Πού τρώμε καλό κρέας πριν και μετά την Τσικνοπέμπτη
Από εστιατόρια που αντιμετωπίζουν το κρέας ως πρώτη ύλη και όχι ως event, μέχρι ταβέρνες και σουβλάκια που επιλέγουμε σταθερά όλο τον χρόνο, αυτός ο οδηγός είναι αφιερωμένος στα μέρη όπου τσικνίζουμε όταν το ημερολόγιο δεν γράφει απαραίτητα Τσικνοπέμπτη.
Η Τσικνοπέμπτη έχει τον δικό της ρυθμό και συνήθως δεν αφήνει χώρο για επιλογές. Για να βρεις τραπέζι πρέπει να κλείσεις εβδομάδες νωρίτερα και, μοιραία, πρέπει να κάνεις κάποιες υποχωρήσεις. Στην ταχύτητα του σέρβις, στην ποιότητα του φαγητού, στην απόλαυση της συνολικής εμπειρίας.
Αντί λοιπόν να κυνηγάμε μια συγκεκριμένη Πέμπτη στο ημερολόγιο, κοιτάζουμε την ουσία: Πού αξίζει να φας πριν ή μετά την Τσικνοπέμπτη, όταν οι κουζίνες δουλεύουν στον φυσικό τους ρυθμό και το φαγητό γίνεται ξανά εμπειρία. Από εστιατόρια με premium κοπές, μέχρι ταβέρνες που ψήνουν μερακλίδικα στη σχάρα και σουβλάκια που στέκονται είτε στο τραπέζι είτε σε delivery, αυτός ο οδηγός είναι για όσους απλώς αγαπούν το κρέας.
Εστιατόρια
Στα «ορεινά» της Τερψιθέας, το Μαντρί (Βαρδουσίων 29, Γλυφάδα) παραμένει σταθερή αξία για όσους αναζητούν αυθεντικές γεύσεις με ιστορία. Με ρίζες που φτάνουν πίσω στο 1977 και με την τρίτη γενιά πλέον στο τιμόνι, συνδυάζει την ταβερνίσια ψυχή με μια σύγχρονη, elevated ματιά: παϊδάκια λουκούμι, κοκορέτσι, κοντοσούβλι, αλλά και premium κοπές για όσους θέλουν κάτι παραπάνω από το κλασικό. Plus: Βρίσκεται ψηλά στο βουνό, οπότε έχει υπέροχη θέα στην πόλη.
Συνεχίζοντας προς το κέντρο της Γλυφάδας, το Basegrill (Ζησιμοπούλου 5, Γλυφάδα) είναι από τις διευθύνσεις που τις ακούς διαρκώς όταν η κουβέντα πάει στο κρέας. Με επίκεντρο τις αυτόχθονες φυλές, τις σωστές ωριμάνσεις και τις κοπές που ψήνονται όπως πρέπει, το εστιατόριο της Γλυφάδας συνεχίζει την ιστορία του πρώτου Basegrill στο Περιστέρι, κρατώντας την εμπειρία καθαρή και “στοχευμένη”: θαμώνες που έρχονται για rib eye, tomahawk και ό,τι βγαίνει σωστά στη σχάρα, με τη σιγουριά ότι θα φάνε ακριβώς αυτό που περίμεναν.
Μιλώντας για κρέας βέβαια, το Beastalis (Κύπρου 9, Γλυφάδα) μπαίνει αναπόφευκτα στη συζήτηση. Εδώ, το ψήσιμο γίνεται σχεδόν επιστημονική διαδικασία: όρθια ψησίματα, ξυλόφουρνος, κοπές από όλο τον κόσμο και πιάτα που περνούν από πολλαπλά στάδια πριν φτάσουν στο τραπέζι. Δεν είναι κλασική κρεατερί, ούτε απλώς ένα εστιατόριο για meat lovers – είναι μια εμπειρία που απευθύνεται σε όσους θέλουν να δοκιμάσουν το κρέας αλλιώς.
Στην ίδια περιοχή, το Monk Gastrobar (Λαζαράκη 26, Γλυφάδα) δίνει στο κρέας έναν πιο δημιουργικό ρόλο. Με τον ξυλόφουρνο josper να καθορίζει τον χαρακτήρα της κουζίνας, οι κοπές, τα dry aged κρέατα και τα comfort πιάτα συνυπάρχουν με street food επιλογές και παραδοσιακές συνταγές που επιστρέφουν στο μενού με σύγχρονη ματιά.
