές ήταν τεράστιες. Δεν θα σβήσουν ποτέ. Συναντιόμαστε ακόμα με τα παιδιά και πάντα έχουμε κάτι να θυμηθούμε, μια ιστορία να γελάσουμε, να χαρούμε. Έχουν ασπρίσει πια και τα δικά τους μαλλιά, αλλά αυτό δεν μπορεί να μας το κλέψει κανείς. Γιατί ο αθλητισμός είναι στιγμές. Είναι νίκες, ήττες, άνοδοι, λύπες αλλά στο τέλος, μόνο οι στιγμές μένουν».
– Κώστας Σορώτος, προπονητής μπάσκετ
«Υιοθέτησε ένα αδέσποτο, μην πας να αγοράσεις. Τα ζώα δεν είναι αντικείμενα να τα πληρώσεις και να τα πάρεις. Αγοράζοντας δημιουργείς τις προϋποθέσεις για περισσότερες γέννες, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνεται ο αριθμός των αδέσποτων. Τα ζώα αυτά βρέθηκαν μόνα τους στους δρόμους λόγω λάθους και ανευθυνότητας κάποιου ανθρώπου. (…) Μια μεγάλη πληγή είναι όταν λέει το παιδί ότι θέλει σκυλάκι και πηγαίνει ο γονιός να του το κάνει δώρο. Δεν είναι δώρα τα ζώα. Δεν είναι δυνατόν να παίρνεις ένα ζωντανό πλάσμα που έχει χαρακτήρα, προσωπικότητα και ανάγκες, και να το βλέπεις σαν αντικείμενο».
– Μαίρη Μηλιαρέση, αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος και Υπηρεσίας Προστασίας Αδέσποτων Ζώων Γλυφάδας
«Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι ο φόβος της αποτυχίας και η εσωτερική φωνή που ψιθυρίζει ότι δεν είμαστε αρκετοί. Είναι αυτή η φωνή που φυτεύει αμφιβολίες, που σε κάνει να πιστεύεις ότι αν δοκιμάσεις και αποτύχεις, δεν θα μπορέσεις να ξανασηκωθείς. Αυτό που λέω πάντα είναι πως ο φόβος της αποτυχίας δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα κατασκεύασμα του μυαλού μας. Η αποτυχία δεν είναι το αντίθετο της επιτυχίας· είναι μέρος της. Κάθε φορά που πέφτεις, μαθαίνεις. Κάθε φορά που ξαναπροσπαθείς, γίνεσαι πιο δυνατός. Το κλειδί είναι να αποδεχτείς τον εαυτό σου όπως είναι τώρα, με όλα του τα λάθη και τις αδυναμίες, και να του δώσεις την ευκαιρία να εξελιχθεί. Η αλλαγή δεν ξεκινά από το τέλειο. Ξεκινά από την αποδοχή του ατελούς».
– Προκόπης Κούκης, life coach
«Με ενδιαφέρει η καθημερινή εξέλιξη, και ως αθλητή και ως άνθρωπο. Δεν βάζω στόχους ανέφικτους. Ό,τι σκέφτομαι είναι ρεαλιστικό και προσπαθώ, μέσα από καθημερινή δουλειά, να τους πετυχαίνω έναν έναν».
– Μάνος Ανδρεάδης, πολίστας
Plus: Δεν χρειάζεται να ξεχωρίσουμε ένα απόσπασμα από όσα μας είπε η Ελένη Κρεμαστιώτη, μητέρα της Ερατούς που δολοφονήθηκε από τον εν διαστάσει σύζυγό της στη Μυτιλήνη. Η ίδια μεγαλώνει σήμερα την εγγονή της στην Ηλιούπολη και εμείς τη συναντήσαμε στο σπίτι της, όπου μας διηγήθηκε την ιστορία της – μια ιστορία που δεν θα έπρεπε να ζήσει ποτέ κανείς.