Στη λογική του σύγχρονου comfort και με μια «ζεστή» προσέγγιση, κινείται το Medouli (Λεωφ. Αλεξιουπόλεως 31, Αργυρούπολη). Εκτός από τις κοπές, εδώ πρωταγωνιστούν και τα σιγομαγειρεμένα πιάτα: μοσχαρίσια μάγουλα, κεφτεδάκια, πιάτα που μυρίζουν σπίτι και χειμώνα. Στον Άλιμο πάλι, ο Μπακάλης (Λεωφ. Καλαμακίου 19) κινείται ανάμεσα στο μεζεδοπωλείο και το σύγχρονο εστιατόριο, με το κρέας να έχει πάντα κεντρικό ρόλο: καλοψημένα κρεατικά, γενναιόδωρα πιάτα και συνταγές που μπαίνουν στη μέση του τραπεζιού για μοίρασμα.
Στην Καλλιθέα, οι Λύκοι (Λάμπρου Κατσώνη 35, Καλλιθέα) ήρθαν σχετικά πρόσφατα για να καλύψουν ένα κενό στην περιοχή για όσους αναζητούν καθαρές γεύσεις, ribs, tomahawk και έναν κατάλογο μικρό αλλά στοχευμένο.
Ταβέρνες
Αν στα εστιατόρια το κρέας μπαίνει στο μικροσκόπιο, στις ταβέρνες επιστρέφει στις ρίζες του: σχάρα που δεν σβήνει, πιατέλες στη μέση και μια γνώριμη αίσθηση ότι το τραπέζι μπορεί να κρατήσει περισσότερο απ’ όσο είχες υπολογίσει.
Στον Άγιο Δημήτριο, το Ρεμούτσικο (Λεωφ. Αγίου Δημητρίου 120, Άγιος Δημήτριος) είναι από τις ταβέρνες που κουβαλούν μεγάλη ιστορία. Ξεκίνησε τη δεκαετία του ’80 σαν κουτούκι, μέσα σε μια μονοκατοικία που κάποτε φιλοξενούσε βαρέλια σπιτικού κρασιού, και έφτασε να γίνει μια αυθεντική οικογενειακή ταβέρνα με πιστό κοινό. Εδώ το «όνομα» χτίζεται στο πιάτο: κοντοσούβλι, γεμιστό μπιφτέκι, παϊδάκια και γενικά κρέας που σερβίρεται με τη λογική “τίμιο και σωστό”.
Στην ίδια γειτονιά, ο Μπάρμπα Μήτσος – Λαδόκολλα (Ιουστινιανού 11, Άγιος Δημήτριος) είναι μια λαϊκή ταβέρνα όπως την ξέρουμε, με το φαγητό να έρχεται στη λαδόκολλα, με γενναιόδωρες μερίδες (μπιφτέκια, σπαλομπριζόλα, μπριζολάκια, λουκάνικα) και τις τιμές να σε κάνουν να το έχεις πάντα ως «σίγουρο».
Ανεβαίνοντας προς Ηλιούπολη, δύο διαφορετικά στέκια καλύπτουν δύο διαφορετικές διαθέσεις. Η Κυρά-Ουρανία (Ηρ. Πολυτεχνείου 85, Ηλιούπολη) είναι από αυτά τα παλιά ταβερνάκια που μοιάζουν να υπάρχουν «από πάντα» και φημίζονται για ένα πράγμα που κάνoυν εξαιρετικά: τα μπιφτέκια τους. Ροδοψημένα απέξω, ζουμερά μέσα, με μια απλή, σταθερή συνταγή και θρυλικό status που κρατά δεκαετίες. H Σκόπα (Σκόπα 11, Ηλιούπολη) λειτουργεί από νωρίς σε ρυθμούς καφενείου με τάβλι και ουζάκι, ενώ αργότερα βγάζει θαλασσινά και κρεατικά που μοιράζονται τον κατάλογο, αλλά μιας και η κουβέντα είναι για κρέας, εδώ θα βρεις κεφτεδάκια, τηγανιά, κοντοσούβλι κοτόπουλο, παϊδάκια και συκωτάκι, όπως θα τα έφτιαχνες σπίτι σε ένα κυριακάτικο τραπέζι.
Στη Νέα Σμύρνη και γύρω της, το κρέας έχει περισσότερο «οικογενειακό» χαρακτήρα. Η Μυρτιά (Αϊδινίου 55, Νέα Σμύρνη) είναι μια καθαρόαιμη ταβέρνα – από εκείνες που επιστρέφεις ξανά και ξανά με παρέα, γιατί ξέρεις τι θα πάρεις: ζουμερά ψητά, χορταστικές μερίδες και παϊδάκια που έρχονται σωστά ψημένα, τρυφερά, με το λιπάκι τόσο όσο και εξαφανίζονται πριν προλάβεις να πεις «βάλε κι άλλα στη μέση». Δίπλα στην πλατεία της Εστίας, το Νόστος Μεζέ (Αγίας Φωτεινής 19, Νέα Σμύρνη) ακουμπάει περισσότερο στη λογική του μεζεδοπωλείου, αλλά με κρεατικά που στέκονται δυνατά στο τραπέζι: κοντοσούβλι, κοτόπουλο λουκούμι, μπιφτέκι που κρατά τα ζουμιά του, παϊδάκια που λιώνουν, κεφτεδάκια με κόκκινη σάλτσα.
Ο Ρουμελιώτης (Χειμάρρας 10, Γλυφάδα) στην Άνω Γλυφάδα είναι κι αυτός από τις σταθερές επιλογές. Χωμένος στα στενά της, σερβίρει από σπαλομπριζόλα και κοντοσούβλι μέχρι κοκορέτσι, με μια σιγουριά «χασαποταβερνίσια». Στη Βούλα, ο Αντώνης συνεχίζει να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για το κρέας εδώ και δεκαετίες. Με τραπεζάκια στην πλατεία τους ζεστούς μήνες και ένα μενού που χωρά από ζουμερά ψητά μέχρι μαγειρευτά ημέρας, παραμένει από τις πιο αγαπημένες επιλογές για οικογενειακή έξοδο. Και βέβαια, όταν η κουβέντα πάει στη «μέκκα» της κρεοφαγίας στα νότια, δύσκολα δεν θα γίνει αναφορά στα Βλάχικα της Βάρης: μια ολόκληρη γειτονιά όπου η τσίκνα είναι μέρος της ταυτότητας, οι σούβλες γυρίζουν σαν να είναι κάθε μέρα γιορτή και η έξοδος έχει κάτι από παλιά Αθήνα.
Σουβλάκια, κεμπαπτζίδικα και ψητοπωλεία
Ξεκινώντας από τη Νέα Σμύρνη, το σουβλάκι έχει ξεκάθαρα χαρακτήρα γειτονιάς. Ο Βασίλης (Αιγαίου 69, Νέα Σμύρνη) στην Αιγαίου είναι από εκείνα τα μικρά μαγαζιά που δεν χρειάζονται συστάσεις: καθαρό κρέας, χειροποίητα καλαμάκια και ωραία ψησίματα, με το κοτόπουλο και το χοιρινό να παραμένουν σταθερές αξίες. Η «Γειτονιά μας» (Λεωφ. Ελ. Βενιζέλου 207, Νέα Σμύρνη) έχει χτίσει κι αυτή πιστό κοινό με τα χειροποίητα προϊόντα της, τον καθαρό γύρο και τις σούβλες της – από κοντοσούβλι μέχρι γουρουνοπούλα και κοκορέτσι, ανάλογα τη μέρα. Το ίδιο έχει κάνει και η κρυμμένη 4A Αρμένικη κουζίνα (Αρτάκης 41, Νέα Σμύρνη) που ετοιμάζει μερακλίδικο κεμπάπ (tip: δοκιμάστε οπωσδήποτε γιαουρτλού). Για όσους πάλι θέλουν κάτι πιο σημερινό, τα Mple Souvlakia (Αγχιάλου 35, Νέα Σμύρνη) προσεγγίζουν το αγαπημένο μας street food με μια διάθεση εκσυγχρονισμού, χωρίς όμως να πειράζουν τελικά τη βασική του φιλοσοφία: κρέατα μικρών παραγωγών και ελαφρώς ιδιαίτερες επιλογές (όπως για παράδειγμα τυλιχτά με κεμπάπ προβατίνας ή λουκάνικο κόκορα) συναντάνε διαχρονικές επιλογές όπως τον χοιρινό γύρο σε χειροποίητη κι αλάδωτη πιτούλα.
Συνεχίζοντας στην Ηλιούπολη, η Λότζα (Λεωφ. Κυπρίων Ηρώων 57, Ηλιούπολη 163 41) ξεχωρίζει για τη μεγάλη ποικιλία σε τυλιχτά και χειροποίητα καλαμάκια (το απόλυτο must του μαγαζιού), από τα κλασικά χοιρινό και κοτόπουλο μέχρι καλαμάκι αρνί ή χωριάτικο λουκάνικο Τρικάλων, ενώ ο Γιώργος (Πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως 8, Ηλιούπολη) είναι από τα σταθερά hotspots της περιοχής για πιτόγυρο, με τον ζουμερό χοιρινό γύρο να πρωταγωνιστεί σε τυλιχτό ή μερίδα. Χωμένο κάπου σε ένα στενό, ο Παλαιός (Πάρνηθος 8, Ηλιούπολη) κρατά το old school πνεύμα ζωντανό, με απλές γεύσεις, λογικές τιμές (το τυλιχτό κοστίζει μόλις 2,80) και εκείνη την αίσθηση ότι τρως όπως παλιά.
Στον Άγιο Δημήτριο, το Μουσταρδόμελο (Κολοκοτρώνη 11, Άγιος Δημήτριος) κινείται σε πιο σύγχρονη λογική, με έμφαση στη φρεσκάδα και στο προσεγμένο ψήσιμο, έχοντας αποκτήσει γρήγορα σταθερό κοινό. Εδώ σε ό,τι κι αν πάρεις, αξίζει να επιλέξεις τη σος μουσταρδόμελο, που όπως υποδεικνύει και το όνομα του μαγαζιού, είναι must. Ο Βαγγέλης το Γνήσιο 1965 (Λεωφ. Αγίου Δημητρίου 163, Άγιος Δημήτριος) κουβαλά ιστορία δεκαετιών και παραμένει σημείο αναφοράς για παραδοσιακό τυλιχτό – προτίμησέ το με χοιρινό, καλαμάκι ή γύρο. Στην ίδια περιοχή, το Μαυροπίπερο (Στρατάρχου Αλεξάνδρου Παπάγου 41, Άγιος Δημήτριος) λειτουργεί ως σταθερή, καθημερινή επιλογή, με τίμιο γύρο, καλαμάκια και μερίδες που καλύπτουν όλο το φάσμα του κλασικού ψητοπωλείου.
Στο Ελληνικό, το σουβλάκι είναι σχεδόν τελετουργία. Το ομώνυμο ψητοπωλείο στη Λεωφ. Ιασωνίδου 40 παραμένει διαχρονικό σημείο αναφοράς, με ουρές που σχηματίζονται καθημερινά και έναν χοιρινό γύρο που συχνά εξαντλείται νωρίς. Απλό μαγαζί, καθαρές γεύσεις, ζουμερό κρέας και πίτα σωστά λαδωμένη – ένα σουβλάκι που δεν άλλαξε στον χρόνο και γι’ αυτό ακριβώς ξεχωρίζει. Στον Άλιμο, ο Πάρις (Θουκυδίδου 38, Άλιμος) είναι κάτι παραπάνω από σουβλατζίδικο: είναι θεσμός. Με ιστορία δεκαετιών και ωραία σάλα με ροκ χαρακτήρα, σερβίρει από τα πιο ζουμερά πιτόγυρα της πόλης και έχει πολλές επιλογές σε μερίδα αλλά και σε πρώτα πιάτα (τόσες που στην πραγματικότητα θα μπορούσαμε να τον βάλουμε στην κατηγορία “ταβέρνες”).
Στην Αργυρούπολη, οι καλές επιλογές πολλές. Ο Pitoulis (Μαρίνου Γερουλάνου 127, Αργυρούπολη) κινείται σε πιο σύγχρονη λογική, με χειροποίητο γύρο, κρέας στα κάρβουνα και πίτες που ψήνονται επιτόπου, ενώ το self service μοντέλο κάνει τη διαδικασία άμεση και διαφανή. Οι Πίτες της Γεωργίας (Μαρίνου Γερουλάνου 53, Αργυρούπολη) κουβαλούν ιστορία δεκαετιών, με φημισμένο μοσχαρίσιο μπιφτέκι, «μπαμπάτσικα» τυλιχτά και σκεπαστές που έχουν γίνει σήμα κατατεθέν. Στην ίδια περιοχή, το Μπιφτέκι της Σοφίας (Μαρίνου Γερουλάνου 42, Αργυρούπολη) παραμένει μια σταθερή και αξιόπιστη επιλογή, ενώ η Ηπειρώτικη Γωνιά (Κολοκοτρώνη 7, Αργυρούπολη) ξεχωρίζει για τον χοιρινό γύρο και το κοντοσούβλι της. Στα Αδέλφια (Ολυμπίας 52, Αργυρούπολη), το σκηνικό θυμίζει σουβλατζίδικο από τα ’80s, οι τιμές είναι τίμιες και το σουβλάκι από εκείνα που τρως χωρίς δεύτερη σκέψη ξανά.
Στη Γλυφάδα, ο Πρόεδρος (Σάββα Λαζαρίδη 3) παραμένει αγαπημένο κεμπαπτζίδικο αλλά και σημείο συνάντησης, αφού έχει ωραία σάλα και ακόμα ωραιότερη αυλή για τις μέρες με καλό καιρό. Mε καθετοποιημένη παραγωγή, σερβίρει διαχρονικά νόστιμο κεμπάπ και έχει πολλές ακόμα επιλογές σε κρέας και τυλιχτά. Η Λιβαδειά (Ανδρέα Παπανδρέου 126, Γλυφάδα) κρατά ψηλά τη σημαία του old school σουβλατζίδικου, με λαδωμένη πίτα, χειροποίητο γύρο και γεύση που θυμίζει άλλες εποχές, ενώ το Πυρνάρι (Ανθέων 33, Γλυφάδα), συνοικιακό και αυθεντικό, ξεχωρίζει για τον χειροποίητο χοιρινό γύρο και το ζουμερό μπιφτέκι του. Ο Τρελός Γάιδαρος (Αρτέμιδος 1, Γλυφάδα) είναι επίσης ιδιαίτερα δημοφιλής ανάμεσα στους Γλυφαδιώτες, αφού διαθέτει από fitness menu μέχρι τυλιχτά γίγας και σάντουιτς με γύρο ή καλαμάκι.
Στο Παλαιό Φάληρο, η Kalipita (Λεωφ. Αμφιθέας 48, Παλαιό Φάληρο) παίζει με πιο σύγχρονες φόρμες – από tortillas μέχρι buns – χωρίς να χάνει την ουσία του σωστού ψησίματος, ενώ ο Λάμπρος (Νέστορος 21, Παλαιό Φάληρο) αποτελεί σταθερό σημείο της περιοχής εδώ και δεκαετίες, με χειροποίητα μπιφτέκια και ζουμερό γύρο. Ο Κυρ Αρίστος (Ζησιμοπούλου 96, Παλαιό Φάληρο) παραμένει επίσης διαχρονική επιλογή για κεμπάπ, ενώ το Μικρό του Φλοίσβου (Αμφιτρίτης 11Α, Παλαιό Φάληρο) έχει χτίσει τη μεγάλη φήμη του πάνω στον νόστιμο χοιρινό γύρο του.
Στη Βούλα, το K Grill (Λεωφ. Βασιλέως Παύλου 78, Βούλα) σερβίρει τυλιχτά, κρεατικά και επιλογές που καλύπτουν από κλασικούς μέχρι vegetarians, ενώ Το Γνήσιον (Λεωφ. Βασιλέως Παύλου 82, Βούλα) είναι μάλλον η απάντηση που θα πάρεις αν ρωτήσεις οποιονδήποτε Βουλιώτη πού να φας κεμπάπ. Στη Βουλιαγμένη, το Tylixto (Αγίου Παντελεήμονος 15, Βουλιαγμένη) κινείται σε πιο εστιατορική λογική, με καθαρές γεύσεις, φρέσκες πατάτες και επιλογές που καλύπτουν από meat lovers μέχρι vegan, ενώ ο Ζάχος (Ερμού 1, Βουλιαγμένη) παραμένει διαχρονικό στέκι για γύρο, με ιστορία δεκαετιών.
Κλείνοντας, στην Καλλιθέα ο Λευτέρης (Ξενοφώντος 146) σερβίρει το λιτό αθηναϊκό σουβλάκι σε πίτα αλάδωτη, μόνο με ντομάτα και κρεμμύδι – ενώ στον Κυρ Γιάννη (Λεωφ. Ελ. Βενιζέλου 95, Καλλιθέα) η πολίτικη παράδοση συναντά τα κάρβουνα, με καλοδουλεμένα τυλιχτά στα οποία προσθέτουν τη δική τους κόκκινη σάλτσα – και πάντα νόστιμο κεμπάπ.